Terugkeren op Corfu opende mijn hart en… bracht liefde en onrust

Irene van Gent

Corfu, mijn grote liefde, de plek waar ik thuis ben, de plek waar alles stroomt. Alles wat me op andere plekken nooit is gelukt, lukt me hier bijna probleemloos. En dan heb ik het vooral over het vinden van mensen waarbij ik me goed voel, bij wie ik helemaal mezelf kan en wil zijn, omdat zij dat ook doen. 

De afgelopen maanden op Paxos voelde ik me alleen, de stilte daar was groot, en hoewel het me ook veel opleverde, ben ik dolblij weer terug te zijn op Corfu… Het eiland dat voor mij nu bekend staat als het eiland waar ik de liefde weer vond. 

Relatie - zelfliefde
Foto’s: Irene van Gent

Liefde toelaten

Niet alleen de relatie met en liefde voor mezelf. Want juist doordat ik die kon vinden en voelen, kon ik weer een man toelaten in mijn leven. Een man die me de ruimte geeft om volledig mezelf te zijn, op een manier die ik nog niet van mezelf kende. Maar een relatie brengt ook altijd een spiegel met zich mee en laat je dingen leren die je niet altijd wilt zien. 

Want hoe goed we samen zijn, hoe moeilijk het soms is om zonder elkaar te leven. We hebben allebei altijd een vrij leven gehad en dus is het zoeken naar de beste manier om samen te zijn. Een poging tot samenwonen maakt helder dat als we dat willen het huis groot moet zijn en we allebei een ruime kamer voor onszelf moeten hebben. En waar hij vaak gewoon vertrekt zonder overleg, probeer ik me aan te passen om vaker samen te kunnen zijn. Een mechanisme dat ik maar al te goed ken van mezelf. 

Alles voor de liefde

De eerste maanden dat onze liefde groeide, leefde ik ervoor. Ik wilde niets anders dan samenzijn, elkaar ontdekken, me volledig overgeven aan de liefde. De vrijheid in ons leven gaf die mogelijkheid. Maar daar waar hij niet meer hoeft te werken, kan ik nog niet stoppen en dat is wel wat ik deed en daarmee negeerde ik wat voor mij essentieel is om lekker te kunnen leven. Want ik werk ook met liefde met mijn klanten en het creëren van mijn eigen producten. 

Liefde op afstand

Na twee maanden samen in een huis, was het voor hem tijd om weer te vertrekken, hij ging een paar maanden op reis. We zijn al eerder langere periodes uit elkaar geweest. Maar het is elke keer weer wennen. Steeds weer moest ik in mezelf zoeken naar het vertrouwen dat afstand geen breuk betekent. Steeds weer moest ik mezelf vertellen dat ons gevoel voor elkaar niet veranderde door de afstand. Maar mijn angst was groter dan het vertrouwen, waardoor er op een gegeven moment een ‘crisis’ ontstond. We kregen ruzie, omdat ik me niet gezien en gehoord voelde, voor mijn gevoel te weinig aandacht kreeg en daardoor het verhaal maakte dat hij niet meer van me hield. 

Huilend op een steen

Die druk realiseerde logischerwijs dat hij afstand nam (en terecht). De pijn die daardoor bij mij naar boven kwam was immens. Ik voelde me afgewezen, een klein meisje dat niets waard was. Toch wist ik dat ik hier alleen doorheen moest. Huilend en schreeuwend zat ik in mijn huisje met de katten om me heen… Wat vond ik mezelf zielig… 

Maar ik besloot er niet in te blijven hangen en ben hout gaan zagen. Die fysieke beweging hielp om de ergste boosheid te laten zakken. Daarna ben ik gaan wandelen. Er was een plek op het eiland die me al vaker door moeilijke momenten heen had geholpen… 

Schijn het licht op de pijn

Zittend op een klif bij de zee, zag ik hoe ik me toch weer had vastgeklampt aan deze relatie. Ik probeerde te controleren wat de ander deed terwijl hij een paar duizend kilometer verderop zat. En die drang naar controle maakte dat hij zich terugtrok, wat bij mij de angst en twijfel aan zijn liefde deed toenemen. Ik schreef alles op wat me dwarszat en probeerde te beschrijven wat het allemaal met me deed. De zee maakte me kalm en ik dacht dat ik weer kon zien waar ik mijn gedrag kon veranderen. 

Maar het was nog niet klaar. Terwijl ik het pad omhoog liep, terug naar de olijfvelden, was het alsof ineens het licht ging branden… 

Vertrouwen

In de afgelopen twintig jaar durfde ik de mannen in mijn leven met wie ik een relatie had niet te vertrouwen als we niet bij elkaar waren. De reden? Twintig jaar geleden ben ik vlak na een lange reis door mijn toenmalige vriendje ingeruild voor zijn huisgenoot. Hij had me niet verteld dat hij verliefd was geworden en verliet me met de boodschap dat onze liefde voorbij was. Toen ik een paar weken later ontdekte dat zij de reden was voor de breuk, ben ik elke man gaan wantrouwen. 

In alle relaties die volgden, koos ik eerst voor mannen die toch al een relatie hadden, dat leek me een veilige plek, want dan konden ze me niet raken. In de twee langere relaties die volgden kon ik niet geloven dat de ander gewoon zou blijven. Terwijl beide mannen me altijd trouw zijn gebleven, tot ik er uiteindelijk een punt achter zette. 

Verbinding op afstand

Dit inzicht was een groot keerpunt. Mijn vertrouwen nam toe èn ik besloot dat ik vooral de liefde voor mezelf mocht blijven voeden. Dat ik niet hoef te wachten tot de ander weer thuis komt, maar ondertussen gewoon mijn eigen leven kan leiden èn leuk kan maken. Want als er een ding is dat zeker is, ik heb een geweldig leven. Zelfs al was het avontuur op Paxos een minder leuk avontuur dan ik gehoopt had, nu ik terug ben op Corfu weet ik waar ik wil zijn en wat ik wil creëren voor mezelf. 

Maar de terugkeer naar dit vertrouwen in de kracht van de liefde voor de man in mijn leven, geeft me ook meer vertrouwen in het leven als geheel en in mezelf. Alles is met elkaar verbonden, dus hoe meer vertrouwen je op een vlak van je leven creëert, hoe meer vertrouwen je ook brengt naar andere gebieden in je leven. 

Geef je over aan liefde voor jezelf

De liefde voor jezelf is de enige liefde die je kunt controleren. Het enige wat je in de hand hebt is hoe jij reageert op wat er in je leven gebeurt. En als je de kracht hebt om vanuit liefde te blijven reageren, wordt je leven rustiger en eenvoudiger. Geef je dus over aan die zelfliefde, zodat je vanuit die kracht de liefde voor anderen kunt voelen. 

Speciaal voor wereldwijven: win een boek!

De liefde en zelfliefde zijn een terugkerend thema in de blogs en boeken van Irene. Een prachtig boek vol zelfreflectie is Ik ben Sara waarin je als lezer meegenomen wordt in de worsteling van de jonge Sara in haar relatie. Als ze deze verbreekt, begint haar zoektocht. Naar wat?

“Op een dag ontmoet Sara in een dorpje een oude vrouw, die haar een brief geeft met een geheimzinnige inhoud. Daarin wordt ze uitgedaagd op zoek te gaan naar de sleutels voor een gelukkige leven. Durft Sara het leven dat ze kent los te laten en echt voor zichzelf te kiezen?”

uit: Ik ben Sara

Een prachtig boek dat je aan het denken zet. Wat betekent een gelukkig leven voor jou en hoeveel houdt jij eigenlijk van jezelf?

Hallo ik ben Irene en woon sinds 2023 op Corfu. Ik heb jaren gereisd en gezocht naar een plek waar ik me echt thuis voel. Ik werk als auteur en ghostwriter, mijn verhalen gaan vrijwel altijd over hoe je het leven kunt creëren dat het beste bij je past, ik deel mijn ervaringen over wat ik onderweg allemaal tegenkom. Je kunt me volgen via mijn nieuwsbrief, of neem een kijkje op mijn website. Volg je mij bij de Wereldwijven?