Studiekeuze-stress in de VS

Wereldwijf Carol woont in de VS en haar oudste kind zit in het laatste Highschool-jaar. Spannend stressvol jaar natuurlijk. In de Verenigde Staten maken ze dat nog eens extra zenuwslopend omdat je senior-year ook betekent dat je je gaat aanmelden voor verschillende colleges. En dat is een hele ratrace. Of moeten we zeggen afvalrace?

Want de keuze voor een universiteit, of college zoals de Amerikanen meestal zeggen, heeft nogal wat voeten in aarde. En geeft vooral menig ouder of verzorgende regelrechte studiekeuze-stress.

“Fantastic job working hard on your applications! You should be very proud of all of the work you’ve accomplished thus far! Try not to stress out too much – we have no doubt that all of you will find a happy college home in the end!”

Ambitie - studiekeuze-stress

Verantwoordelijkheden van een scholier

Zo werden ouders en eindexamenleerlingen van de week in een email van de student counselors begroet. Het is één van de vele mailtjes die wij het afgelopen jaar met grote regelmaat ontvangen. Ik lees ze altijd aandachtig en loop dan meestal naar mijn tiener om te vragen of alle aandachtspunten uit de email naar behoren zijn nagelopen. Dat gaat dan ongeveer zo:

Ik: “Heb je je essay al af?” Tiener (kijkt half op van telefoon of ik gek ben geworden): “Welk essay?”

Van de andere ouders heb ik geleerd dat dit volkomen normaal gedrag is, dat ze heus wel weten wanneer wat af moet zijn. Dat ze ook begrijpen dat een deadline missen, gigantische gevolgen voor hun hele toekomst kan hebben. Het is het bewijs dat ze eindelijk volwassen worden en ons, grote mensen, niet altijd meer nodig hebben. Dat laatste klopt deels, als ik bijvoorbeeld de kamer van de tiener binnenloop, dan weet ik dat er van een volledige afronding van de kindertijd nog geen sprake is.

Studiekeuze-stress als toets naar volwassenheid?

Het eindexamenjaar dus. Ik kan me nog vaag herinneren hoe mijn eindexamenjaar er uitzag. Gemengde gevoelens. Een nieuwe fase, een grote stap richting echte volwassenheid lachte ons toe. Maar ook spannend en in mijn geval zelfs een beetje verdrietig. Ik hield van school, míjn school. Ik was zo’n leerling die altijd graag naar school ging en het oprecht leuk vond om te leren. School was mijn tweede huis, gevuld met leeftijdgenoten, vrienden voor het leven en hele leuke leraren.

De nabije toekomst was voor mij zowel een avontuur als een eng, gapend zwart gat. Ik had werkelijk geen idee. Maar gelukkig was de keuze toen iets overzichtelijker. Ik bezocht twee open dagen, één in Amsterdam en één in Leiden voor de vorm, want diep van binnen wist ik dat de ontluikende liefde voor Amsterdam niet langer te ontkennen was. Ik schreef me in en trok niet lang daarna in bij m’n grote liefde, Amsterdam. Hier in Amerika lijkt het motto eerder: hoe arbeidsintensiever, hoe beter. En ja, time is money natuurlijk!

Zware competie voor een collegeplek

Na een gesprek met wat ouders stapte ik een jaar geleden ietwat verward weer in de auto. Ik bleek de enige die nog niet met college applications, ACT’s en SAT’s (het Amerikaanse Centraal Schriftelijk Examen) bezig was. Langzaam voelde ik de stressgevoelens die rond deze tijd gestaag op ouders neerdalen ook op mijn schouders landen.

De meeste Amerikaanse examenleerlingen zijn deze periode, naast hard studeren, ook druk met het aanschrijven van scholen en het schrijven van essays. Sommigen combineren dit toch al veelomvattende takenpakket met het beoefenen van extra-curriculaire activiteiten in de hoop iets meer op te vallen tussen die duizenden andere aanmeldingen. Het goeie nieuws is dat steeds meer scholen niet meer alleen naar je SAT/ACT kijken. Dit zou namelijk alleen maar ongelijkheid in de hand werken, aangezien goed onderwijs hier vooral een voorrecht van de rijken is (mensen die probleemloos minimaal $40.000 per kind, per schooljaar voor een privéschool neertellen).

Studiekeuze-stress? Huur hulptroepen in…

Net zoals bij ons hebben de meeste scholen College Counselors die zich fulltime op dit hele proces storten en jouw kind zoveel mogelijk begeleiden of waar nodig achter hun vodden aanzitten. Ik ben erg blij met onze counselors, aangezien wij als Nederlanders totale leken zijn en pubers erom bekend staan niet graag naar hun ouders te luisteren (wat weten wij nu helemaal?). Maar je kunt als ouder ook je eigen college counselor in dienst nemen. Deze persoon kent alle procedures, olifantenpaadjes, valkuilen en trucs om jouw kind redelijk schadevrij door deze wervelstorm heen te trekken, en jij als ouder hoeft er geen nacht minder op te slapen. Je moet er wel wat voor over hebben… Geld. Een betaalbare counselor heb je al voor $4000. Je hebt dan echter geen garantie dat je binnenkomt bij je top-3 en het collegegeld is er al helemaal niet bij inbegrepen. 

Maar het kan nog gekker. Ik las ooit over een soort bootcamp waarin je een weekend lang wordt ondergedompeld in het hele inschrijfproces waarna je als een pro de perfecte essays uit je mouw schudt en elke vragenlijst er lachend doorheen jast. En dat voor een mooi afgeronde $10.000, maar daar zit volgens mij wel eten bij inbegrepen…

Een slimme Princeton student besloot zich vanuit zijn studentenkamer in te laten huren als privécounselor. Prima bijbaantje, bleek algauw. De kennis die hij had opgedaan om deze prestigieuze school binnen te komen, bleek letterlijk goud waard. Voor een slordige $1.000 per uur kun je hem nu, hij is inmiddels afgestudeerd, nog steeds inhuren. Naar eigen zeggen zit je via hem gegarandeerd bij de 94% die dankzij zijn excellente skills op een Ivy League school (oa Harvard, Princeton, Brown, Yale…) terechtkomt.

…Of regel een ‘fixer’?

Het aanbod aan counselors is groot. Het ligt er vooral aan wat je ervoor wilt betalen, paar duizend, een ton, anderhalf miljoen, niks? 

Je kunt ook gewoon proberen het lot te tarten met al dat geld. Zoals de actrices Felicity Huffman (Desperate Housewives), en Lori Loughline (Full House) dat in 2019 deden. Ze betaalden een college counselor een fors bedrag om de tegenvallende SAT-scores van hun kinderen even te ‘fixen’. Het lot pakte iets anders uit dan ze hadden gehoopt. Hun snode plannen leverden helaas geen Ivy League, maar wel een 14-daags, resp. twee maanden durend verblijf in de gevangenis én de toorn pubers, die hier kennelijk helemaal niet om hadden gevraagd, op. Maar zoals ik al zei, pubers vinden ons allang niet meer cool.

Eigenlijk vind ik het prachtig om dit allemaal van dichtbij mee te maken. En inmiddels zijn we er ook een stuk wijzer van geworden. Studeren in Europa is helemaal zo gek nog niet!

Over dit Wereldwijf: Carol Rock - VS

Hi! Mijn naam is Carol Rock, ik ben 51 jaar en met mijn gezin (man, twee kinderen) sinds zomer 2020 in San Francisco. Het is de tweede keer dat wij de sprong over de oceaan naar de VS maakten. Hiervoor woonden we vijf jaar in New York. Ik werk als freelance journalist, zowel voor als achter de schermen (o.a. Koffietijd, 5-Uur Live, Met het Oog op Morgen) voor radio en televisie. Ook schreef ik twee jaar lang een wekelijkse column voor LINDA.nl en af en toe lees je ook hier bij De Wereldwijven mijn verhalen.