Marloes uit Singapore: “Ik voel mij nog steeds een ‘lucky bird’ maar dan wel eentje in een gouden kooi.”

Marloes Bakker

Er is al een hoop gezegd en geschreven over COVID-19. Via alle media kanalen lezen we alleen nog maar (non)informatie over de pandemie. Alsof er niks anders meer is in de wereld. Dat er een virus over de wereld raast is wat mij betreft wel bewezen. Naast COVID-19 heerst er, naar mijn idee, een nog veel zorgwekkender virus. Het virus dat er voor zorgt dat mensen extreem verdeeld raken en elkaar volledig kwijt dreigen te raken. De overtuigingsdrift van sommigen lijkt zulke bizarre vormen aan te nemen dat er geen ruimte meer overblijft voor de ander om zijn of haar eigen keuzes te maken.

Vanuit m’n gouden kooi verneem ik dat mensen worden uitgelachen wanneer men er zelf voor kiest een mondmasker te dragen. Dat groepen mensen worden bedreigd wanneer ze al zoekende een passend beleid proberen te maken en er vernielingen worden aangericht aan andermans eigendommen, alleen maar omdat men overtuigd is van een andere waarheid en dat de ander wel even heel duidelijk wil maken. Buiten proportioneel.

Lucky bird in paradise?

In een eerder geschreven stukje noemde ik mezelf een ‘lucky bird in paradise’ en dat voelt in zekere zin nog steeds zo. Zeker wanneer ik naar de landen om me heen kijk. Maar ook binnen Singapore, waar de economie ingestort is, het voor iedereen (onszelf incluis) een onzekere tijd is en veel mensen moeten ‘struggelen’ om hun gezin te kunnen onderhouden, ben ik nog steeds een van de lucky ones.

Maar sinds de uitbraak van Corona echter en de daaruit voortkomende strenge maatregelen, voelt Singapore voor mij inmiddels wel als een gouden kooi. Natuurlijk, op het eerste oog ziet alles er fascinerend uit, een echte Metropool. Vol luxe, pracht en praal en we wonen fantastisch zo aan de kust. Daarnaast is Singapore een van de veiligste plekken om op dit moment te zitten, COVID-technisch gezien.

Al een paar weken nagenoeg geen nieuwe gevallen en slechts 28 virus gerelateerde doden. Dat komt natuurlijk ook omdat er mondjesmaat mensen worden toegelaten en die mensen bij binnenkomst direct twee weken in quarantaine worden geplaatst. En dat is hier geen ‘dringend geadviseerde quarantaine‘! Na aankomst op het vliegveld word je direct afgevoerd naar een hotel waar de deur op slot wordt gedaan. Na twee weken wordt de voordeur weer opengezet mits je negatief getest bent uiteraard en de hotelrekening hebt betaald.

Een gordiaanse knoop in mijn maag

Voor ons is er in dit verhaal één belangrijk (pijn)punt… Wij kunnen en mogen niet zomaar het land verlaten, we kunnen niet reizen. En dan heb ik het niet over tropische reisjes in de regio. Het spreekt voor zich dat dat voorlopig niet kan en daar hebben we ons al lang bij neergelegd. Ik heb het dan over het vliegtuig pakken om onze mannen in Amsterdam weer te zien en vast te pakken. Het gemis is zeer groot, doet pijn en is echt een fysiek gevoel. Een soort Gordiaanse knoop in m’n maag.

Al ruim acht maanden stellen we onze plannen telkens bij en relativeren we ons ondertussen een laag eelt op ons brein. We zijn maar gestopt met plannen maken, we hebben echt geen idee wanneer we weer compleet zullen zijn. Relativeren proberen we wel te blijven doen, hoe lastig het soms ook is. Ik denk op die momenten dan aan al die mensen die een geliefde moeten missen, een geliefde waar ze definitief afscheid van hebben moeten nemen. Dan hebben wij (wederom) niks te klagen.

En wie weet wordt het deurtje van onze gouden kooi eerder open gezet dan gedacht en vliegen we elkaar straks zo weer in de armen…

Over dit Wereldwijf: Marloes Bakker - Singapore

Marloes Bakker - Singapore
Hoi, ik ben Marloes en woon sinds september 2017 met m’n gezin in Singapore. Inmiddels zijn de oudste twee de deur uit en wonen we sinds kort met z’n drieën. Hoewel Singapore vaak gezien wordt als ‘Azië-light’, was het voor mij wel even schakelen. Verbinding zoeken met mensen is waar ik naar op zoek ben, ook als ik schrijf.