In een sportvliegtuig de wereld rond (5) – Hoge nood tussen twee continenten!

Profielfoto Martijn Kist
door gepubliceerd op 6 mei 2022Tags: , , , ,

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuig. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die wereldreis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Er zijn een aantal belangrijke mijlpalen in onze reis rond-de-wereld geweest. De eerste was natuurlijk het uiteindelijke vertrek waarover ik al geschreven heb, de tweede onze aankomst in de Verenigde Staten en de oversteek naar Europa waarover ik in dit blog schrijf.

Wat eraan vooraf ging: het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis gaan maken? In een vliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil ook zelf achter het stuur zitten en haalt haar vliegbrevet. De reis start in Brazilië vanwaar ze naar Miami vliegen met als eerste grote uitdaging het eindeloze water van de Caribische zee…

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist – vliegen over en landen in een diepe canyon!

Technische snufjes

Na drie lange vluchten, komen we aan in de Verenigde Staten – Miami. De komende dagen krijgen we het druk. Allereerst moeten we op zoek naar mogelijkheden om een Covid vaccin te halen om de rest van onze reis makkelijker te maken. Ook zullen we onze vliegtuigmotor moeten vervangen in Indiana, die heeft namelijk al bijna het maximale aantal uren bereikt en natuurlijk vliegen we straks niet de ijskoude Noord Atlantische oceaan over met een minder dan perfect toestel! Bovendien willen we in Florida op bezoek bij John Bone, een geroutineerde co-earthrounder.

John Bone wacht ons op het vliegveld in Naples, Florida, op en neemt ons mee naar de prachtige motorhome waar hij met zijn vrouw in rondtrekt. Hij vertelt dat hij binnenkort opnieuw om de wereld gaat vliegen en dit keer in tegenovergestelde richting dan zijn voorgaande reis. We bespreken uitvoerig onze routes en gaan in detail over wat nou het beste soort brandstofpomp is en dergelijke. Onderwerpen die me voorheen totaal niet interesseerden, maar nu vind ik al die technische en mechanische snufjes enorm spannend. Het leven (en mijzelf) blijft me verbazen!

America the beautiful

We nemen afscheid en als ons vliegtuig voorzien is van een nieuwe motor willen we dat uiteraard testen. En waar beter om dit te doen dan over de prachtige Grand Canyon en omstreken? Voor mijn werk heb ik lange tijd in de VS gewoond en veel steden bezocht, maar vanwege de combinatie van carrière en kinderen, was ik nooit aan die grote rondreizen door dit land toegekomen.

We vliegen over uitgestrekte en enorme rotsformaties, zetten de daling in en landen met ons vliegtuigje op kleine airstrips midden in een canyon, een bergplateau in Sedona (Arizona) en het prachtige Monument Valley. We wandelen in zoveel mogelijk nationale parken: Zion, Bryce Canyon (mijn favoriet), Canyonlands, Arches, Grand Teton en Yellowstone. De grandioze natuur van dit land blijft ons verwonderen. Het is zo mooi en zo gigantisch groot! 

Avontuur
Klaar voor de grote oversteek in mijn dompelpak

Strak in het watervaste pak

Na al dit moois, besluiten we dat de motor de test heeft doorstaan en maken we ons klaar voor de oversteek naar het oosten en een heel ander continent: Europa! We willen vanuit het noorden van Canada de kortste route over Groenland naar IJsland nemen. Vanwege de pandemie mogen we alleen niet op Groenland overnachten en moeten we dus alles in één dag vliegen. Dat betekent maar liefst een vlucht van negen uur, met minimaal twee tussenlandingen. Dat vraagt om een heel goede voorbereiding met een sportvliegtuig.

We vliegen over ijselijk koud water, wat inhoudt dat onze eigen veiligheid aangescherpt moet worden en we hijsen onszelf in speciale waterdichte felgekleurde oranje dompelpakken. Een hele verkleedpartij: eerst moeten de waterdichte sokken aan, dan de broekspijpen eroverheen, de bretels, de mouwen en daarna ons hoofd door de bovenkant van het pak. We ritsen de lange stroeve waterdichte rits dicht, die heel ‘handig’ dwars overlangs je rug gaat. Ten slotte doen we de speciale handschoenen en muts in de zakken van het pak en trekken het zwemvest over het pak heen.

Nu nog onze veiligheidstrackers (voor de geïnteresseerden: eenGarmin In-reach tracker) vastklikken aan onze pakken. Het dompelpak is vooral om ons tegen het koude water te beschermen, mochten we erin vallen. Het idee is natuurlijk dat dat niet gebeurt maar dat we, in geval van een noodlanding op zee, zo snel mogelijk in onze reddingsbootjes klimmen die binnen handbereik op de achterbank liggen. 

Avontuur
De vliegroute

Vroege vogels

Onze lange dag begint heel vroeg op 14 mei in Kuujjuaq – Noord Quebec. Speciaal voor ons en tegen betaling, gaat het vliegveld al om vijf uur ’s ochtends open. Het kan niet anders want we hebben een reis van minstens twaalf uur voor de boeg en we moeten vóór het donker in Reikjavik landen, waar het vier uur later is.

Gelukkig is het al licht in Kuujjuaq. We checken ons vliegtuig goed, trekken onze pakken en vesten aan en… stijgen op. Er hangen lage wolken, maar we weten dat het daarboven helder is. Gelukkig maar want met zulke lage temperaturen krijg je in no-time ijs op je vleugels zodra je door een wolk vliegt. Als zich teveel ijs opstapelt op die vleugels, wordt het vliegtuig een soort piano en dat is levensgevaarlijk! Tijdens de vlucht naar Nuuk kijken we dan ook continu uit het raam om eventuele ijswolken te bespeuren en te vermijden.

Op een gegeven moment moeten we uitwijken naar het Noorden en dat blijft niet onopgemerkt. We krijgen gelijk de controle vragen ‘are you familiar with the location of Nuuk?’ Een hele geruststelling en het voelt goed om te weten dat er iemand op ons let over deze ijskoude oceaan. In Nuuk tanken we en vliegen meteen door om geen tijd te verliezen. Twee uur lang over de ijskap, die er uitziet als slagroom.

Avontuur
Niet even snel uitstappen voor een plas…

Naar het dames toilet…

We landen nog kort in Kulusuk dat aan de andere kant van Groenland ligt. We stoppen er niet alleen om bij te tanken voor het geval we tegenwind krijgen, maar ook omdat ikzelf behoorlijk op barsten sta! Normaal gebruik ik voor mijn lichamelijke pitstop aan boord speciale ‘plaszakjes’, maar met het dompelpak aan, is dat onmogelijk. Het pak is dan wel ‘unisex’, maar heeft alleen een korte horizontale rits aan de voorkant en daar zit bij mij niks… Ik krijg er met geen mogelijkheid een plaszakje doorheen. 

Een paar minuten voor tien uur ’s avonds landen we veilig en opgelucht in Reykjavik. De politie controleert onze paspoorten en vaccinatiekaarten en geeft ons instructies voor een Covid test de volgende dag. Tot we daar de uitslag van krijgen, moeten we in ons hotel blijven en dat vinden we helemaal prima want na deze lange dag willen we eventjes nergens heen. 

Volgende week in Martijn’s blog:

“Vóór de reis had ik met de Duolingo app een beetje Russisch geleerd en dat kwam af en toe goed uit.. Toen we op een klein vliegveld moesten landen, begrepen we niets van de Russische boodschap van de verkeersleiding. Terwijl we de daling al inzetten, riep ik in mijn beste accent in hun taal, “wij verstaan geen Russisch, maar we gaan landen op baan 17!”

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1blog 2, blog 3 en blog 4, rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?