Mirjams man vertrok onverwacht: ‘Onze Zuid Afrikaanse droom spat uit elkaar als een zeepbel.’

Wat als al je zekerheden verdwijnen? Dan verdwijn je zelf het liefst ook. Heel ver weg, heel hoog in een boom, of in een ondergrondse grot waar niemand weet waar je bent! Precies dat gevoel is wat mij de afgelopen maand in de greep heeft gehouden. Mijn leven, ons leven, mijn mooie gezin waar ik trots op ben, waar ik eindeloos voor vecht als een leeuwin, waar ik hemel en aarde voor beweeg, is ineens niet meer.

Na een raar jaar vol onzekerheden door Corona, onduidelijkheid over waar we over een jaar of twee jaar zouden zijn, besloot mijn man na 21 jaar op de verjaardag van zijn jongste dochter dat hij het allemaal niet meer wist…

Daar was ons huwelijk toch tegen bestand?

Het afgelopen jaar was een extreme rollercoaster. Na een ellendige start na onze remigratie, vond mijn man een zeer goed betaalde baan voor een bedrijf elders in Europa. Hij kon gewoon van huis uit werken, en zou af en toe eens wat dagen weg zijn. Maar ach, daar was ons huwelijk makkelijk tegen bestand. We wilden graag weer een buffer opbouwen, en samen konden we dat aan! Hard werken voor de toekomst! 

Toen Corona afgelopen zomer weer om zich heen begon te grijpen en de grenzen langzaamaan sloten, hebben we in goed overleg besloten dat hij wat minder thuis zou zijn, en meer in het buitenland zou werken. Er was een grote overname, veel veranderingen, veel werk, en het risico van niet meer terug kunnen was simpelweg te groot. Lastig vond ik het. Je hebt elkaar toch nodig, je verlangt ernaar om soms je verhaal kwijt te kunnen. Ik voelde me alleen en besloot ondanks dat manlief het niet nodig vond toch te gaan werken. Ook even iets anders aan mijn hoofd, niet alleen maar piekeren. Even ook Mirjam zijn in plaats van alleen “mama”.

In December besloten we heerlijk even naar ‘huis’ te gaan! Op naar Zuid Afrika, op naar de plek waar we willen zijn, waar we ons allemaal fijn voelen, waar onze toekomst ligt.

Relatie - Scheiding
Foto’s: Mirjam van Otterloo

Onze tijd zou komen

Eerste week was ik alleen met de kinderen, mooi de tijd voor vriendjes en vriendinnetjes. Mijn man kwam door de drukte op het werk pas in de tweede week. Wat hebben we genoten. Heerlijk was het! Zelfs ondanks het feit we bijna hals over kop terug moesten. Voor mij was het duidelijk! Hier doen we het voor. Allemaal, samen, voor altijd…
Op 2 januari waren we weer terug op Nederlandse bodem. Mijn man moest snel weer aan het werk, in Het buitenland.
Het was druk en zo gebeurde het. Hij kon drie weken niet naar huis komen. Onze middelste was eind januari jarig en gelukkig was hij toen thuis. Het werd een raar en druk weekend met logés en visite.

De kinderen vroegen erg om zijn aandacht en dat werd een beetje vervelend. Na het weekend was hij direct weer weg. Toen onze oudste begin februari jarig was, zagen we hem weer. Wederom was het een druk weekend en hadden we geen tijd om echt te praten. Het enige moment dat we met elkaar spraken was aan de telefoon. Koetjes en kalfjes en de regeldingen voor een eventueel vertrek van mij met de kinderen naar Zuid Afrika. Misschien dat er op die manier meer rust zou komen. Ik met de kinderen daar, opbouwen, opstarten, zodat we wellicht over een twee jaar daar allemaal samen kunnen zijn. 

Eind februari zou hij naar huis komen. Helaas op het allerlaatste moment was er een tak op de auto gevallen, en kon hij niet naar huis. In deze weken merkte ik dat de kinderen hem mistten maar daardoor op een negatieve manier aandacht vroegen als hij van zich liet horen. Lastig, want het zou fijner zijn als het gezellig was als ze elkaar spraken. Maar we wisten waar we het voor deden. Samen, met elkaar…
Begin Maart op een zondagochtend zaten we 2,5 uur lang aan de telefoon. Een goed en fijn gesprek. Gelachen, gehuild, en het gevoel dat we elkaar snapten. We gaan het doen! Samen! Goed nadenken hoe precies, maar alles komt goed. 
Een dag later belden de kinderen met papa. Ook een goed gesprek; we gaan de toekomst tegemoet en we gaan ervoor! 

Een vreemde sfeer

Vlak daarna was onze jongste jarig en zou manlief naar huis komen. Hij schoof inderdaad aan bij het eten maar keek niemand aan. Er hing een vreemde sfeer. Ik voelde me er raar bij maar maakte mezelf wijs dat hij wel moe zou zijn. ‘Laat papa maar even.’, zei ik nog tegen de kinderen. Maar na het eten stond hij op met de mededeling dat hij nog even naar zijn ouders moest om zijn vader nog even te helpen met iets. Niks raars, want dat gebeurde wel vaker. ‘Denk je aan de avondklok pap?’, riep de jongste nog.

Toen hij later op de avond weer thuis kwam, ging hij op de bank zitten en zweeg. En toen kwam het. Hij wist het niet meer. Wilde nooit meer afhankelijk zijn van wie dan ook en kon niet kiezen tussen zijn gezin en zijn werk. Ongeloof, boosheid en verdriet overvielen me en ik stuurde hem naar zijn ouders om daar dan even goed over na te denken. Ons huilend en in volledige shock achterlatend terwijl we de ballonnen en slingers aan het ophangen waren. Hoe tegenstrijdig kon het zijn? 

Relatie - Scheiding

Een maand later begrijp ik het nog steeds niet

De volgende ochtend vierden we de verjaardag van onze jongste dochter. Hij kwam zijn koffer halen, ging verhuizen naar zijn werk en vertrok. Verder had hij niks nodig. ‘Ik hoef niks, daar heb ik alles.’
Op de verjaardag van je jongste dochter, HAVO examens van de oudste voor de deur en uiterlijk 1 juni moeten we ons huis uit zijn. We hadden een tijdelijke huurwoning omdat we terug zouden gaan. Samen, met elkaar, terug naar Zuid Afrika. Nu een maand later begrijp ik er nog net zo weinig van…

De boosheid en het verdriet zijn er nog steeds, maar ik weet het beter te verwerken. We hebben hem sinds zijn vertrek niet meer gezien. Vorig weekend kreeg ik een bericht dat hij de kinderen wilde zien want hij was in Nederland. De kinderen willen hem niet zien, dus dat heb ik hem rustig geprobeerd uit te leggen. Nadat het nieuws wat ingedaald was, heb ik in overleg met de kinderen aan hem gevraagd of hij zondag misschien wilde komen gourmetten. Dan zit je elkaar niet alleen maar aan te staren, en na het eten kan hij gewoon weer gaan. Geen verplichtingen, voor niemand niet. Maar schijnbaar was dit heel raar, want de uitbrander die ik kreeg was te gek voor woorden: ‘Wat was dat nou voor raar idee…’

Inmiddels hoorde ik dat hij rondverteld dat hij de kinderen van mij niet mag zien. Hij wil niet met mij praten, maar alleen met de kinderen. Alsof ik niet besta. Hoe heftig het ook allemaal is, ik wil het rustig oplossen, maar dat heeft tijd nodig. De kinderen voelen zich boos en verlaten. 
Hoe kan iemand zijn kinderen zo achterlaten? Van de ene op de andere dag zulke rigoreuze beslissingen nemen? 
Hoe kan iemand zo voor een heel gezin bepalen dat hun toekomst als een zeepbel kapot spat? Alleen, zonder ons en nooit meer samen.

Woon jij in het buitenland of heb je een buitenlandse partner en denk jij na over scheiding? Voor een echtscheiding met internationale aspecten kun je bij GMW advocaten terecht. GMW advocaten beschikt over specialisten met veel ervaring op het gebied van internationale echtscheidingen. Je kunt via een afspraak maken of bellen met het nummer +31 70 361 50 48.

Op elk moment kun je bovendien de gratis whitepaper voor Nederlanders in het buitenland met de top 10 FAQ over scheiden hier downloaden.

Over dit Wereldwijf: Mirjam van Otterloo - Nederland

Mirjam van Otterloo - Nederland
Ik ben Mirjam, samen met mijn man en onze 3 kids ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.