Wereldwijf Yvonne: “Mijn lichaam is hier in Nederland, mijn hart in Libië”

Wereldwijf Yvonne vraagt zich de eerste dagen van het Nieuwe Jaar af of het afgelopen jaar gegaan is zoals ze hoopte. Met pijn moet ze constateren dat het antwoord daarop ‘nee’ is. Ze zweeft nog altijd tussen twee werelden. En wat zijn eigenlijk haar eigen wensen en doelen voor het volgend jaar?

Ik heb veel mogen en moeten leren in het afgelopen jaar. Opnieuw helaas ook veel zaken die ik liever niet had geleerd en daarmee bedoel ik dat het niet gebeurd was, of überhaupt mogelijk zou zijn.

Kijken naar de positieve dingen

Zoals dat ‘zelfredzaamheid’, toch een belangrijke deugd, tegen je kan werken. Geloof het of niet, je eigen onafhankelijkheid kan je tussen wal en schip brengen. Of zal ik het hebben over het overlijden van mijn oma, waar ik pas achteraf over geïnformeerd werd? Precies zoals het verging toen mijn vader het jaar daarvoor overleed?

“Ho, Yvonne! Niet doen, een nieuw jaar staat voor de deur.” Ik moet nu proberen mijn eigen hersenen de baas te worden en te durven blijven geloven in het goede. En dit ook te blijven zien. Dat is wat ik ga doen, hoewel het een dagelijks gevecht is. Teveel onrecht kruist nog steeds mijn pad, alleen wil ik dat onrecht niet laten winnen en strijd blijft dan ook nodig. Alleen, ik ben ook zo moe…

Ik mag mijzelf een rijk mens noemen. Ik heb geen cent te makken en toch word ik met prachtige rijkdom omringt. Ik heb mensen om mij heen die zelf ook dagelijks moeten strijden. Figuurlijk en letterlijk door ziekte bijvoorbeeld. Ik heb een vriend die kanker heeft, maar zijn familie is in Turkije. Een ander voerde eenzelfde strijd in Tunesië. Beiden komen uit Libië en van één van hen heb ik helaas geen afscheid kunnen nemen.

Angst te verliezen

Ik ben dankbaar dat de ene vriend het tot dusver heeft gered en ik nog iedere dag van zijn aanwezigheid kan genieten, ondanks dat we af en toe onenigheid hebben als ik weer eens uit de bocht vlieg. Ik bied mijn excuses en hij reageert, “ho! Stop! Doe dit niet weer. Je hoeft je niet verontschuldigen. Ik weet waar het vandaan komt en het is goed. Het komt goed en ik begrijp het misschien beter dan jij je kunt voorstellen.”

Van mijn andere vriend heb ik geen afscheid kunnen nemen. Nog altijd niet de familie kunnen omarmen. De angst dat anderen mij zullen ontvallen als ik niet dichtbij ben of er niet kan zijn, is een angstgevoel dat mij geregeld aanvalt. Hoewel afstand relatief is, het doet toch pijn.

Tussen twee werelden

Ook mijn eigen gezondheid blijft steken. Het lukt mij niet om die op 100% te krijgen. Zelfs niet op 90 of 80 procent en ik doe mijn best dat te accepteren. Voor het komende jaar zal dat een strijd zijn, die ik zal moeten blijven voeren. De wetenschap dat het eenvoudig wel honderd procent kan zijn, maakt het er niet makkelijker op.

Dan is er de heimwee… Ik zweef tussen twee landen in want in alles bèn en blijf ik in Libië. De werkelijkheid alleen is dat ik in Nederland woon. Ondanks de internationale gearrangeerde verkiezingen in Libië, die nu uitgesteld lijken te zijn naar een een onbekende datum… Niets is zeker. De spanning is hoog en een nieuwe strijd is niet ondenkbaar. Groeperingen binnen en buiten Libië voeren de druk op. Op straat zie je verschillende activiteiten. Enerzijds de milities die zich verzamelen, en anderzijds demonstraties. Allemaal in diezelfde straten die het afgelopen jaar overal gebouwd en vernieuwd zijn.

Libië in een flesje

Voor velen is het waarschijnlijk ondenkbaar, maar wat zou ik graag thuis zijn. Thuis in Libië. Ja, ook met de dreiging die er nu is. In een flesje bewaar ik een beetje zand uit Libië. Zand dat ik samen met de agenten die mij destijds naar het vliegveld brachten, nog op het laatste moment heb verzameld. Het is mij dierbaar. Misschien wat vreemd, maar zo heb ik altijd een beetje ‘real’ Libië dicht bij me en dat voelt fijn.

Voor 2022 stel ik mijzelf de uitdaging om toch echt dat boek te schrijven en ondertussen de diverse vrienden te helpen bij hun strubbelingen. Of het nu gaat om het vinden van een baan of het opheffen van een rekening. Voor nu doe ik alles per dag. Kleine stapjes en geloven in het goede. Ik ga voor al het goede en durf te vertrouwen dat het onrecht echt wel weer recht wordt.

Over dit Wereldwijf: Yvonne Snitjer - Libië

Salaam Aleikum, mijn naam is Yvonne Snitjer en ben een gelukkige vrouw. Levend met de nodige uitdagingen, maar met de kennis te zijn omringt met zes miljoen prachtige en zeer behulpzame mensen in Libië. Ik leer graag van hen, maar deel tegelijk graag mijn kennis als verandermanager met hen. Met de focus op de mens. Tenslotte geloof ik daar in.