Verplichte rust is (soms) goed voor de emigratie-geest

Door een paar gebroken tenen ben ik sinds kort gedwongen om zes weken rust te nemen. In het begin denk je: “Hoe overleef ik dit? Zes weken op mijn kont zitten, niets kunnen doen. Hoe kom ik de tijd door?” Wat me echter verbaasd heeft (na een weekje aanrommelen), is het gevoel dat ik sinds onze emigratie vier jaar geleden, nu voor het eerst tot rust kom en me ontspannen voel!

Bizar eigenlijk, want je bent juist geëmigreerd om de rust op te zoeken. Daarnaast komt er ook nog eens bij dat ik niet meer hoef te werken. Waar ligt dat dan aan vraag ik me af?

Emigreren voor de rust?

Ik heb daar de afgelopen tijd eens over na zitten denken en kom erachter dat het hele emigratiegebeuren toch wel een hectische periode is. Toen wij 4 jaar geleden in Italië arriveerden hadden we nog geen huis. We verbleven steeds voor korte periodes met vier honden in vakantiehuisjes en dat gaf veel onrust en was niet ideaal. Daarnaast besloot de nieuwe eigenaar die ons huis in Nederland gekocht had dat het dak niet in orde was. Of we maar even 18.000 euro wilden betalen! Stress waar je in het begin van je emigratie niet echt op zit te wachten.

Gelukkig hadden we nog een goede rechtsbijstandverzekering waar we alles aan konden overdragen. Het werd een slopende procedure van een paar maanden die wij uiteindelijk gewonnen hebben. Maar het was een donkere wolk die boven onze emigratie hing, met veel spanningen en stress. Men heeft het altijd over de honeymoon-fase aan het begin van je emigratie, die hebben wij geloof ik overgeslagen. 

Administratieve rompslomp geeft weinig rust

Gelukkig waren er ook leuke momenten. Je was in je vakantieland waar je je eigen plekje kon gaan zoeken. Bovendien was het weer beter, mensen vriendelijker, hadden we meer ruimte en rust en hoefden we niet meer te werken. Ook het vinden van een huis ging vrij snel. Binnen driekwart jaar konden we al intrekken in het huis waar we nu wonen. Er hoefde niet veel aan te gebeuren, een likje verf hier en daar en we konden erin. 

Toen begon de administratieve rompslomp van het inschrijven, importeren van de auto etcetera. Wat heeft dat veel tijd, frustratie en energie gekost! Iets wat we niet hadden verwacht of rekening mee gehouden. Je kon niets online regelen en liep tegen een enorme bureaucratie aan. We zijn geloof ik drie keer bij het waterbedrijf geweest voordat we eindelijk mochten (!) betalen voor ons water. Het grappige was dat we al wel water hadden, maar we wilden er alleen ook graag voor betalen. Maar om dat voor elkaar te krijgen? Dat was wel erg lastig. 

Teveel vrije tijd

Ondertussen moesten we onze draai vinden in ons nieuwe huis, land en dorp. Dat bekende dat wij weer een nieuwe dagstructuur moesten vinden. Tot slot van rekeningen werkten we allebei nog een jaar geleden: je stond op, ging naar je werk en op je vrije dagen had je je hobby’s en andere verplichtingen. Nu lag de hele dag voor je en moest je toch weer een nieuwe dagindeling gaan zoeken. Ik had daar de eerste tijd veel moeite mee. Een hele dag vrij, wat ga ik daar mee doen?

Boeken lezen ging gauw vervelen en op het strand liggen was op een gegeven moment ook niet meer bevredigend. Van Facebook raakte ik geïrriteerd (en werd er vrij onrustig van). Ook was het grappig om te constateren dat de verplichte klusjes zoals het huis schoonmaken, verven of grasmaaien steeds meer werden uitgesteld naar de volgende dag. De urgentie was er vanaf en het woord domani werd als snel een standaarduitdrukking. Ik heb mezelf echt een trap onder de kont moeten geven en ben nieuwe hobby’s gaan zoeken. Het woord domani werd afgeschaft en voor je het wist had je weer een nieuwe structuur opgebouwd.

Pronto de taal en cultuur leren? Nou nee…

We werden gelukkig door de dorpsgenoten snel geaccepteerd en opgenomen in de gemeenschap. De taal was af en toe een barrière, maar met handen en voeten kwam je er toch wel uit met elkaar. Wat ik me niet gerealiseerd had, was dat men in het uiterste hakje van de laars geen Engels en voornamelijk alleen dialect spreekt. Dus, hoe ik ook mijn best heb gedaan om zo snel mogelijk Italiaans te leren, de spraakverwarringen blijven bestaan. Italiaans spreken als een local gaat niet lukken en ik heb dat nu ook maar losgelaten. De druk om zo snel mogelijk Italiaans te leren is weg en dat geeft rust. We begrijpen elkaar en dat is voldoende.

Waar we ook geen rekening mee hadden gehouden was een maffe achterbuurvrouw, die een stukje landbouwgrond achter ons huis had gekocht. Voor we het wisten zaten we een conflict over een muur die op ons terrein staat en werden we uitgenodigd voor een mediazione [red: – conflictbemiddeling]. Ook iets waar je niet op zit te wachten. Dit is een langdurig en tijdrovend proces waar advocaten aan te pas komen. Dit overviel ons flink en met name de gevoelens van onrecht en boosheid hebben veel energie gekost.

Hier in Italië is de wet vrij interpreteerbaar en wat je merkt is dat advocaten vooral niet te veel gezeur willen en jouw belangen er niet echt toe doen. Dat waren wij niet gewend en het heeft dan ook even geduurd voordat we onze grenzen aangaven. De mediazione ligt sinds die tijd stil, dus we zijn benieuwd. 

Niks moet en (neem) meer je tijd = goed voor je rust!

Ondertussen ben je nog steeds bezig met je draai vinden in je nieuwe woonland. Je merkt dat je in een fase komt dat je af en toe heimwee krijgt en je je afvraagt of je wel de juiste keuze hebt gemaakt. Wij ontdekten dat het hele emigratiegebeuren ons best wel tegen was gevallen en een aantal verwachtingen niet waren uitgekomen. Gelukkig hebben we daar samen goed over kunnen praten en alle alternatieven overwogen. Conclusie: terug naar Nederland willen we niet en we zullen onze verwachtingen of moeten aanpassen, of moeten gaan waarmaken in de komende jaren.

Waar we wel achterkwamen is dat we onszelf wel te veel onder druk hadden gezet met wat we allemaal zogenaamd ‘moeten’. We moeten integreren, we moeten de taal leren, we moeten overal wat leuks van maken, en ga zo maar door. Maar is dat wel zo? Willen we niet te veel en te snel? Hebben we de lat niet veel te hoog gelegd en inmiddels zo’n lijst met verwachtingen en verplichtingen gecreëerd, dat we nu nu een beetje lamgeslagen zijn? Natuurlijk waren er de afgelopen tijd wel veel ‘moetjes’ waar je niet omheen kon zoals alles regelen en de mediazione. 

Wie verplicht je nu precies wat?

Doordat je hier zo mee bezig bent en je dagindeling laat bepalen, ben je niet meer bezig met de leuke dingen van in Italië wonen (en niet meer te hoeven werken). Echter, we merkten ook dat we van onszelf teveel moesten. Je gaat het leven in  je nieuwe woonland toch een beetje vergelijken met je vakanties. Dus we moeten uit eten bij dat leuke strandtentje,  we moeten naar het feestje, we moeten naar het strand omdat het nu eenmaal mooi weer is. Een hele lijst.

Maar vonden we het ook leuk? Voelde het niet veel als een verplichting? Allemaal vragen waar je opeens tegen aanloopt. Ook merkten we dat we teveel rekening hielden met de bijvoorbeeld de werklui en wanneer ze wel of niet kwamen. Nu hadden we daar niet veel over te klagen, maar je moet toch steeds zorgen dat je thuis bent. Ongeacht of de afspraak of ze wel of niet kwamen niet zeker was . 

Ik denk doordat ik nu verplicht rust moet houden, ik me nu voor het eerst weer realiseer dat we toch weer in een of andere ratrace terecht zijn gekomen. En dat was juist waar we uit wilden stappen toen we emigreerden. Dit keer was de emigratie zelf de ratrace! Toch een proces waar veel bij komt kijken, waarin veel gebeurt en wat de nodige aanpassingen van jouw en je partner vergt. Iets waar wij ons behoorlijk in vergist hebben. 

Gedwongen rust geeft tijd voor bezinning

Momenteel kan en hoef ik even niets. Ik hoef niet aan de tuin te werken, mee te lopen met de processie, of naar de markt op dinsdag. Allemaal dingen die af en toe leuk zijn maar soms ook als een verplichting kunnen gaan voelen. Nu hebben we besloten dat we alleen dingen doen die we op dat moment leuk vinden. Bijvoorbeeld een middagje snorkelen voor mijn man en niet wachten of de tuinman vanmiddag wel of niet komt. Of de auto pakken en met de hele meute een eind rijden en andere dorpjes bezoeken. Gewoon doen wat op dat moment goed voelt. Niets moet, alles mag. 

Ik lig nu in de tuin en merk dat ik eindelijk de rust heb gevonden om een boek te lezen, te schrijven of gewoon even niets te doen. Ik hoef ook niets van mezelf want ik heb een excuus: mijn tenen zijn gebroken. Het voelt nu als vakantie in eigen tuin en het lijkt wel alsof de druk een beetje van de ketel is. Toch bizar dat je het allemaal weer zo laat oplopen en dat je vergeet om af en toe te ontspannen en te genieten van de kleine dingen. Het is geloof ik ook voor het eerst dat ik me nu al langere tijd ontspannen voel en me eigenlijk nergens meer echt druk om kan maken.

Door alle verwachtingen en eisen die we aan onszelf en de emigratie had gesteld, zijn we onszelf een beetje voorbijgelopen. We zijn zo druk geweest met het invullen van het ideaalplaatje van wonen in een ander land, dat we vergeten zijn om te genieten van de kleine succesjes en mijlpalen. Misschien hebben we onszelf ook wat gek laten maken door de buitenwereld en vergelijkingen met anderen. Wonen in je vakantieland is fijn, maar niet altijd ideaal en het vereist ook het nodige werk. Iets wat moeilijk te begrijpen is voor de buitenwereld. Jammer dat er een paar gebroken tenen nodig zijn om tot dit besef te komen, maar het dwingt mij in ieder geval om stil te blijven zitten.