Van ‘menú del día’ tot gratis tapa naar keuze – waarom ik de Spaanse horeca zo mis!

Er gaat voor de meeste Spanjaarden geen dag voorbij zonder een bezoekje aan de plaatselijke bar. Horeca is zo’n belangrijk onderdeel van het dagelijkse leven daar: even een koffie aan de bar voordat je naar kantoor gaat, een ‘mini’(*) halverwege de ochtend, een ‘menú del día’ (**) tijdens de lunch, een vermout met een paar olijven in de middag, wat tapas om te delen en ga zo maar door!

Ook al heeft de gemiddelde Spanjaard een stuk minder te besteden dan de gemiddelde Nederlander, het bezoek aan de bar is heilig! De Spaanse horeca is een primaire levensbehoefte waar iedereen recht op lijkt te hebben en toegankelijk blijft. 

Spaanse horeca is alledaags geluk

Het straatbeeld wordt daardoor een collage van klein, alledaags geluk. Het terras als een verlengstuk van het leven, een openlucht huiskamer waar eten, ontmoeten en vertragen vanzelfsprekend samenkomen. Je bestelt een koffie of een cerveza en blijft gerust een paar uur zitten als je daar zin in hebt. Niemand kijkt je weg en je glas blijft gewoon staan, waardoor je je niet opgejaagd voelt om plaats te maken of nog iets te bestellen.

Een paar typisch Spaanse horeca herinneringen!

Ik herinner me nog goed hoe mijn schoonmoeder churros bij de bakker naast ons terras ging halen en die vervolgens zonder gêne uitserveerde, terwijl we alleen een paar cortados hadden besteld. Ik dacht meteen: Dat kan je toch niet maken? Maar de ober bracht ons vriendelijk wat extra servetjes en glimlachte. Geen commentaar, geen opgetrokken wenkbrauw. In Nederland zou je waarschijnlijk gek aangekeken worden, maar in de lokale bar in Spanje doen ze daar vaak niet moeilijk over. 

In Andalusië is het helemaal feest! Ga je daar wat drinken, dan hoef je de rest van de dag niet meer te eten. Zo waren we een keer in Cazorla (Jaén), waar mijn vriend gewoond heeft, en bestelden twee biertjes. Daar krijg je niet alleen standaard een tapa bij elk drankje – je mag ook nog eens kiezen welke. En dan heb ik het niet over een schijfje chorizo of drie olijven, maar over een bord vol dampende gamba’s, albóndigas, kruidige patatas bravas of bijvoorbeeld huisgemaakte tortilla. Gratis, gewoon omdat je iets bestelt en het een gebaar van gastvrijheid is.

En zoals woensdag in Nederland van oudsher gehaktdag is, zo is donderdag in Spanje paella-dag. In Barcelona aten we dus bijna wekelijks een heerlijke paella op het centrale plein in Barceloneta, vlakbij ons appartement. Tussen mijn werkvergaderingen door een welverdiende pauze, want in Spanje eet je natuurlijk niet snel een bammetje achter je computer. Als ‘primero’ was gazpacho mijn favoriet en als ‘postre’ een crema catalana! Voor het menú del día is er altijd keuze uit diverse primeros, segundos en postres. Een paella bestel je minimaal voor twee personen en daar betaal je vaak een klein supplement voor (+/- €2). Alsnog blijft de prijs natuurlijk verrassend laag in vergelijking met wat we gewend zijn in Nederland – zeker in combinatie met de kwaliteit en service.

Gastvrijheid versus Going Dutch

Maar wat ik misschien het meeste mis, is de gastvrijheid. Minder focus op efficiëntie en snelheid, maar ruimte om in het moment te zijn, zonder haast. En natuurlijk in dat moment dan ‘van alles’ op de kaart bestellen en dat samen delen. Standaard meerdere vorkjes krijgen als je patatas bravas besteld. En geen Tikkies achteraf, want Going Dutch past niet in een cultuur waar delen en gastvrijheid de norm zijn.

* Klein broodje, ongeveer de helft van een normale bocadillo. Brood ingesmeerd met olijfolie en tomaat (zó lekker!) en divers beleg mogelijk – Manchego kaas, fuet, Spaanse tortilla, tonijn, Serranoham – Prijs: tussen de €1 en €2.

** Dagelijks variërend menu. Voor, hoofd en nagerecht, inclusief mandje met brood en drankje. Prijs tussen €12-15: Hoe dan?

Meer verhalen van wereldwijven uit Spanje lezen? Dat kan hier.