Een leven vol liefde en vrijheid als nomade

Sinds 2009 leef ik als nomade. Ik was 30 toen ik vond dat mijn leven wel wat kleur kon krijgen. Ik verkocht mijn huis en vertrok naar Frankrijk, om vervolgens bijna 5 jaar niet meer naar Nederland terug te keren. 

Terwijl mijn vriendinnen kinderen kregen en gingen trouwen, koos ik voor vrijheid. Nooit had ik het gevoel dat ik hun leven zou willen leiden. 

Mijn vrijheid is mijn thuis

Het leek me allemaal veel te beperkend om vastgekluisterd te zitten aan een huis en een gezin. 

“Over een jaar ben ik weer terug, een nieuw mens in hetzelfde lijf.”

Dat was mijn idee. Het liep anders en na ruim 15 jaar voel ik me nog steeds een nomade en blijft de zoektocht naar mezelf er eentje die continu doorgaat. Ik ben al jaren een vreemde in een ander land en toch voel ik me op Corfu helemaal thuis. Op dit moment wil ik hier niet weg, maar ik weet niet of dit mijn eindbestemming is. Door de vrijheid die ik heb, kan ik overal wonen. 

Vreemde eend

Mijn leven is anders dan dat van veel van mijn leeftijdsgenoten. Waar zij druk zijn met hun gezinnen, en/of drukke banen, ben ik elke dag vrij om te kiezen wat ik doe. Ik kan mijn werk vrij invullen, er is niemand die iets van me vraagt, alleen als ik daar zelf voor kies. En dat is misschien wel de grootste uitdaging. 

“Een leven zonder kinderen betekent dat er geen afleiding is van jezelf.”

Elke dag word ik uitgedaagd om met mezelf te zijn. En in het opbouwen van een leven in het buitenland merk ik dat het soms moeilijk is om mensen te vinden die hetzelfde pad bewandelen als ik. Ondertussen heb ik gelukkig een fijne groep om me heen van vrouwen met wie ik kan lezen en schrijven.

Eenzame dagen

Ik kan goed alleen zijn. Ik vind het heerlijk om in de rust van mijn eigen plek te schrijven en mijn eigen ritme te volgen. Maar elke dag met jezelf zijn, kan soms eenzaam voelen en dan verlang ik naar meer mensen om me heen. In gesprekken met mijn vriendinnen merk ik dat eenzaamheid niet zit in de manier waarop ik leef, maar door het systeem waarin we leven. Allemaal alleen in onze eigen huizen, zonder werkelijke verbinding met de mensen om je heen. Alsof gelijkgestemden allemaal ver weg wonen.  

Liefde met de ander

De liefdespartners met wie ik me in deze jaren verbond, zijn net zulke vrije geesten als ik. Ze lieten me vrij en ik probeerde hen vrij te laten, wat me in eerdere relaties nooit echt lukte. Ik had een beeld in mijn hoofd waar we aan moesten voldoen en als dat niet ingekleurd werd, dan werd ik opstandig en wilde ik alles anders. In mijn nieuwe relatie leer ik hoe ik de ander ook vrij kan laten, zodat we elkaar op een dieper niveau kunnen verbinden. De liefde kan nu beter stromen, omdat er meer vrijheid is en ik daardoor ook meer liefde voel voor mezelf. 

Dat gevoel vinden, vond ik niet eenvoudig. Want mij was nooit verteld dat ik goed ben zoals ik ben. Mijn levenswijze werd becommentarieerd en bevraagd en regelmatig werd me de vraag gesteld of ik niet weer ‘gewoon’ kon doen.

“Maar dat wat ik doe is  gewoon voor mij, ook al is het anders dan hoe de meeste mensen leven”

Een liefdevolle relatie met mezelf

Nu ik ouder word en mezelf steeds beter leer kennen, kijk ik liefdevoller naar mezelf. En het gesprek met mezelf aan te gaan als het even niet lukt. Te ontdekken welke stemmen er harder spreken dan de stem van mijn ware zelf. Want ik weet ondertussen dat die stem altijd liefdevol en steunend is. 

“Als je liefdevol en begripvol naar een ander kunt zijn, waarom dan niet naar jezelf?”

Ik neem nu afstand als dingen niet stromen zoals ik dat wil. Ik kies voor dingen waar ik blij van word als ik me even niet goed voel. En soms laat ik het gevoel er maar gewoon zijn. Wetend dat het gevoel van zelfliefde altijd weer terug kan keren. Dat er soms gewoon momenten zijn dat het allemaal niet zo leuk is. En dat is allemaal goed.