Vriendschappen en emigreren: ze komen en gaan (niet vanzelf)

Vanochtend zat ik even door mijn whatsappberichten te scrollen en zag dat ik veel van mijn vriendinnen in Nederland al heel lang niet meer gesproken heb. Gek hoe dat loopt als je geëmigreerd bent. In het begin spreek je elkaar wekelijks en komt iedereen logeren, en voor je het weet verwaterd alles. 

Vriendschappen veranderen als je emigreert. Je merkt ook dat op een gegeven moment jij degene bent die steeds het contact moet initiëren en nog weinig initiatief van hun kant komt.

Vriendschappen verwateren

En als je elkaar dan in die schaarse momenten spreekt dan merk ik dat we elkaar eigenlijk niet meer zo veel te vertellen hebben. Iedereen heeft toch zijn en haar eigen leven en van de problemen die spelen in Nederland heb ik hier in Italië geen last meer van. Dat was trouwens ook één van de redenen om te emigreren. 

Maar dat is het niet alleen, vriendinnen worden oma, kinderen worden groot en jij maakt dat allemaal niet mee. Je bent geen onderdeel meer van dat stukje van hun leven. 

Je merkt ook dat zij zich niet veel kunnen voorstellen wat een emigratie betekent en met je doet. Ze weten meestal niet hoe je woont en hoe je hier leeft. Hoe lastig het kan zijn om te integreren en je plek weer te vinden. En dat je af en toe last van heimwee kunt hebben en terug wil naar Nederland.  Dat alles hier in Italië niet zo goed geregeld is en dat je je het gevoel hebt dat je je veilige basis kwijt bent. 

Permanent vakantie. Toch?

Vaak bestaat het beeld dat je leven één grote vakantie is en als je probeert uit te leggen dat je hier ook het huis moet schoonhouden en moet onderhouden, de cv ketel stuk kan gaan en dat je rekeningen moet betalen, dan heb ik vaak het idee dat ze zich daar helemaal niets bij kunnen voorstellen. 

Ik begrijp het ook wel weer want het zijn twee hele verschillende werelden en een ander leven dat je bent gaan leven. Samen heb je steeds minder gemeenschappelijk en ik merk dat je daardoor snel bent uitgepraat. 

In het begin vond ik dat moeilijk want je was zo gewend om bij je vriendinnen je verhaal kwijt te kunnen. Maar op een gegeven moment komen daar weer vriendschappen voor terug in je nieuwe woonland. Dat zijn Nederlanders die ook naar Zuid-Italië zijn geëmigreerd, maar ook mensen in het dorp. Voorwaarde is dan wel dat je de taal een beetje spreekt. 

Een emigratie geeft een band

Sociale media heeft mij veel nieuwe vrienden over de hele wereld opgeleverd. Via diverse FB-groepen heb ik inmiddels zoveel nieuwe mensen leren kennen. En wat je gemeenschappelijk hebt is dat iedereen dezelfde stap heeft gezet en vertrokken is naar een nieuw land. Soms heb je maar een half woord nodig en ze begrijpen meteen wat je bedoelt. Dankzij zoom, messenger of WhatsApp is het zo makkelijk om even contact met elkaar te zoeken en een uurtje te kletsen. 

Al vervangt dit natuurlijk nooit het samen effe een bakkie doen, dat moet je dan maar even met de buurvrouw of de nederlanders in de buurt doen. 

Dankzij deze nieuwe vriendschappen en contacten is mijn wereld zo veel groter is geworden. Je leert hoe het er aan toe gaat in Senegal, of hoe het leven in Spanje is. Een enorme verrijking vind ik. Ook weet je dat als je wilt, deze mensen kunt opzoeken. Inmiddels hebben wij al mensen uit Spanje op bezoek gehad. 

Vriendschappen zijn de investering waard

Ik heb wel gemerkt dat je echt weer opnieuw moet investeren in deze vriendschappen en ze nog niet de oude vriendschappen vervangen, die je had opgebouwd met de vrienden die je al kent vanaf je schooltijd. En met Italiaanse vrienden voer ik nog niet echte diepgaande gesprekken omdat je toch tegen een taalbarrière en cultuurverschillen aan blijft lopen. 

Onlangs wilde ik nog even mijn verhaal bij de buurvrouw doen over onze achterbuurvrouw waar we een conflict mee hebben. 

Zij had foto’s van ons gemaakt en ons aangesproken dat we de gazebo in onze tuin op een andere plek moesten zetten. Als je dan vervolgens even je verhaal wilt doen bij de overbuurvrouw dan krijgt je toch een reactie die je niet verwacht. Zij vond het vervelend, maar ach dan verplaats je die gazebo toch? Of als ze een foto maakt, dan ga je toch gewoon even poseren? Niet de reactie die je eigenlijk verwacht. Je roept dan nog even iets over schending van privacy en baas in eigen tuin, maar merkt dan toch dat ze het probleem niet ziet. Leert je wel weer relativeren. 

Nieuwe leven, nieuwe vriendschappen

Emigratie heeft wat gedaan met mijn vriendschappen. Maar dat is ook niet vreemd denk ik. Je bouwt een nieuw bestaan op in het buitenland en daar horen ook nieuwe vriendschappen bij. Naar Nederland ben ik nog 1x geweest en vond dat niet zo’n succes. Ik voelde me best wel een vreemde eend in de bijt en ongemakkelijk. Het voelde toch als een soort van verplichting om met mijn vriendinnen af te spreken en de spontaniteit miste ik een beetje. 

Misschien had ik ook wel te hoge verwachtingen en te weinig rekening gehouden dat het emigratieproces mij ook wel veranderd had. 

Ik zie me dan ook niet zo snel weer gaan. Komt dat denk ik ook dat ik daar geen familie heb wonen, dus dat maakt het ook wat makkelijker.  

Meer lezen over dit onderwerp? Lees dan ook deze blogs van Wereldwijven, gastschrijvers en deskundigen.