Je eigen weg naar carrière vinden in expat-land  

Karin Swiers

Veruit de meest gestelde vragen die ik krijg sinds ik twintig jaar geleden verhuisde naar het buitenland zijn allereerst “hoe kom je daar terecht?”, op de voet gevolgd door “wat doe je daar?” Nou wil het geval dat ik niet naar de meest voor de hand liggende werkplekken ben verhuisd. Het zijn eerder allemaal top vakantiebestemmingen. Flauwe grappen over een eindeloos strandleven en het drinken van piña coladas zijn dan snel gemaakt. Toch is de realiteit heel anders. 

Een terugblik op mijn eigen carrière en vooral de weg ernaartoe in het buitenland.

Jong met slechts een koffer vol (carrière)dromen

In 2004 verhuisde ik als alleenstaande dertiger naar Aruba met niet meer dan een koffer met kleren. En een nog-te-verwezenlijken droom: het opbouwen van een nieuw bestaan in een warm land waar meer palmbomen dan paraplu’s te vinden zijn. Een baan had ik nog niet, een huis of een auto evenmin. Dat werd overigens in een week of zes geregeld in het via-via circuit, dat in de jaren voor de komst van social media prima functioneerde.

Dankzij mijn opleiding in de journalistiek en communicatie kon ik al snel bij een Nederlandstalige lokale krant aan de slag als reporter. Toen ik eenmaal m’n weg wist in het lokale medialandschap werd ik aangenomen bij de grootste hotelketen ter wereld: Marriott. Slechts twee maanden na mijn aanstelling als PR manager had ik m’n handen meer dan vol aan het grootste mediacircus dat Aruba tot dan toe (we schrijven mei 2005), ooit had meegemaakt. En ik ook trouwens want zo’n 100 kamers waren gevuld met wereldpers, die allemaal een graantje mee probeerden te pikken van het evenement, hadden veel aandacht nodig.

Carrière maken op een eiland: een hele wereld ging open

Ik leerde snel en met grote sprongen. Er was werk aan de winkel. Dat begon met het foutloos spreken en schrijven van de Engelse taal in dit Amerikaanse bedrijf. Verder het doorgronden van de hotelindustrie met heel eigen vakjargon als ADR, RevPar en GSS waar ik nog nooit van had gehoord. Ook kreeg ik in een sneltreinvaart de ene na de andere training van Marriott om me te bekwamen in allerhande management skills. Ik vloog letterlijk de wereld over om internationale collega’s uit met name Noord- en Zuid-Amerika en het Caribische gebied te ontmoeten op conferenties en workshops.

Kortom, ik was verhuisd naar een eiland ter grootte van pak ‘m beet Texel, maar de hele wereld was voor me opengegaan. Ik bouwde een internationaal netwerk op van collega’s, vakgenoten, persmensen en vrienden waar ik tot op de dag van vandaag nog contact mee heb. In die jaren van mijn professionele leven heb ik een stevige basis gelegd voor wat zou komen… 

Mijn carrière maakte een slinger toen ik mijn huidige man tegenkwam die voor dezelfde werkgever bleek te werken, alleen in een ander land. Zolang hij in Peru zat en ik op Aruba was er niks aan de hand. Echter toen hij general manager werd van ‘mijn’ hotel op Aruba, viel voor mij het doek en vond ik mezelf opnieuw uit. Ik startte een eigen PR- en communicatiebedrijf met tal van klanten op Aruba en een enkeling op Curaçao. Mijn leven in die tijd bleef hetzelfde en ik werkte fulltime. Ik had immers al lang en breed mijn sociale en professionele leven opgebouwd op Aruba en had verder weinig met het zijn van ‘de vrouw van’, of een internationaal expat leven. Dat zou snel veranderen met de verhuizing van Aruba naar het niet minder exotische Hawaii in 2018.

van eigen carrière naar ‘de vrouw van’. Hoezo dan?

Ik bevond ik me ineens gestript van een vriendenkring, werk, bekende cultuur en dito omgeving in de meest veraf gelegen bewoonde plek ter wereld. Overal was ik vooral ook ‘de vrouw van’ en werd ook als zodanig geïntroduceerd. Die rol en de expat-wereld waren voor mij compleet nieuw. Van een afstandje had ik de veelal Amerikaanse partners van mijn hoteldirectie op Aruba in een dergelijk expatbestaan zien opereren, maar ik was er zelf nooit echt onderdeel van geweest.

Net fris drie dagen in Honolulu en daar was ik: op een galadiner in Washington Place, het Witte Huis van Oahu, het eiland waar we wonen. Het is de officiële gouverneurswoning en ik zat die avond aan tafel met de gouverneur en zijn first lady, de voormalige gouverneur en diens vrouw, de directrice van het Hawaiiaanse gasbedrijf, een pianiste die nog met Elvis Presley in een film op Hawaii had gespeeld en een tv-presentatrice die net samen met Oprah Winfrey had gewerkt. Zo begon mijn wonderlijke expatbestaan als ‘vrouw van’ in Hawaii en af en toe was het best happen naar adem. 

Ik wilde liefst zo snel mogelijk mijn zelfstandigheid terug, weer aan het werk en contact maken met mijn nieuwe omgeving. Snel ging ik solliciteren bij lokale PR-bureaus en organisaties in het toerisme. Daar bleek echter dat het hebben van een lokaal (media)netwerk een must is. Net als het hebben van ervaring in de Japanse markt en als het even kon kennis van de Japanse taal. Geen van die vliegers gingen op en ik was met mijn Nederlandse achtergrond en werkervaring in het Caribisch gebied de spreekwoordelijke vreemde eend.

Vreemde eend in de bijt

Een transplant zoals ze hier zeggen. Tussen de drie dominerende culturen in Hawaii, de Polynesische, Amerikaanse en Aziatische, voelde ik me een behoorlijke buitenlander en buitenstaander. Toch wilde ik integreren en nam twee verschillende baantjes als vrijwilliger aan. De eerste was voor de vrouwelijke tak van de YMCA op Ohau, waar ik hielp met een project voor kleine lokale ondernemers genaamd Shop Small Hawaii. Ook zette ik me in voor de Hawaii Opera Theatre (HOT) waar ik zowel het theater zelf als de jaarlijkse Opera Bal promootte.

Snel leerde ik veel nieuwe mensen kennen en begon mijn sociale leven vorm te krijgen. Professioneel liet het nog te wensen over. Tot de telefoon ging en diverse klanten op Aruba, en ook een nieuwe klant op buureiland Bonaire zich meldden. Ik hoefde er geen seconde na te denken en niemand had bezwaar met mijn kantoor op afstand en het tijdsverschil van zes uur met de Antillen en 12 uur met Nederland. Natuurlijk had ik voor mijn carrière graag die bijzondere werktijden over en zo geschiedde.

Inmiddels werk ik alweer ruim vijf jaar op deze manier en bedien mijn Caribische klanten vanuit Hawaii en onderhoud mediacontacten met, met name, Nederland, België en Duitsland. Deze oplossing is een geschenk uit de hemel en mijn carrière loopt lekker! Zo kan ik me met passie inzetten voor eilanden die ik van haver tot gort ken en werk af en toe ook samen met oud-collega’s en bevriende mediarelaties uit Nederland. Het kan verkeren. 

You win some, you lose some

Ondertussen moest ik hier en daar een paar lessen leren hoe me te gedragen als ‘de vrouw van’ in zakelijke kringen waar alles draait om uiterlijk vertoon. Zeker in de Amerikaanse cultuur en op een klein eiland als Oahu waar iedereen op elkaar let en je al snel onder een vergrootglas ligt. Instinkers maakte ik vooral op het gebied van kleding en haardracht. Dat wordt hier allemaal net wat serieuzer aangepakt dan ik als nuchtere Hollandse gewend was. Dus voor belangrijke diners en gala’s ga ik nu braaf door de wasstraat en probeer zo goed en kwaad als het gaat de juiste inschatting te maken qua dress code en presentatie. Dat gaat ook nog wel eens goed mis.

Na een dag van wandelen (en zweten!) in het weekend, realiseerde mijn man zich dat we ‘nog even naar het hotel’ moesten. Hij was vergeten dat een grote groep orkestleden uit Canada die avond hun afscheidsdiner had en wilde hen samen met mij nog even dag zeggen. Ik verscheen daar ten tonele in mijn bezwete Hema-hempje, korte broek en teenslippers en dacht op de achtergrond te kunnen blijven, maar nee. Ter plekke wilde het hele orkest ons de hand schudden en met ons op de foto. De rij groeide alsof we Koningin Maxima en Koning Willem-Alexander waren die iedereen graag wilde zien.

You win some, you lose some. Het is en blijft een grote verrassing, dit expat leven…… 

Hoofdfoto artikel: Karin met collega’s Boardwalk Aruba

Over dit Wereldwijf: Karin Swiers - Hawaii (VS)

Kaaloha! Reizen zit in mijn bloed en ik heb een passie voor hotels en gastronomie. Tussen 2004-2018 heb ik in de Caribbean gewoond en heb nog altijd zeer nauwe banden met de eilanden Aruba en Bonaire. Sinds 2018 woon ik op het eiland Oahu in de staat Hawaii. Voor de Wereldwijven zal ik af en toe schrijven over deze exotische eilandengroep in de Stille Oceaan, het meest verafgelegen bevolkte gebied ter wereld.