Onze Moeder-Kind-Kuur: geen stress, laissez faire en een rugzak vol verdriet

Nog één week – van de negen – dan is de zomervakantie voorbij. Weer had ik het ‘geluk’ geen werk te hebben en daarom kon ik de hele vakantie bij de kinderen zijn. Tja, natuurlijk is het budget daardoor beperkt, maar daar pieker ik zo min mogelijk over in de zomer. Elke zomer probeer ik voor de kinderen onvergetelijk te maken. En onvergetelijk was deze zomer in meerdere opzichten zeker.

De maanden van lockdown en homeschooling hebben bij ons, zoals bij iedereen, een enorme impact gehad. Een week voor de totale lockdown (alle winkels gingen in Oostenrijk dicht, behalve supermarkten en apotheken) ging de versnellingsbak van mijn auto kapot. Een schade van 3000 euro en tot overmaat van ramp ging op dezelfde dag mijn (enige) computer kapot. Oplossingen werden met behulp van familie en vrienden gevonden. De eerste week van de homeschooling ging nog goed. Daarna werd het één van de vijf kinderen letterlijk en figuurlijk te veel en kwam in een emotionele nood terecht, die zich in agressiviteit uitte. We hadden er met het hele gezin enorm onder te lijden. We keken uit naar de zomervakantie. Vooral ik hoopte, dat als de druk van het homeschooling eraf zou zijn, ons gezinsleven weer tot rust zou kunnen komen.

Moeder-kind-kuur? Wat is dat?

Na twee moeilijke en toch ook mooie weken in het huis van mijn zus in Breda en twee rustige weken thuis, begon dan eindelijk de tijd, waar wij met zijn zessen zo lang naar uit hadden gekeken. Mijn vijf kinderen en ik gingen op ‘moeder-kind-kuur’. Een kuur is in Nederland redelijk onbekend, hoewel het wel bestaat. In Duitsland is het gang und gebe dat iedereen die werkt, één keer per vier jaar drie weken op kuur mag. En moeders met een meerling mogen zelfs één keer in de twee jaar op kuur. In Oostenrijk nemen de mensen die weten dat het mogelijk is dit aanbod van het ziekenfonds dan ook gretig aan. Alleen is de ‘moeder-kind-kuur’ nog niet zo bekend. Het is namelijk pas in opkomst.

Een kuur duurt over het algemeen drie weken en is een effectief middel om een burn-out te voorkomen. Het idee erachter is, dat als je de mensen regelmatig de tijd geeft eens goed uit te rusten, ze langer meegaan. Dat wil zeggen, worden ze minder snel ziek en zijn tevredener met hun (werk) leven. In Oostenrijk wordt een kuur ook wel door het pensioenfonds betaald, onder het motto van: hoe meer uitgerust je bent, hoe later je met pensioen kan.

Een kuur is echter geen vakantie! Het is de bedoeling dat je uitrust en leert hoe je met stress omgaat, dus krijg je bij aankomst een rooster met verschillende verplichte therapieën en activiteiten. De maaltijden zijn op vaste tijdstippen: ontbijt om 8 uur, middageten om 12 uur en avondeten om 17 uur. Daartussen zijn je activiteiten en therapieën gepland, of je hebt vrij. De kinderen zijn tussen de maaltijden in de opvang, waar ze leuke spelletjes doen en met mooi weer in de huiseigen speeltuin spelen.

Geen stress

Op de derde woensdag van augustus, na een rit van drie uur, kwamen we aan op de parkeerplaats van het kuurhuis. De kliniek ligt in een uitgestrekt park op een heuvel, midden in het kuurstadje Bad Hall (Opper-Oostenrijk), 185 km ten westen van Wenen. Het park is ten keizers tijden (19e eeuw) aangelegd en wordt omringd door keizerlijke villa’s – nu hotels – uit dezelfde tijd. De geschiedenis gaat echter ver terug tot in de tijd van de Kelten. Het water van het riviertje de “Sulzbach” heeft een hoog jodiumgehalte en begin 19e eeuw ontdekten de mensen de helende krachten van de bronnen in dit gebied. Zo ontwikkelde het stadje tot een kuuroord.

Op de parkeerplaats van Mia – Mit einander Auszeit (samen er tussenuit) – werden we door twee dames ontvangen. We lieten onze negatieve Corona-test zien en onze temperatuur werd gemeten. Dat nam wel wat tijd in beslag met vijf kinderen die uit de auto sprongen en uitgelaten over de parkeerplaats renden. Bij de ingang werden we door een dame met mondkapje aangehouden. We mochten pas naar binnen, als het gezin voor ons klaar was bij de receptie. Na wat wachten mochten we met mondkapje naar binnen om onze sleutel in ontvangst te nemen. Het mondkapje moesten we de komende drie weken in alle openbare ruimtes ten alle tijden dragen. In de eetzaal aan tafel mocht hij af en als de activiteiten buiten werden gehouden, konden ze ook af.

Onze kamer, een waar paradijsje, was eerder een groot, schoon en modern appartement van geschatte 80m2, twee badkamers en vier aan elkaar geschakelde kamertjes, waarvan één grotere centrale kamer. En we hadden twee tv´s! Stel je voor, de kinderen konden kiezen wat ze konden kijken. Af en toe is het ook wel een voordeel als je met zo veel mensen bent.

Het opgewonden gedrag van de kinderen maakte me erg kriegelig. Al snel stemde ik toe toen ze vroegen of ze tv mochten kijken. Ik liet me op mijn bed zakken en liet de stress van het inpakken, huis opruimen en de rit hierheen van me afglijden. Vanaf nu hoefde ik drie weken niet meer te koken en schoonmaken of kinderen vermaken. Wat een heerlijk gevoel.

Kinderen blij, moeders blij

Mijn rooster van therapieën en activiteiten zorgde voor regelmaat, een belangrijke factor bij het afbouwen van stress. Gelukkig was het rooster niet al te volgepland en had ik de eerste week veel vrije tijd. Tijd voor mezelf, die ik besteedde aan liggen lezen op bed, luisterboeken luisteren en slapen. Dat had ik echt nodig! Na een dag of vijf was ik redelijk uitgerust en kon ik doen, wat ik me al maanden had voorgenomen: met elk kind alleen iets ondernemen. Helaas was het door de vaste maaltijden, waar de kinderen weer bij de moeders waren, niet mogelijk om een hele dag met elk kind te hebben maar een paar uurtjes is al meer dan wij thuis kunnen organiseren!

Het glooiende heuvellandschap van Opper-Oostenrijk is fantastisch om te fietsen. Dus huurde ik met het eerste kind een fiets. Beiden genoten we van de mooie omgeving. Luca, de oudste van de drieling, die het eerste aan de beurt was, was helemaal in zijn nopjes dat hij mij helemaal voor zich alleen had. Hij merkte het bijna niet als we bergop fietsten en was veel sneller dan ik. Wat een energiebundel! Natuurlijk mocht een grote coupe ijs ter afsluiting niet ontbreken. Nog twee keer huurde ik met steeds een ander kind een fiets. Het weer was echt fantastisch. De eerste 1,5 week hadden we stralend warm weer, het was zelfs 30 graden in de slaapkamer, maar dat maakte ons niets uit.

Moeders met moeders

Het beste was voor ons zestien moeders (dit keer waren er geen vaders bij) dat alle dertig kinderen erg goed met elkaar overweg konden. Of het nu in de leergroepen, speelgroepen of in vrije tijd was, de kinderen speelden allemaal met elkaar, groot en klein. Ze klommen in bomen, op de klimrekken of raasden met hun scooters de heuvel voor het huis af. Wat op een natte dag dan ook bij een van mijn jongens bij de tandarts eindigde. Gelukkig was er maar een klein stukje van een snijtand afgebroken en kon de tandarts het plakken.

Omdat de kinderen zo tevreden waren en het zo goed met elkaar konden vinden, hadden wij het ook heel fijn. We moesten bijna geen ruzies tussen de kinderen bijleggen en de kinderen gingen bij iedereen op de kamers op bezoek. En wij moeders? Wij vonden dat allemaal prima.

Wat alle corona-maatregelen tevergeefs probeerden tegen te gaan, was al gauw vergeten. We wisten ook dat we allemaal een negatieve test hadden moeten tonen. Tja, en als je met zijn allen zo intensief met elkaar bezig bent, is de veiligheidsafstand lastig te handhaven. We maakten er maar grappen over en zagen het eigenlijk wel zitten als we met zijn allen nog eens twee weken hier in quarantaine zouden moeten.

Grote rugzakken vol verdriet

De therapieën en activiteiten bestonden uit groepsgesprekken, verschillende ontspannings-oefeningen, nordic-walking door het reusachtige park, Indian Balance (vergelijkbaar met yoga), één op één gesprekken met een psycholoog en creatieve eenheden. Op de lange mooie nazomerse avonden kwamen de problemen van de moeders al snel op tafel. Het geluid van vrolijk spelende kinderen op de achtergrond, stond regelrecht tegenover de ernst van de gesprekken die we voerden.

Bijna alle moeders waren alleenstaand en hadden behoorlijk wat met hun ex-mannen meegemaakt. Verhalen over vernedering en psychische mishandeling, van kinderen, die agressief waren geworden door het trauma van een scheiding, kinderen die wekenlang niet naar school zijn gegaan en het gemeenschappelijke gevoel van alleen en in de steek gelaten te zijn, was voor elk van ons zo herkenbaar. Het schept een band, maar het maakte mij ook door en door verdrietig.

Dat ikzelf een ongelofelijk moeilijke ex-man heb, is voor mijzelf al lastig genoeg. Wat ben ik voor een mislukkeling, dat het mij niet gelukt is ons huwelijk te redden. Nog erger, dat het zelfs na de scheiding niet mogelijk is, normaal met elkaar om te gaan, ja zelfs samen met de kinderen nog dingen te doen! Natuurlijk werkt dat alleen als beide partijen daaraan werken. Ik kan zelf nog zo mijn best doen, maar als het niet wederzijds is, dan ben ik machteloos. En toch… wat heb ik verschrikkelijk gefaald.

En dan te horen, hoeveel vrouwen hetzelfde lot doorgaan als ik, vind ik moeilijk te verdragen. Ten eerste voel ik bij elke moeder de pijn, weet precies wat ze emotioneel doormaakt. En bij elk gesprek komt dat miserabele gevoel weer boven en moet ik opnieuw kracht verzamelen, weer positief te kunnen denken en handelen.

Ten tweede helpen zulke gesprekken niet bepaald vertrouwen in een mogelijk nieuwe relatie te krijgen. Wie wil er nu een vrouw met vijf kinderen? En als er al een man is, die zich voor mij interesseert, hoe kan ik dan weten, of hij na de eerste verliefdheid niet net zo achteloos met mij omgaat als mijn ex? Hoe kan ik mijn eigen beoordelingsvermogen nog vertrouwen? Hoe kan ik ooit nog een man vertrouwen? Ik weet wel, dat lang niet alle mannen zo zijn en dat hier alle vrouwen bij elkaar komen, die een enorme rugzak met verdriet met zich meedragen en dat niet alle relaties op de klippen lopen en dat niet alle mannen klootzakken zijn. Maar mijn vertrouwen is ver te zoeken en daar kan geen psycholoog in drie weken wat aan doen.

Laisséz faire

Toch hebben wij als gezin hier heel veel aan gehad. Een van mijn jongens vierde zijn tiende verjaardag en had een kinderfeest met dertig kinderen! Mijn jongste zoon bouwt langzaam maar zeker weer wat zelfvertrouwen op. Hij had zich over twee meisjes, zusjes, van vier en twee ontfermt en zag het als zijn taak om de meiden ´s avonds in bed te leggen. De meiden keken enorm tegen hem op, wat hem het gevoel gaf groot te zijn.

Maar vooral hebben we wat meer rust onder elkaar kunnen vinden. De ruzies onder de kinderen zijn onvermijdelijk, maar ik ben wat rustiger en het lukt me het hen zelf uit te laten vechten. Of als een van de kinderen agressief tegen mij is, kan ik gewoon omdraaien zonder me tot in mijn ziel gekrenkt te voelen. Dan verdwijnt de agressiviteit als sneeuw voor de zon. Het lukt me meer met de stroom mee te zwemmen in plaats van ertegenin. Ook de kinderen laten zich niet zo snel de kast op jagen door een broer of zus.

Over een week begint de school weer, er is nog veel te organiseren. Gelukkig hebben we nog vijf vrije dagen. En toch ben ik bang, dat het effect van onze kuur maar van korte duur is. In elk geval heb ik geleerd vaker een houding van laisséz faire aan te nemen.

Foto’s: Daphne Hoebee

Over dit Wereldwijf: Daphne Hoebee - Oostenrijk

Daphne Hoebee - Oostenrijk
Hallo! Ik ben Daphne. Twintig jaar geleden kwam ik naar Oostenrijk om één seizoen skiles te gaan geven. Het werden er tien en dat kwam niet alleen door de liefde voor de bergen. Inmiddels ben ik alleenstaande moeder van vijf kinderen en probeer weer in mijn oude beroep in te stappen. Dat is nog niet zo makkelijk in een land, dat nog steeds door mannen wordt bepaald…