In een sportvliegtuigje de wereld rond (4) – Van Brazilië naar Miami: de grote oversteek!

Profielfoto Martijn Kist

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuigje. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die reis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Volgens de website “earthrounders.com” is Martijn de eerste vrouwelijke piloot van Nederlandse nationaliteit die dat in een sportvliegtuig presteert!

Wat eraan vooraf ging: het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis maken in een vliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil als co-piloot kunnen ingrijpen als er onverhoopt toch wat mis mocht dus ze zal haar vliegbrevet moeten halen. Ze slaagt en dan kan de reis beginnen met Brazilië als eerste land van bestemming.

Avontuur
Foto: Martijn Kist

Marathon vliegen

Een maand later dan gepland, ook omdat we even willen aanzien hoe de Delta-variant zich ontwikkelt, vertrekken we naar Brazilië. In plaats van ons oorspronkelijk plan het land rustig te verkennen, vliegen we er in razendsnel tempo doorheen. Onze eerste landing is in Foz do Iguazu en eindelijk kunnen we zeggen: we zijn op weg! De volgende ochtend vliegen we naar Brasilia met het idee de daaropvolgende dag te landen in Belem. Helaas, in Terezina worden we opgehouden door de bureaucratie van Brazilië en blijft er helaas maar één dag over voor de stad, omdat we op onze vijfde reisdag gepland hebben om in Cayenne – Frans Guyana – te landen.

Deze reis lijkt vooralsnog meer op een soort marathon. Bovendien, vormen zich in deze deze tropische zone rond het middaguur enorme onweerswolken, dus we moeten elke dag vóór de lunch landen. Om op te schieten maken we de vluchten zo lang mogelijk, wat inhoudt dat we iedere ochtend vroeg moeten opstaan, inpakken, naar het vliegveld gaan, al het papierwerk invullen èn ons vliegtuig moeten checken voordat we überhaupt kunnen opstijgen. Eénmaal geland moeten we gelijk tanken en een hotel vinden voor de nacht(en).

Wij zijn natuurlijk amateur piloten met een sportvliegtuig en kunnen met ons vliegtuig niet zoveel kilometers maken of zo hoog als de reguliere passagiersvliegtuigen, dus zijn we nooit zeker of we aankomen waar we willen. Gelukkig zijn er nu met de pandemie niet veel toeristen en lukken onze last-minute boekingen vrijwel altijd.

De toerist uithangen

In iedere stad hebben we altijd wel een paar uur om rond te kijken. We genieten van Brasilia en al is het nu met Covid veranderd in een spookstad, haar moderne architectuur is de mooiste! In Brasilia ontmoeten we ook mede-earthrounders met wie we in contact waren gekomen tijdens onze voorbereidingstijd: een echtpaar dat jaren geleden net zo’n reis heeft gemaakt. Zij geven ons allerlei praktische tips over vliegen in Brazilië en informeren ons ook over de uitdaging die ons nog te wachten staat: vliegen over het vele water van het Caribisch gebied naar Miami. 

Natuurlijk hebben we onze zwemvesten en reddingsbootjes aan boord en weten we dat het Caribisch zeewater niet koud is. Noch is er enige aanleiding dat de motor er juist midden boven de zee mee zou ophouden, maar het is toch eng. Je bent meer dan 300km weg van de dichtstbijzijnde landingsbaan met alleen maar blauw om je heen en heel af en toe een eiland. Wat als er iets misgaat?

Onze vlucht van Cayenne naar Martinique blijkt de grootste uitdaging, want dit is onze eerste, en langste afstand (maar liefst 4 uur!) over alleen maar water. Het Paramaribo vliegverkeer controlecentrum geeft ons wat instructies alsook de juiste vliegfrequentie voor onze volgende bestemming: het station op de eilanden Trinidad en Tobago.

Totale radiostilte

Onderweg valt er een doodse stilte en we horen helemaal niks op de radio. Op dat moment realiseren we ons dat als we hulp nodig hebben, niemand ons zal ontvangen. Voor de zekerheid rapporteert Alex af en toe onze positie, wie weet hoort iemand het wél of wordt het opgenomen voor eventuele search and rescue. We doen erg ons best om kalm te blijven en blijven denken aan de beroemde pilotengrap, ‘het vliegtuig weet niet dat het over water vliegt…’.

Maar wij weten het wél, dus zijn we dolblij als we na een uur opeens een airliner (passagiersvliegtuig) op de radio horen. En we zijn nog blijer als we merken dat het toestel al met Trinidad in contact is (en dus eventueel een boodschap voor ons kan doorgeven). Samen juichen we in de cockpit zoals vroeger zeelieden, die na weken varen eindelijk land in zicht kregen. We zien Barbados! We zijn gered! Nog heel even en we landen in Martinique waar we een paar dagen kunnen rusten en genieten van ons eerste tropische eiland.

Reisplan (geregeld) bijschaven

Uiteindelijk wen je aan alles want vijf dagen later vliegen we ontspannen wéér meerdere uren over water, natuurlijk met de zwemvesten aan en bootjes binnen handbereik. Dit keer van Martinique naar de Dominikaanse Republiek, het enige eiland dat niet gesloten is in verband met Corona. Drie jaar lang hebben Alex en ik routes gepland maar uiteindelijk stoppen we waar we kùnnen en niet waar we dàchten…

Het kleine vliegveld van Puerto Plata was ons aangeraden door onze nieuwe pilotenvrienden uit Martinique. We hadden nooit van Puerto Plata gehoord, maar volgden graag het advies van de locals. Inderdaad, we landen er met prachtige uitzichten op het eiland en een diep blauwe zee. Twee dagen later stijgen we weer op richting Miami. Inmiddels zijn we zó ontspannen dat we aan één stuk door foto’s maken van idyllische Bahama-eilanden omringd door turquoise water. Jammer dat we er niet mogen stoppen, maar we weten nu al zeker dat we ze op een dag van dichterbij willen bekijken. Deze reis is niet alleen om de wereld te ontdekken maar ook om een bucket list van mooie plekken te maken.

Als we na drie lange ‘watervluchten’ eindelijk in Miami aankomen, kunnen we niet geloven dat we het gepresteerd hebben. Voor de eerste waren we super zenuwachtig, maar nu genieten we vooral van het uitzicht! De slogan “Just do it” komt in me op…

In haar volgende blog schrijft Martijn o.a over zoiets simpels als een hoognodige plas…:

We landen nog kort in Kulusuk, aan de andere kant van Groenland. Niet alleen om bij te tanken voor het geval we tegenwind krijgen, maar ook omdat ikzelf behoorlijk op barsten sta! Normaal gebruik ik aan boord speciale ‘plaszakjes’, maar met het dompelpak aan, is dat lastig. Het pak is ‘unisex’, maar heeft alleen een korte horizontale rits aan de voorkant. En dáár zit bij mij niks…

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1, blog 2 en blog 3 rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?