Selma uit Tanzania: ‘Ons safari-bedrijf staat nog in de slaapstand maar mensen durven voorzichtig weer te dromen.’

Gastschrijfster
door gepubliceerd op 22 april 2021Tags: , , , , ,

Selma Kamm (35) woonde tot maart 2020 dolgelukkig met haar man Ngomi (42) en kinderen Josephine (10), Christian (8) en Daniel (5) in Tanzania, waar ze een succesvol bedrijf in safari-reizen leidden. Maar toen kwam corona en veranderde alles. Van miljoenenbedrijf naar geen inkomen meer.

Twaalf jaar geleden zou ik voor drie maanden stage naar Tanzania gaan. Ik deed hbo-verpleegkunde en werkte daar in een ziekenhuis. Daar ontmoette ik Ngomi, werd verliefd en keerde een jaar later terug om me er definitief te vestigen. Ngomi en ik trouwden en we kregen drie kinderen. De zorg was nog steeds mijn passie, maar het was niet makkelijk hier een betaalde baan in te vinden. Ngomi die al in de safari’s zat, overtuigde me om ons eigen bedrijf in safarireizen te beginnen. Ik was pas 23 en wist eigenlijk niks van ondernemen, maar Ngomi overtuigde me, en zo begonnen we Makasa Safaris.

Een goed leven

Het leven was goed in Moshi, aan de voet van de Kilimanjaro, in Noord-Tanzania met de safariparken en de eindeloze Serengeti vlaktes om de hoek. In een rap tempo groeide Makasa uit tot een succesvol safari bedrijf. We waren altijd aan het werk, maar hadden daar zoveel plezier in dat het niet als werk voelde. Na tien jaar sparen konden we eindelijk ons droomhuis bouwen, op het erf van Ngomi’s ouders. Een farmhouse, naar Zuid-Afrikaans model. Met grote stalen kozijnen, heel ruim, alle kinderen een eigen kamer en een grote tuin.

Een fijn leven, onze kinderen altijd buiten, op een internationale school en we vlogen minstens eens per jaar voor de vakantiebeurzen naar Nederland en genoten daarnaast van veel safari vakanties in Tanzania. Ik heb nooit heimwee gehad naar Nederland. Natuurlijk mis ik mijn familie en soms ook kleine Hollandse dingen, maar nooit zo erg dat ik het heimwee zou noemen. Ik denk daar meer met een warm gevoel aan.

Het toerisme op zijn gat

Tot maart 2020 ging het ons financieel erg voor de wind. Door goede mond op mondreclame, actief zijn op social media en een aantal bekende Nederlanders als gasten werden we groter en groter en groeiden we uit tot een miljoenenbedrijf. Met 20 man personeel en een behoorlijke vloot aan safari-jeeps hadden we het behoorlijk druk. Bij de eerste geluiden over corona en de lockdown waren we nog optimistisch. Maart, april en mei zijn altijd minder vanwege het regenseizoen. We hoopten dat het luchtruim in de zomer weer zou heropenen en wij dan weer konden knallen.

Maar alle gemaakte boekingen werden geannuleerd of uitgesteld en ondertussen kwam er geen euro meer binnen. We hadden nog wel een kleine zakelijke buffer, maar met vaste maandelijkse kantoor- en personeelskosten van 4000 euro vloog dat er snel doorheen. En dan keerden Ngomi en ik onszelf al meteen geen salaris meer uit! Vanuit de overheid in Tanzania was er geen steunfonds waar we een beroep op konden doen en we zagen ook geen vooruitzichten op betere maanden. Niemand die nu nog een safari-reis wilde boeken.

Terug naar Nederland

Voor het eerst hadden we een hele zomerperiode vrij. Voorheen waren juni – september onze drukste maanden en konden we echt niet weg uit Tanzania. Nu hadden we voor het eerst geen enkele boeking staan. Het leek ons een goed idee om tijdelijk terug te keren naar Nederland. Even weg uit Tanzania, even ons bedrijf vanaf een afstand kunnen bekijken en bedenken wat onze volgende stappen konden zijn. In Nederland hebben we mijn familie wonen, nagenoeg gratis scholing voor onze kinderen (itt Tanzania waar we enkele duizenden euro’s per jaar per kind betalen), een goede gezondheidszorg en is er een sociaal vangnet.

Met alleen wat spaargeld vertrokken we in juni met acht koffers voor onbepaalde tijd naar Nederland. In Friesland vond ik via de leegstandswet een huurhuis waar we een half jaar met ons gezin van vijf konden wonen, met goede scholen in de omgeving. De huur van 850 euro was hier beter te betalen dan in de randstad. Toen de zomermaanden voorbij waren, was het duidelijk dat deze situatie nog wel even zou aanhouden. Na zes maanden beiden geen salaris moest er iets gebeuren.

Mijn webshop

Ik ben creatief, houd van hard werken en zeker niet van stil zitten. We kregen opeens een idee om een webshop te starten met spullen in het Safari thema, iets wat zo dicht bij ons hart lag. Binnen een dag verzonnen we de naam en na twee weken had ik de basis van de webshop online staan en Safari Kids ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

Ik had geen idee hoe je eigenlijk een webshop moest runnen, maar ik dacht dat leer ik wel. Met Safari Kids hoopte ik onszelf in deze moeilijke tijden wat salaris te kunnen uit betalen en ons team in Tanzania te kunnen ondersteunen zolang er weinig reizen zijn. We zijn nu sinds september open en het gaat goed! Elke maand groeit de omzet weer een beetje en hiermee kan ik weer investeren in nieuwe items.

Heimwee

Het positieve is dat de kinderen verbazingwekkend goed konden aarden. Josephine, onze oudste, heeft het meeste besef gehad van de verhuizing. We zijn open en eerlijk geweest naar haar over waarom we naar Nederland zijn gegaan. De twee jongsten leven in het moment, die maken sowieso snel vriendjes. Het enige wat ze alle drie echt misten is het buitenleven. Thuis in Tanzania zijn ze geen seconde binnen. Ze zijn niet van het gamen, hebben niet eens een iPad. Ik houd ook niet van drie kinderen op een rijtje met allemaal een scherm in de handen en oordoppen in. Maar ik merk dat ik ze in Nederland sneller voor de tv zette. Als ze hangerig waren, mochten ze een film kijken.

Het was puzzelen met euro’s en met een rekenmachine boodschappen doen. Ik maakte er een sport van om dat zo goedkoop mogelijk te doen. Ik wil ook niet klagen, er zijn genoeg mensen die altijd zo moeten leven. Maar het is een wake-upcall voor ons geweest. Een heel verschil met vroeger toen ik alles in de kar gooide wat ik lekker vond en makkelijk even ergens koffie haalde of ging lunchen. Nu maakte ik een weekmenu en kochten we niets extra.

In november hadden we het na vijf maanden Nederland wel weer gezien en groeide het verlangen om terug te gaan naar Tanzania. We hadden alle vijf heimwee en wilde terug naar ons oude leven ‘voor corona’. We hebben niet lang getwijfeld en hebben snel een vlucht terug naar Tanzania geboekt. Het was heerlijk om weer terug thuis te komen. Met een nieuw bedrijf, Safari Kids, waar ik vanuit Tanzania aan blijf werken. En in Nederland hebben we een hele lieve collega die de werkzaamheden van het inpakken van de pakketten op zich neemt.

Als we dit overleven, kunnen we alles aan

We hadden natuurlijk nooit gedacht dat de crisis zo lang zou duren en soms staat het huilen ons nader dan het lachen. Tien jaar lang zo hard werken en het voelt dan alsof dat in één klap helemaal weg is. Ons safari-bedrijf staat verder volledig in de slaapstand, al merken we wel dat mensen voorzichtig weer durven te dromen. Maar boekingen worden nog niet gemaakt.

Ik heb nog steeds vertrouwen in dat het weer beter wordt. Dankzij een crowdfunding actie onder onze klanten hebben we geld opgehaald voor onze gidsen en de rest van het team in Tanzania. Klanten die goede herinneringen hadden aan een bepaalde gids, maakten 50 of 100 euro over. Zo lief. Ik vond het echt lastig om geld te vragen, maar ben ontzettend blij voor ons team dat het gelukt is.

Natuurlijk hopen we heel erg dat mensen snel weer zullen gaan reizen. Wij kunnen niet wachten om weer mensen te ontvangen in Tanzania. Ngomi en ik maken ons gelukkig niet zo heel snel zorgen, we zien kansen en pakken die met beide handen aan. We zijn hele positief ingestelde mensen en we weten: als we dit overleven, kunnen we alles aan!

Over dit Wereldwijf: Gastschrijver

Gastschrijver
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.