Wereldwijf Ing: “Mijn operatie en revalidatie in de Zwitserse Alpen”

Ing Hofman _portret WP

Een ziekenhuisopname is nooit leuk, ook niet als je in het buitenland woont. Mijn rechterheup was zodanig aangetast door artrose, dat ik een totale heupprothese nodig had. Helemaal niet leuk maar het heeft toch ook positieve kanten: ik kan er qua rechterheup weer jaren tegen èn zo kon ik meemaken hoe het eraan toe gaat in een Zwitsers ziekenhuis.

Ik zal jullie de details van mijn pittige operatie besparen, maar kreeg gelukkig ook te maken met heel aangename en bijzondere verrassingen. Lees je mee?

Operatie in ziekenhuis of… hotel?

Een paar weken voor de opname had ik een upgrade geregeld zodat ik als Privat Versichterte alleen in een kamer zou komen te liggen. Achteraf maar goed ook, want ik zou kamergenoten aardig wat nachten uit hun slaap hebben gehouden. Bij aankomst in mijn kamer stond er een goodie bag voor me klaar met fijne huidverzorgingsproducten. Alsof ik m’n intrek nam in een hotel op vakantie.

Niemand verheugt zich op het ziekenhuiseten maar het was echt niet slecht. Ik heb kennis kunnen maken met een aantal typisch Zwitserse gerechten. Een voedzame en ook smakelijke verrassing was de Bircher Müesli. Ik koos het als ontbijt en verwachtte naturel yoghurt met wat gedroogde (supermarkt) muesli maar dat was een misrekening. Want Bircher Müesli is in water, gecondenseerde melk en wat citroensap geweekte havervlokken met daar aan toegevoegd fruit en noten.

Na de operatie: volgestopt met Zwitsers superfood

Dokter Maximilian Oskar Bircher-Benner (1867-1939) richtte in Zürich een sanatorium op. Om zijn (tuberculose) patiënten aan te laten sterken, gaf hij ze geweekte havervlokken met een geraspte appel en wat noten. Omdat zijn patiënten er zienderogen van opknapten verspreidde de populariteit van dit gerecht zich razendsnel tot over de landsgrenzen. Bircher Müesli kan je vandaag de dag in Zwitserland eten als ontbijt maar ook als diner is het geliefd. Dan krijg je er nog koffie met melk, brood, boter en jam bij.

Ook kreeg ik drie keer per dag kwark. Niet in een schaaltje om op te eten maar gewikkeld in dunne doeken welke op mijn geopereerde heup werden gelegd om te koelen. Dat was een nieuwe ervaring voor mij. Mijn moeder die in Nederland woont, heeft ondertussen diverse nieuwe gewrichten gekregen maar moest altijd koelen met ice packs. Mij werd op het hart gedrukt dat vooral níet te doen, die zijn veel te koud.

Big Pharma en natuurlijke(r) geneesmiddelen

Die kwark wikkels worden ter plekke in het ziekenhuis gemaakt en in een koelkast bewaard. Het koelt de pijnlijke plek op een prettige manier en zorgt ervoor dat de pijn en zwelling afnemen. Daarbij hebben de eiwitten in de kwark een ontstekingsremmende werking. En zo hadden ze wel meer huis- tuin- en keukenmiddeltjes om ongemakken te verhelpen. Zo kreeg ik bijvoorbeeld rozenolie om mijn duizeligheid te bestrijden.

Niet dat het hielp, want daarvoor waren de duizelingen veel te heftig maar het laat zien dat er niet direct naar medicijnen wordt gegrepen. En die verleiding is er in Zwitserland. De farmaceutische industrie is goed voor bijna 6% van het Bruto Nationaal Product en maakt maar liefst 30% uit van de totale export. Als wij vanuit Nederland terugrijden naar Zwitserland rijden we bij Basel het land in. Drie grote farmaceutische jongens (Roche, Novartis en Lonza) heten je vanaf de snelweg van harte welkom.

Vanuit mijn bed: landing van een reddingshelikopter

Vanuit mijn kamer had ik een prachtig uitzicht over de bergen. Terwijl verpleegkundigen mij hielpen met de verzorging, was er ineens een enorme herrie buiten. Niet ver van mijn raam vandaan landde een helikopter. Ik zei: “Vast iemand die een ongeluk heeft gehad met skiën”. Een van de twee verpleegsters wierp een blik door het raam naar beneden richting het platform en antwoordde bevestigend. Het was een reddingshelikopter die op sneeuw en ijs kon landen.

Ze vertelde me dat het nu rustig was maar dat het tijdens kerst een heksenketel was geweest. Tijdens de voorjaarsvakantie zou de helikopter ook weer dagelijks af en aan vliegen met zwaar gewonde skiërs. De artsen die de helikopter bemannen en de gewonden van de meest lastige plekken moeten zien te redden, doen dat niet zelden met gevaar voor eigen leven. Hopelijk denken skiërs daar eens over na als ze achteloos nog een Schnapps naar binnen gooien en met onnodig veel risico de piste af razen.

In de nazomer zien we vaak helikopters bij ons in de bergen. Die reddingsbrigades moeten natuurlijk wel oefenen voordat het nieuwe ski seizoen begint. Zelfs van ver ziet het er spectaculair uit als er een reddingsarts aan een kabel onder de helikopter bungelt. Als er op de plek des onheils niet geland kan worden maar wel een verongelukte skiër gered moet worden, zullen ze al hangend hun redding met ‘vliegende’ brancard moeten volbrengen.

Van operatie eindelijk naar revalidatie thuis!

Gelukkig mocht ik na acht lange dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen weer terug naar huis. Voorlopig ben ik nog wel zoet met het intensieve revalidatietraject. Daarbij krijg ik gelukkig goede begeleiding van een Nederlandse fysiotherapeut die al jaren in Zwitserland woont en werkt. Omdat de lonen hier een stuk hoger liggen, zijn er veel Nederlandse artsen, verpleegkundigen en fysiotherapeuten werkzaam in Zwitserland.

Schwyzerdütsch blijft moeilijk maar naarmate de dagen in het ziekenhuis vorderden, hoefde ik steeds minder vaak te vragen om mij in het Hochdeutsch aan te spreken. Toen ik door mijn man opgehaald werd en ik met een verpleegkundige de laatste zaken door sprak, vroeg mijn man me later: “Verstond jij dat nou?” Ik verliet het ziekenhuis niet alleen met een nieuwe heup maar ook met een betere talenkennis.

Nog niet ter been en afhankelijk

Thuis neemt mijn man de verzorging op zich en dat is veel werk. Bij het douchen heb ik nog hulp nodig maar ik kan gelukkig sinds kort weer zelf mijn sokken en onderbroek aantrekken. Dat voelt als een mijlpaal. Ik mag niet te lang rechtop zitten, niet te lang ‘lopen’ en tegelijkertijd moet ik ook genoeg spierversterkende oefeningen doen. Van liggen krijg ik veel rugpijn dus de dagen (en nachten) duren lang. Ik tel de seconden dat ik weer zelfstandig en mobiel ben.

Normaal komt de zorg van onze hond op mij neer maar ook dat valt momenteel onder het takenpakket van mijn man. Voordat ik het ziekenhuis in ging, drukte ik hem op het hart om de hond elke dag wat yoghurt te geven met daarin een fijngeprakte calcium tablet in verband met gewrichts- en spierproblemen. Toen ik enkele dagen thuis was mopperde mijn man over een opkomende verkoudheid. Ik adviseerde hem een vitamine C/ zink tablet te nemen.

Onze hond ook weer lekker gezond!

Mijn man vroeg zich af waar die lagen. Ik vertelde hem dat ze in het keukenkastje boven de oven lagen. Hij opende de kast, hield een doosje omhoog zei: “Deze toch niet, dat zijn de calcium tabletten van Louis”. Ik strompelde op mijn krukken naar de keuken toe en bekeek wat hij in zijn handen had: vitamine C/zink tabletten met sinaasappel smaak… We hebben tranen gelachen en kwamen tot de conclusie dat de weerstand van onze hond waarschijnlijk nog nooit zo goed is geweest!

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - Zwitserland

Grüezi! Ik ben Ing(eborg) en verruilde in de zomer van 2022 de wuivende palmen van Florida voor de groene Alpenweides van centraal Zwitserland. Ik heb ondertussen bijna twintig jaar op de expat-teller staan en vind het fantastisch weer een nieuw land te mogen leren kennen. Zwitsers zijn trots op hun vele lokale- en nationale tradities op allerlei gebied en al tijdens de eerste maanden heb ik er kennis mee mogen maken. Dat tezamen met het werkelijk oogstrelend mooie landschap zorgt ervoor dat ik me hier niet hoef te vervelen. Graag neem ik de Wereldwijven van tijd tot tijd mee op mijn ontdekkingsreis in der Schweiz.