Hoe vind ik uitdaging in mijn 180 graden carrièreswitch?

In 2000 studeerde ik af en de wereld lag, aldus het opleidingsinstituut, aan mijn voeten. Vanuit thuis ontstond ook de overtuiging dat je je talent en je koppie moest benutten. Zolang je er maar gelukkig van werd, natuurlijk!

Mijn carrière moest even op gang komen, maar drie jaar na mijn afstuderen kreeg ik een baan waarin ik in rap tempo doorgroeide en mezelf ontwikkelde. In die zestien jaar tijd mocht ik geweldige projecten draaien, waarbij mijn werk van betekenis was voor mijn medemens. Op zich een baan die me op het lijf geschreven was. En toch, het knaagde. Ik had mijn hart verloren aan de bergen en wilde daar een leven opbouwen en tegelijkertijd mijn ‘koppie’ en talent blijven gebruiken. De vraag was dus: Wat ga ik daar dan doen?

Uitdaging in een nieuwe Heimat

Het idee was geboren om een gastenverblijf-concept op te zetten, from scratch. Dat zou beteken dat we een stuk grond gingen kopen en zelf gingen bouwen. Met een man uit de bouwwereld en mijn achtergrond als projectleider konden wij dat zeker aan. De uitdaging zat hem in zoveel dingen. Van het starten van een bedrijf in een business waar we weinig van wisten in een taal die niet onze moerstaal was tot het ondernemen in een land dat ik alleen nog kende van vakantie en zonder ons sociale vangnet om ons heen. Uitdagingen genoeg leek mij! 

En dus zochten wij naar dat grondstuk, en zochten en zochten…Plannen werden aangepast, de horizon werd verbreed. De vondst bleef echter uit. Omdat wij eigenlijk al met een been in Oostenrijk stonden, besloten we de gok te wagen. We pakten onze spullen en trokken naar de bergen. Thuiszitten is niets voor mij en er moest ook brood op de plank. Dus rees de vraag opnieuw: Wat ga ik daar dan doen?

Belemmerende overtuigingen

Ik wilde uitdaging. Mijn hoofd moest geprikkeld worden. Misschien ging ik zelfs nog wel carrière maken in afwachting van ons eigen project. Wie weet, de wereld (nou ja, Oostenrijk) lag aan mijn voeten! Maar de overtuiging dat je je talent en ‘koppie’ moest gebruiken zat me eerlijk gezegd nog het meest in de weg. Dat ik een baan in de skiverhuur kreeg, met zoveel minder verantwoordelijkheid, intellectuele uitdaging en salaris dan ik in Nederland gewend was, was voor mijn ego behoorlijk slikken! 

Ik was benieuwd hoe men in mijn nieuwe Heimat tegen carrière maken en seizoenswerk aan keek. Seizoenswerk wordt hier echter niet gezien als ongeschoold, minderwaardig en onbelangrijk werk. Integendeel! Zonder die honderden seizoenskrachten kunnen ze hier hun primaire product, het toerisme, helemaal niet verkopen. Er zijn simpelweg te weinig arbeidskrachten onder de vaste inwoners. 

Iedereen is van belang

Zo betekent iedereen in het dal waar ik woon wel iets in de toeristenbranche. Van de hotelier tot de bouwvakker die datzelfde hotel verbouwt, van de IT’er die de boel draaiende houdt tot de seizoenskracht die ski’s verhuurt. Iedereen draagt bij aan de vakantie-ervaring van onze gasten en dus is iedereen van belang. Al het werk wordt hier als waardevol gezien. Al komt dat in de skiverhuur niet zozeer in salaris tot uitdrukking als wel in extra’s zoals een gratis skipas, sociale activiteiten en hulp bij het settelen in je nieuwe thuisland. 

Mijn collega werkt al vijftien jaar in dit bedrijf en is een pittige, slimme vrouw die meer in haar mars heeft dan het seizoenswerk in de skiverhuur. Op mijn vraag of ze wil doorgroeien in het bedrijf, antwoordt ze dat ze dan waarschijnlijk achter een bureau terecht komt en dus het directe klantcontact verliest. Nee, ze vindt het prima zo. Het klinkt misschien een beetje bleu, maar die opmerking was een openbaring voor mij. Inderdaad: beter betaald werk betekent waarschijnlijk bureauwerk. En laat ik daar nu zelf ook geen zin meer in hebben! 

Mijn uitdaging in de skiverhuur

Ik vond mijn werk het afgelopen winterseizoen eigenlijk meer dan prima! Ondanks de vooroordelen die ik erover had, bleek deze baan toch een uitdaging. Dat zat hem onder meer in het onder de knie krijgen van een onvoorstelbaar gecompliceerd computersysteem, het leren instellen van ski’s en het continu schakelen tussen de Duitse, Nederlandse en Engelse taal. En mijn verdiensten dekten de vaste lasten. Maar behalve dat, heeft deze baan me ook lokale sociale contacten opgeleverd en zijn mijn Duits en kennis van het plaatselijke dialect behoorlijk verbeterd. Het belangrijkste en meest waardevolle vind ik dat ik mijn beeld over het belang van carrière maken en seizoenswerk behoorlijk heb bijgesteld. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik volgende winter weer gewoon ski’s verhuur!  

Over dit Wereldwijf: Bonny Neven - Oostenrijk

Bonny Neven - Oostenrijk
Gruäß di! Ik ben Bonny Neven, veertiger en woon vanaf oktober 2019 in de bergen van Oostenrijk. Na 10 jaar dromen, wikken en wegen zei ik mijn baan als projectleider bij een gemeente op om in Oostenrijk een leven als bergwandelgids en hospitality ondernemer vorm te geven. Ik schrijf over de ontwikkelingen daaromtrent, mijn dagelijks leven en worstelingen met (oude) overtuigingen en gedachten.