Een eigen huis in Oostenrijk, maar tegen welke prijs?

In het prachtige dal waar wij in Oostenrijk wonen, staan duizend panden leeg terwijl de woningnood hoog is. Je leest het goed: duizend woningen! Het zijn veelal gedateerde huizen, oude boerderijen, kleine pensionnetjes, zogenoemde Mehrfamilienhäuser en oude schuren. Stuk voor stuk plekken waar wij met veel liefde, toewijding en werk iets heel moois van kunnen maken.

En toch lukt het ons niet zo’n pand te bemachtigen. De meeste worden simpelweg niet verkocht. Was sagst du? Wat zeg je nu? Ze staan toch leeg?! Ja precies, dat denken wij ook. Toch ziet de gemiddelde Montafoner dalbewoner dat heel anders.

Huizenmarkt
Foto’s: Bonny Neven – ons droom woon(gasten)verblijf

De ideale plek op een moodboard

Als wij twee jaar geleden naar ons droomland Oostenrijk vertrekken, zijn we vol vertrouwen dat we eenmaal ter plekke, succes zullen hebben bij het vinden van een geschikte locatie om ons gewenste gastenverblijf te starten. We zoeken namelijk als zo’n tweeëneenhalf jaar vanuit Nederland en kunnen het maar niet vinden. Oké, we zijn tot dat moment best kieskeurig en hebben tientallen moodboards gemaakt van hoe het eruit moet zien en wat de look en feel moet zijn. Veel plekken vallen dus af.

Het zal vast makkelijker zijn zodra we in Oostenrijk zijn omdat we dan immers sneller in de gelegenheid zijn om te gaan kijken. En misschien zit er ook wel wat gun-factor in: dat mensen moeten wéten dat je zoekt. Weten wie je bent. En, ach, als het dan zo snel nog niet lukt, zijn we in elk geval al eens in de bergen.

Eens bezit altijd bezit

Eenmaal in Oostenrijk hebben we, (nou ja ik) best wat moeite om te wennen aan ons nieuwe bestaan. We wijten het dan ook daaraan dat het de eerste maanden niet lukt, maar houden moed. Het aanbod op de vastgoedmarkt is dus echt zo klein als het in eerste instantie vanuit Nederland leek. Het feit dat iedereen die hier woont nu weet wat wij zoeken, heeft daaraan niets veranderd. Er wordt pas verkocht als het echt, echt niet anders meer kan. En dat is dus bijna nooit het geval want de Vorarlberger heeft geld. Sterker, ze zijn één van de meest welvarende Bundesländer van het land.

Grond en gebouwen zij hier al generaties lang in eigen eigendom en gaan van opa op dochter naar kleindochter. Ook al wil die dochter daar niet wonen, toch blijft het in de familie want dat is het belangrijkste. Opdat er maar geen vreemden aan de haal gaan met hun zorgvuldig opgebouwde huis. Je weet maar nooit, misschien gaat er ooit toch nog eens een achterkleinkind zelf wonen of bouwen. De gedachte is dan al snel ‘nou, dan hebben we mooi een stukje grond waarop dat kan.’

Op die manier naar vastgoed en grondeigendom kijken, is ons totaal vreemd…

Huizenmarkt
Het huis van de buren staat leeg…

Het sentiment wint van geld verdienen

De eigenaar van onze huurwoning denkt er precies zo over. Het huis is door de ouders gebouwd eind jaren zeventig. Hun zoon is er geboren, maar die trekt vervolgens naar Wenen waar hij trouwt en twee kinderen krijgt. Zijn ouders overlijden en hij erft het huis met daarin twee woningen. Sinds eind jaren ’80 is er niets meer gedaan aan een huis dat werkelijk op een fantastische plek lig!

Wij zouden het zo willen hebben en zeggen dat ook herhaaldelijk tegen hem. Maar, hij is onvermurwbaar en zegt het nooit te zullen verkopen. Want, wat moet hij zijn dochters anders schenken als hij er ooit niet meer is? Mind you, de man in kwestie is 43 jaar en zijn dochters pas vijf en zeven jaar oud. Daarbij komt dat hij elke maand ongeveer € 1600 voor twee woningen opstrijkt aan huur en er nauwelijks iets voor hoeft te doen. Pffft, dat is bijna onbegonnen werk voor ons.

Nog een voorbeeld. De moeder van een collega sterft en het ouderlijk huis wordt vererfd aan de vier kinderen. Geen van hen wil in dat huis wonen, en ook de kleinkinderen niet. Maar verkopen doen ze niet. Oh nee! De ouders hebben dat huis gebouwd, mijn collega is er geboren en dus mag het niet verloren gaan! Er zit zóveel sentiment bij, dat is voor ons niet voor te stellen. En dus staat het huis leeg, maar ze hebben er wel werk aan om de tuin bij te onderhouden, het minimaal te verwarmen en sneeuwvrij te houden. 

De balans: blijven of gaan?

En er zijn nog meer voorbeelden hier van lege huizen, die niet verkocht worden. De kranten staan er bol van. De prijs van niet alleen huizen, maar ook grond rijzen de pan uit. Voor de gewone man is een eigen huis in Oostenrijk niet meer te betalen. Voor “die Holländer”, die een bescheiden gastenverblijf willen starten en vooral het geluk willen vinden in die kleinschaligheid en de liefde voor de bergen, is het al helemaal geen mogelijkheid om te kopen. 

We zijn dus in tweestrijd. Allebei hebben we ons hart verpand aan dit dal, aan de bergen en aan de vrienden die we hier hebben gemaakt. We wíllen helemaal niet weg! Maar, blijven huren en werk doen waar we niet echt gelukkig van worden, komt niet in de buurt van wat we najaagden toen we twee jaar geleden onze koffers pakten.

Wat gaan we doen? Kijken we verder naar andere gebieden in Oostenrijk, in de hoop daar wel iets te kunnen vinden en met de wetenschap weer opnieuw te moeten beginnen (waar ik dan best tegenop zie)? Of… zoeken we hier naar ander werk en blijven we in een huis wat ons tevreden stemt en laten we de droom van een eigen gastenverblijf beginnen, varen voor het gevoel van thuis zijn? 

We hebben werkelijk nog geen idee. Kortom, iets met (veel) geduld, de tijd zal het leren en meer van dat soort termen!

Over dit Wereldwijf: Bonny Neven - Oostenrijk

Gruäß di! Ik ben Bonny Neven, veertiger en woon vanaf oktober 2019 in de bergen van Oostenrijk. Na 10 jaar dromen, wikken en wegen zei ik mijn baan als projectleider bij een gemeente op om in Oostenrijk een leven als bergwandelgids en hospitality ondernemer vorm te geven. Ik schrijf over de ontwikkelingen daaromtrent, mijn dagelijks leven en worstelingen met (oude) overtuigingen en gedachten.