Beven, bibberen en vooral blijven lachen in Indonesië

Rose Huizenga

Villa Nangka, mijn boutique hotel op Gili Air eiland, mijn droom, mijn sprookje met haar magische sfeer. Wat wil ik er graag over vertellen. En over ons Gili Shark Conservation Project, waar we ook knetterhard aan gewerkt hebben om er iets moois van te maken.

Villa Nangka, met haar mooie ziel. Wat heeft ze al veel meegemaakt sinds de tijd dat we samen waren. Eerst de aardbeving. Ons arme Nangka, wat heeft ze gebeefd. Wat was er weinig van haar over. Maar wat heeft ze een schitterende comeback gemaakt. Kijk eens hoe ze daar staat te stralen in de ochtendzon op haar stevige bamboe benen. Zie eens hoe ze geniet van haar Boeddha versieringen, van de Ganesha’s en de Kwan Yin. Kijk eens hoe gelukkig ze is.

Toerisme

Een ode aan Nangka

Weet je hoe dat komt? Na een bewogen tijd die door mensen ‘Coronatijd’ wordt genoemd, na die bewogen tijd waarin ze zich als het ware naar binnen keerde en haar ziel als een rimpelloze vijver werd, na die tijd dus, die voor ons een tijd van bibberen was, is ze dubbel zo mooi weer tevoorschijn gekomen, wachtend op haar gasten. Wat is ze gelukkig. De eerste boekingen zijn er weer.

‘Het mag weer lief Nangka’ fluister ik op het terras.’Doe je best, maak de mensen gelukkig. Weet je nog?’ Het is bijna alsof ze me toeknikt. Ik ga in een stoel zitten om een review op te zoeken en haar dat voor te lezen. Ja, hier heb ik er een. Ik lees het voor alsof ik een gedicht voordraag. Een liefdesgedicht. Want oei, wat hou ik van dit mooie Villa Nangka.

Toerisme
Foto’s: Rose Huizenga – De ochtend na de aardbeving
Toerisme
Zoveel schade …

Beven, Bibberen En Blijven Lachen

En nu denken jullie misschien dat ik me de helft van de tijd verlies in poëtische beschouwingen, maar dat valt reuze mee. Er wordt hier keihard gewerkt. Het boek dat ik aan het schrijven ben, heet niet ‘Beven’ (aardbeving) en ‘Bibberen’ (Corona). Het heet Beven, Bibberen En Blijven Lachen. En positief zijn, keihard knokken, dat gaat niet vanzelf. Maar we gaan ervoor en ik ben dolgelukkig met het kleine begin van onze eerste boekingen. Ik weet waar we het voor doen. Ik weet wat weer willen realiseren. Zal ik het vertellen?

Nee, ik doe het anders. Ik laat jullie een stukje lezen wat ik twee jaar geleden schreef toen we druk bezig waren met het slopen van het verwoeste Villa Nangka. En ik beloof je dat ik ook nog ga vertellen over het Gili Shark Conservation Project, over ons lesprogramma op de lokale school, over onze campagne om van het prachtige Gili Air een #PlasticFreeParadise te maken. Later. Eerst dit.

Family Diners

Onze familiediners. Ik weet eigenlijk niet hoe ze zijn ontstaan. Ze waren er gewoon. Misschien kan ik jullie het beste van een momentopname laten genieten:

Het is zeven uur in de avond. Omdat wij zo dicht bij de evenaar zitten is het om deze tijd altijd donker, maar de temperatuur is heerlijk. De tafel in de buitenkeuken is gedekt met een kleurige sarong, er staan verse bloemen en planten, een stuk of twintig stoelen worden aangeschoven. We horen de avondgeluiden van de vogels, ergens kraait een haan, overal in de tuin branden lichtjes, langs de tuinpaden geven de oranje bloemen bijna licht, alsof het fakkels zijn.

We eten met z’n allen. Waarom? Ik weet het niet meer. Maar ze zijn er: onze jongens, het Gili Shark team, de vrijwilligers, een paar gasten en dat leuke meisje van acht, die met haar ouders en kleine broertjes en wereldreis maakt. We hebben haar uitgenodigd en ze straalt. Zomaar samen eten terwijl je eigenlijk al naar bed moet. We genieten van het eten, er staan een stuk of tien gerechten op tafel. Iedereen heeft iets meegebracht.

En dan gebeurt het. Dan gebeurt wat mij laat stralen als een zon die jarig is en wat mij tegelijk tot tranen toe kan ontroeren: De jongens pakken hun gitaar en gaan zingen. Weemoedige liedjes uit Indonesië, een eigen versie van het ‘Halleluja’ en wat ik altijd weer fantastisch vind, uit volle borst ‘West Virginia’ van John Denver. Zitten we daar met z’n allen op een tropisch eiland ‘country road’ te zingen. Bring me home, where I belong... Ha ha, we willen helemaal niet naar huis gebracht worden. Niet naar Duitsland, niet naar Nederland, niet naar Java, Lombok of Flores, niet naar Ierland of Australië. Dit is ons thuis, hier horen wij. Als dat geen humor is!

Toerisme

Tot tranen geroerd

De ongeordende etentjes kregen een meer vaste vorm. Het werden de momenten waarop we samen waren, de mensen van Villa Nangka, van het Shark Team, de vrijwilligers. En altijd schoven er wel wat extra mensen aan. Het werden ook de momenten waarop de verjaardagen gevierd werden met cadeautjes en een heuse verjaardagstaart met Happy Birthday erop. En weer wil ik jullie laten meegenieten van een bijzonder moment:

Het is avond. We zitten met een grote groep te eten. Stiekem ga ik de verjaardagstaart halen, steek de kaarsjes aan en loop door de schemerig verlichte tuin (tussen de puinhopen door…) naar de tafel. Ik roep de jarige, die niets in de gaten heeft. Hij staat op, loopt naar mij toe en als hij de taart ziet begint hij te huilen. Hij is vandaag 25 geworden en heeft nog nooit een taart gehad op zijn verjaardag. Gelukkig maken de tranen gauw plaats voor een grote glimlach. Want hoor: iedereen aan tafel begint te zingen. En in het donker klinkt, begeleid door Puja op de gitaar, eerst het Happy Birthday en daarna in het Bahasa Selamat Ulang Tahun op dezelfde wijs en daarna keihard iets wat klinkt als ‘Lang zal ie leven’, maar dan in het Maleis. De schemering splijt doormidden en de maan schatert het uit. Wat een feest. We proosten. Knuffels. Cadeau’s.

Toerisme

The egg thing

Het feest wordt nog uitbundiger als de jongens ‘the egg thing’ gaan doen: als je jarig bent, word je, het liefst op een onverwacht moment, bekogeld met eieren en daarna worden er zakken meel over je uitgestrooid. Ondertussen roept iedereen happy birthday, happy birthday. Een geweldige gebeurtenis als het je zelf overkomt, dat kan ik je wel vertellen.

Trouwens, Selamat Ulang Tahun kun je niet zonder meer vertalen met Happy Birthday. Het betekent eigenlijk Happy Repeated Year. Je bent niet blij met de dag dat je geboren bent maar met het jaar dat eindigt en ook weer opnieuw begint. Later vertelt iemand me dat veel jongeren op het eiland niet eens weten wanneer ze geboren zijn omdat hun ouders niet geletterd zijn. Als ze aangifte doen van de geboorte kiest de regering 31 december of 1 januari als geboortedag voor alle documenten.

Tja, zo hebben we hier te maken met grote groepen mensen die op dezelfde dag geboren zijn en ook nog eens met mensen die ‘allemaal’ dezelfde naam hebben. Op Bali heet namelijk (kort door de bocht) het oudste kind Wayan, de tweede Kadek, de derde Komang, de vierde Ketut en als er meer kinderen geboren worden begint het feestje opnieuw: de vijfde heet weer Wayan en zo voort. En terwijl ik dit opschrijf denk ik: wat kan het leven hier toch heerlijk simpel zijn.

Geef Nooit Op

Ik zit op het strand, de zon streelt mijn gezicht en de wind blaast zachtjes in mijn haren. En terwijl ik zachtjes wegdroom over onze familie diners voel ik opeens een ontzettende veerkracht. Kijk daar willen we weer naar toe. Dat willen we weer herbeleven. Daar gaan we voor!

Wil jij ook naar Azië? Boek dan bij Asia direct een individuele rondreis op maat.

Over dit Wereldwijf: Rose Huizenga - Indonesië

Hallo, leuk je te ontmoeten! Mijn naam is Rose en ik woon momenteel samen met mijn man en dochter op een klein paradijselijk eiland tussen Bali en Lombok. Samen runnen wij een succesvol succesvol boutique hotel en een haaien conservatieproject. Met veel plezier vertel ik over mijn passie voor haaien, de mysteries van ons prachtige eiland, en mijn droom om de wereld een beetje mooier te maken.