Mijn Ghanese liefde! 

Marianne Plug - profielfoto WP

In het kleine zelfgebouwde huisje van mijn man kwamen onze gasten langzaam binnen druppelen. Een vriend bracht ons twee parelhoenders, hangend aan zijn motor als huwelijkscadeau. Mijn schoonvader had zijn mooiste kleren aangetrokken. Bij de rechtbank sprak een vriend een gebed uit, zetten we onze handtekening en mijn schoonvader zijn vingerafdruk en gaven we elkaar de ringen. We genoten we van een heerlijke lunch in een restaurant (voor sommigen de eerste keer). Onder de tafel werd een deel van het voedsel in zakjes geschoven zodat ’s avonds thuis de vrouwen, kinderen en oma’s ook nog van al het lekkers konden meegenieten. 

Terug in ons huisje werden de parelhoenders meteen hun nek omgedraaid. Ik had ze al bijna namen gegeven en dacht dat ik voor ze zou zorgen als voor onze eerste kinderen. Maar met oogbal en al verdwenen ze achter onze kiezen. En toen was ik getrouwd! In Ghana. Met mijn fantastische Ghanese man.

Fronsende blikken en matig enthousiast

Niet iedereen reageerde enthousiast toen bleek dat ik een relatie was begonnen met een Ghanese man. Opgegroeid in een voornamelijk blank en christelijk wereldje werd ik verliefd op een zwarte moslim. Een gekke tante mailde me met de vraag of hij daar niet al vrouwen en kinderen zou hebben. Anderen durfden misschien niet zulke vragen te stellen maar trokken wel hun wenkbrauwen op. 

Ik kende mijn man al heel wat jaartjes maar er was nooit iets romantisch ontstaan. Ik was niet echt op zoek naar een relatie en wilde vooral reizen! Maar toen hij me op de trotro zette na een vakantie bij hem en ik hem zag wegrijden op zijn motor, overviel me het gevoel dat ik hem enorm ging missen. Op het strand van Elmina sprak ik voor het eerst over hem met een andere reiziger. En daarna groeiden de gevoelens gestaag sterker.

Overtuigd was ik overigens nog lang niet en ik hield mijn hoofd er goed bij. Vroeg hij om geld? Of zei hij dat hij naar Europa wilde? Ik reisde zelfs af naar Nicaragua want als ik ergens op de wereld zou moeten belanden, zou dat toch Midden- of Zuid-Amerika moeten zijn en niet Ghana? Ik had de tijd van mijn leven daar maar hij was daar niet. En toen ik hem daarna weer opzocht in Ghana was het duidelijk. Dit was en is hem. 

Mijn Ghanese liefde van alle kanten beschouwd

Mijn schoonvader observeerde me die eerste bezoeken stilletjes van een afstandje. Hij was blij verrast dat ik de was met mijn handen kon doen zoals een Ghanees. Mijn moeder ondervraagd mijn man regelmatig alsof ze een serieus interview houdt, om hem beter te leren kennen. Wij hebben het geluk met heel veel open minded mensen om ons heen. Ik denk dat dat ook wel gezegd mag worden: er is nog veel te veel discriminatie in deze wereld én we hebben ook al heel veel mooie stappen gezet.

“Wij mochten trouwen voor de wet, niet zolang geleden was dat niet mogelijk. Nu worden we vaak met open armen ontvangen: aan beide kanten en in Spanje waar we nu wonen.”

De liefde komt soms onverwachts of uit een rare hoek. En soms moet je ergens voor gaan, ook al worden er wat wenkbrauwen opgetrokken. Je komt er achter wie je kan vertrouwen, wie je ondersteund en wie wil leren in plaats van enkel oordelen. Het kaf wordt van het koren gescheiden. Dus laten we vooral af en toe tegen de stroom inzwemmen, het levert onwijs veel inzichten en groei op. En inmiddels heb ik al heel wat prachtige avonturen mogen beleven dankzij deze fantastische Ghanees in mijn leven!

Over dit Wereldwijf: Marianne - Spanje

Hola, ik ben Marianne! Vanaf mijn 18de heb ik door allerlei landen gereisd om deze prachtige wereld te ontdekken. Nu ben ik neergestreken op Spaanse grond met mijn Ghanese man en onze vrolijke dochter. Als voormalig jeugdzorgmedewerker heb ik een grote interesse in alles wat de mens doet, denkt en voelt. En mijn grote-mensen-droom is schrijver te worden. Ik neem jullie hier mee in mijn avonturen! Enjoy!