Wat als je huis niet je thuis is?

Opgegroeid in Nederland wist ik als klein meisje al dat ik later op de zon wilde wonen. Dat was een voorbode. Al zolang ik me kan herinneren was ik gelukkig in de zon, en voelde ik me minder blij als het regende of als het koud was. Zodra ik oud genoeg was om mijn eigen plan te trekken trok ik dan ook de wijde wereld in, en zocht de zon op. Werken in warme oorden, op vakantie als het kon, en elke keer weer als ik terug moest naar Nederland voelde ik me ongelukkig.  

“Wat als je huis niet je thuis is”. Ik denk er zo vaak over na: wat zijn we nou eigenlijk? Zijn we verwend? Zeuren we te veel? Is dat wat we voelen onzin? En waar komt dit sterke gevoel vandaan? 

Langzaamaan word je ouder, leerde ik mijn toenmalige partner kennen, en gelukkig voelde hij wel met me mee. Samen hebben we een paar mooie reizen gemaakt, en met hem bezocht ik in 2001 voor het eerst Zuid-Afrika. Ik voelde me meteen thuis.

Veilig gevoel van thuis in dit ‘gekkenhuis’

We kwamen aan in Johannesburg, en dat was toen nog het oude vliegveld. Inmiddels is het een hypermoderne vluchthaven want in 2010 vond daar natuurlijk het WK plaats. Toen zeker nog niet, oud Afrikaans, bruin, donker, muf en toch sloeg ik een zucht van opluchting. Het voelde meteen goed, ik voelde me er welkom, en eigenlijk voelde het als “thuiskomen”. Daar bij de aankomsthal buiten tussen de 100 taxi’s, toeterbusjes en de oranje vestjes die je willen helpen. Een gekkenhuis en toch voelde ik me zen!

 Zes weken reisden we door Zuid-Afrika. Van Noord naar Zuid, we maakten vrienden, de meest bijzondere ontmoetingen. In Nederland kampte ik op dat moment met een angst en paniekstoornis. In Zuid-Afrika voelde ik me beter en ben maar 2 keer een situatie uit de weg gegaan. De zon deed me goed, de rust en vooral de ruimte. Toen we na zes weken terug moesten vanaf Kaapstad wilden we niet naar huis. Eigenlijk wilden we blijven, en daar ontstond het gevoel. Ooit als we de kans hebben, gaan we terug naar ‘huis’ want zo voelde het.

Een eigen bedrijf, drie kinderen en 15 jaar verder kregen we die mogelijkheid! De kinderen kenden ondertussen Zuid-Afrika op hun duimpje, want ook zij brachten om het jaar een aantal weken door in dat heerlijke land 10.000 km naar het Zuiden. In 2016 kregen we eindelijk de kans om een visum aan te vragen, alles achter ons te laten en met een container vol spullen afscheid te nemen van Nederland. Vol goede moed, vol enthousiasme en met heel veel zin in het grote avontuur hadden wij het gevoel naar “huis” te gaan. We wisten niet eens waar we gingen wonen toen we vertrokken.

Helemaal thuis ondanks de recessie

We zouden de eerste week sowieso een appartement huren om vandaaruit te gaan kijken naar een huis. Na 1,5 week in Johannesburg vonden we een woning waar we echt heel blij en gelukkig van werden. Ons blauwe huis. Een beetje Pipi Langkous vibes, maar wat waren we blij en wat voelden we ons thuis. Toen wij eenmaal alles op de rit hadden, de kinderen lekker naar school gingen en we verder zouden gaan met het bedrijf waarvoor we gekomen waren, sloeg de recessie toe. Alles ging on hold maar niets hield ons tegen.

We hadden de garage omgetoverd tot een vakantiehuis en ik runde de B&B. Mijn toenmalige partner kluste her en der lekker bij, en we vermaakten ons prima. Een heerlijk leven waar we genoten van iedereen die we op visite kregen. Mensen kwamen als gasten en vertrokken als vrienden. We leefden ons leven met ups en downs. Thuis dus.

Wonen in Zuid-Afrika is niet voor iedereen weggelegd, het neemt de nodige hobbels en uitdagingen met zich mee, maar dat weerhield ons er niet van om niet op te geven.

Fijne jaren, met veel visite uit Nederland. Genieten van iedereen en hen laten zien waarom wij zo houden van dit prachtige land. Genieten van de rust, de ruimte, en vooral de mensen en dieren. We bouwden fijne contacten en vriendschappen op. Binnen de community van waar we woonden wist men dat ze altijd bij ons terecht konden. Wie je ook was, waar je ook vandaan kwam en hoe je ook heette.

Hechte gemeenschap

Ondanks dat de apartheid is afgeschaft, leeft het verschil gewoon voort. Onze kinderen op de ‘blanke”’dorpsschool waar de thuistaal Afrikaans is. De andere school iets verderop waar voornamelijk de coloured kinderen zitten met als voertaal Engels. Op beide scholen komen we veel. Om te helpen met van alles en nog wat. Op de school van onze kinderen vooral met het organiseren van evenementen en leuke dingen doen. Op de andere school geven mijn kinderen dans en voetballessen. Helpen we schilderen en opknappen, en zorgen we voor het eten met meerdere vrouwen uit dezelfde community. Een mooie groep mensen om ons heen die echt allemaal altijd voor elkaar klaar staan.

Het leven nemen we zoals het komt. Veel plannen doen we ook niet, want je weet nooit hoe je dag loopt en wie je tegenkomt.

Kom je met de kinderen terug van school, staat de buurman bij de gate en roept: “Ik heb hout en ook nog wat beef. Hebben jullie nog wat veggies in de tuin voor een salade?? 18.00 braai! Beetjie dop en tjop! Ons sien julle!” En zo zit je ’s avonds heerlijk met een paar buren rondom het vuur in de braai-area. Met je koelbox voor de dop en tjop en zo genieten we van de fijne avonden terwijl de zon langzaamaan ondergaat.

Zodra het donker is (geloof me, daar is het echt donker) ga je naar binnen, zet je nog de laatste dingen klaar voor de volgende ochtend en je gaat naar bed. De volgende ochtend word je wakker van de vogels in de tuin. De Weavers (wever-vogeltjes) zijn altijd in de weer, deTarantales (herrie schoppende parelhoenders) die vinden dat het tijd is om op te staan en de Hadidas (ibis) op je dak. Tussen 5.00-5.30 zit ik al met mijn ‘hug in a mug’ op onze stoep om rustig de dag te starten. Wat brengt de dag ons vandaag?

Mijn droombaan!

Doordat alle plannen on hold bleven, moesten we ons verder gaan richten op een inkomen. Met de eieren van de kippen, de grote groentetuin, de avocado’s uit de boom en de granaatappels kun je niet overleven. Met alleen de B&B ook niet, en zo kwam ik terecht bij een reisorganisatie die voornamelijk voor de Nederlandse en Belgische markt reizen in elkaar zette om het mooie Zuid-Afrika te bezoeken. Heerlijk!

Hoe mooi en bijzonder is het als je alles kan combineren? Daar waar je het liefste bent, met wat je het liefste doet? En dat delen met al die mensen die graag Zuid-Afrika willen ontdekken, maar het wel fijn vinden als er iemand achter de hand is. Nou, ik deed niets liever. Meet & Greets op Johannesburg airport, eerste twee nachten met alle ins-outs en, na uiteraard de eerste braai, vertrokken velen vanaf onze B&B voor de reis van hun leven. Mocht er iets zijn, hadden ze mijn nummer en kon ik het van dichtbij regelen. 

‘Even’ paspoort vernieuwen…

In mei 2019 moesten de paspoorten vernieuwd worden van de meiden. In Nederland was ons verteld dat wanneer we dat deden bij de ambassade, we daarna nog naar Home Affairs moesten om ook de visums te vernieuwen. Al snel kwamen we tot de ontdekking dat er in 3 jaar tijd wat dingen veranderd waren. Voorheen kon je gewoon naar een kantoor van Home Affairs. Nu ging voor die aanvraag echter alles on-line. En toen begon het bij mij te knagen.

Op de website kon ik diverse opties kiezen om een visum te verlengen, maar niet een visum verlengen in verband met nieuw paspoort. Toch hebben we zo goed en kwaad als het ging, de aanvraag gedaan. Echter deze werd al vrij snel afgewezen.

Daarop hebben we iemand in de hand genomen om ons te helpen, maar ook toen werd de aanvraag weer afgewezen. Niemand die snapte waarom en dan is er paniek. We moeten terug naar het land van herkomst (lees: Nederland) om opnieuw visums voor de meiden aan te vragen. Een rollercoaster, Joris en de Draak is er niks bij! Binnen 8 weken hadden we besloten terug te gaan. Zoveel verhalen over verlopen visums en niet meer welkom zijn, die gok gaan we niet nemen. Er zal wel een reden zijn dat we terug moeten keren?

Onverwacht en bijzonder, liep dit allemaal als een trein! We konden zelfs weer terugverhuizen naar onze oude straat. We dachten echt dat dat voor de kinderen goed was. Terug naar hun oude school, naar hun oude buurtkids… We waren weer thuis!

2020 – de wereld gaat op slot

Helaas, niks was minder waar. In September hadden we al door dat we heel stom geweest waren. In oktober dienden we bij de ambassade in Den-Haag een aanvraag voor nieuwe visums in, maar hadden er niet over nagedacht dat we ook papieren vanuit Zuid-Afrika nodig hadden. Dus vlogen we in de kerstvakantie naar Zuid Afrika om daar de laatste papieren te regelen! Op 3 januari 2020 dienden we de aanvraag voor onze nieuwe visums in. We wilden naar huis – Zuid Afrika -, en liefst zo spoedig mogelijk. We besloten foto’s te maken van het huis en een makelaar bij de hand te nemen. De huizenprijzen in Nederland stegen enorm en zo konden we ons huis al met een overwaarde verkopen.

Alles was in gereedheid, nu was het wachten op nieuws van de ambassade! 3 Maart 2020 mochten we onze visums daadwerkelijk ophalen. Huis in de verkoop, direct verkocht! Zo blij! We gaan uiterlijk in de zomervakantie naar huis! Terug naar Zuid-Afrika, terug naar onze vrienden, onze dieren, ons leven! Het geluk kon niet op! Maar het was 13 maart 2020… We kennen allemaal de datum. Die gekke griep waar mensen na het carnaval wat last van kregen leek toch serieuzer dan in eerste instantie gedacht. 13 Maart 2020, de paniek was compleet. De wereld ging op slot…

Wereldwijd grote onduidelijkheid, onzekerheid, angst, … Alles wat erbij kwam kijken, ging ook ons deurtje niet voorbij. Verdriet en boosheid, maar ook begrip en vraagtekens. Hoelang gaat het duren? Wat voor gevolgen gaat dit allemaal hebben? Ons huis was verkocht. Met de hoop dat het allemaal wel zou overwaaien, maakten we ons nog niet zo druk. De mensen wilden wel graag rond de zomer ons huis in, aangezien zij ook hun hun oude woning uit moesten.

Nieuw ‘plan de campagne’: we regelden een tijdelijke huurwoning waar we via via aan konden komen. Het grootste deel van onze spullen was weg en we hoefden alleen nog het broodnodige mee te slepen. En zo verhuisden we naar een kleine rijtjeswoning aan de andere kant van de stad.

Het nieuwe normaal

Al snel bleek dat dit allemaal niet zomaar voorbij zou gaan. Mijn ex, die toen al in Zwitserland aan het werk was gegaan om te kunnen sparen, kon lastig naar Nederland komen. Er was de eeuwige angst dat de grens dicht zou gaan. Of in Nederland, of Duitsland, of in Zwitserland. Naar huis komen bracht stress mee, en dat zorgde niet voor hele gezellige weekenden, maar eerder voor meer en meer afstand. Ondertussen liep ik tegen de muren op en besloot te kijken of ik iets kon gaan doen waar ik me goed bij zou voelen. Ik nam contact op met de middelbare school waar de twee oudsten zaten en binnen no time kon ik daar aan de slag als duizendpoot.

Het huis uit, en even iets anders aan mijn hoofd. Ik kon er zijn voor de leerlingen op school, al die leerlingen die blij waren als ze een dagje naar school mochten, want ook dat was toen ineens een feest. Gekke wereld eigenlijk als je nu terugdenkt. Gekke vreemde corona tijd.

Iedereen deed op zijn/haar manier zijn stinkende best om rechtop te blijven staan. De avondklok, geen verjaardagsfeestjes meer, maar alles met een groter doel. Terug naar normaal. Maar wat was normaal eigenlijk?

Paniek in Zuid Afrika

Inmiddels is het december 2020 en besloten we met de kinderen weer naar Zuid-Afrika te gaan. Kerst vieren in ons huis, onze favoriete plek op deze wereld, met onze vrienden en vriendinnen, en vooral op de plak waar we ons fijn en thuis voelen. Zo vloog ik met de kinderen vanaf Schiphol en kwam mijn ex vanuit Zwitserland. We gingen alles op alles zetten om te kijken wat de mogelijkheden waren om alsnog zo snel mogelijk terug te gaan. Eenmaal daar brak de paniek uit.

Een nieuwe versie van Covid was ontdekt, en wel in Zuid-Afrika. Ja, dat hoorden wij ook, ontdekt in een lab in Zuid-Afrika, maar niet afkomstig uit Zuid Afrika. Binnen 24 uur was het luchtruim tussen Zuid-Afrika en de rest van de wereld gesloten.

En daar zaten we dan. De kinderen en ik prima want wij zijn immers waar we willen zijn? Voor mijn ex voelde het een beetje anders, en hij ging zijn best doen om zo snel mogelijk terug te kunnen naar Zwitserland, want wat als hij niet kan werken? Helaas lukte dat niet. Hoewel? Uiteindelijk hebben we gewoon onze vakantie afgemaakt en vlogen uiteindelijk zelfs twee dagen ná de oorspronkelijk geplande terugreis pas naar huis! Heerlijk en vol goede moed, mooie plannen en een mooi vooruitzicht op de meivakantie naar Zuid-Afrika. Want dan gaan we voorgoed naar huis en nooit meer terug naar Nederland!

Besluit staat vast: plannen voor de toekomst en ons thuis

Terug in Nederland zoeken we spullen uit en ruimen we op. We kunnen tot uiterlijk 1 juni in dit huis blijven, maar het besluit staat vast. Deze meivakantie gaan we naar huis. Op zondag 7 maart bel ik met mijn ex en hebben we een lang gesprek over hoe het nu moet, hoe we het gaan doen en wat we precies gaan doen. We besluiten samen met een goede vriendin daar een bedrijfje over te nemen zodat ik direct aan de slag kan. Mijn ex zal in april naar Zuid Afrika vliegen voor de laatste puntjes op de i en daarmee gaan we eindelijk weer de goede kant op. Hij blijft in elk geval nog een jaar in Zwitserland werken, en zal (in plaats van soms een weekend heen en weer rijden) één keer in de maand een weekje naar huis komen. Helemaal prima! Dat gaan we doen!

Op maandag 8 maart hebben we een discussie aan de telefoon over iets onbenulligs. Ik geef daarna de kinderen de telefoon om nog even met papa te kletsen. Hun gesprek gaat over Zuid-Afrika en dat papa niet meteen meegaat, maar belooft dat hij echt komt. Hij gaat zorgen dat hij zo snel mogelijk ook bij ons kan zijn. De kinderen blij en gelukkig. Niets houdt ons nog tegen…

Dinsdag 9 maart 2020, de avond voordat onze jongste 12 wordt. Ik rij met de oudste terug uit mijn werk. Mijn ex is al thuis, we bellen over en weer wat we doen met het eten en ik ga nog even snel wat halen om te koken. Eenmaal binnen hangt er een rare sfeer. Ik ga koken en aan tafel krijg ik ineens gemopper dat het eten snel koud wordt. In het hotel waar hij woont in Zwitserland heeft hij een warm bord? Ik val bijna van mijn stoel en vraag me af of hij serieus is. Maar goed, we eten ons eten op en dan zegt hij dat hij nog even naar zijn ouders gaat. Even vertellen over onze plannen.

Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Prima, maar denk wel aan de avondklok?” Hij vertrekt en ik stuur de kinderen naar boven om naar bed te gaan, zodat ik nog even de slingers en ballonnen kan ophangen voor morgenvroeg.

Onverwachte wending

Net na de avondklok hoor ik de voordeur. Zonder iets te zeggen komt hij binnen en gaat op de bank zitten. Staart voor zich uit. De oudste is mij nog even aan het helpen en ik vraag hem wat er aan de hand is. Ik voel dat er iets is en wil graag weten wat er is. Waren je ouders boos? Hebben ze vervelend gereageerd? Staan ze niet achter onze keuze? Wat is er aan de hand. Na vier keer vragen, zegt hij: “Niks, hebben we het nog wel over.”

Ik vraag de oudste of ze naar boven wil gaan, zodat ik even onder vier ogen kan horen wat er aan de hand is. En dan komt het hoge woord eruit… “Ik weet het niet meer, heb het gevoel dat ik moet kiezen tussen mijn werk in Zwitserland, of mijn gezin.”

Mijn oren klapperen, en vragen of hij het nog een keer wil herhalen. Maar ja, het komt er gewoon nog een keer uit. Hij was zondag na ons telefoongesprek gaan wandelen en hij weet het niet meer. Verslagen reageerde ik: “als jij die keuze niet kan maken, dan maak ik een keus. Als jij niet kan kiezen tussen je werk en Zwitserland of ons, je gezin, dan denk ik dat het tijd is om je spullen te pakken.” Ik heb hem gevraagd naar zijn ouders te gaan, daar een nacht te gaan nadenken over wat hij uitgekraamd heeft. Compleet in de war hoopte ik dat hij bij zinnen zou komen en de volgende dag op de verjaardag van de jongste terug zou komen. Met een excuus en een uitleg wat voor ‘error’ hij in zijn hoofd had. Niks was minder waar…

Keihard vallen en… opnieuw beginnen

De volgende dag kwam hij aan het einde van de ochtend binnen. De kinderen en ik zijn verslagen en kapot van een nacht niet slapen op de bank. Hij kwam zijn spullen halen, liep naar boven, pakte een grote koffer en kwam weer naar beneden. Na de vraag van de kinderen of hij niet iets van hen mee wilde hebben, trok hij zijn schouders op, draaide zich om, en met de woorden “nee, ik heb alles in Zwitserland”, liep hij de deur uit en vertrok. Na dit moment hebben de kinderen hun vader nog twee keer gezien…

Hoe je leven in één klap kan veranderen. Onvoorstelbaar. Al snel maakte mijn verdriet en angst plaats voor een enorm gevoel van kracht. Samen met de kinderen probeerden we zo snel mogelijk ons leven weer op orde te krijgen. Ondanks dat we ineens onze droom moesten loslaten omdat er andere dingen even belangrijker waren. We moesten dit huis uit, dus op zoek naar een andere plek. In eerste instantie durfde ik niet zomaar alles achter te laten en met de kinderen te vertrekken naar Zuid-Afrika. Eerst moesten er dingen geregeld worden en daarna zouden we wel verder zien.

In juni zaten we voor het eerst bij de mediator om het ouderschapsplan en het convenant te tekenen.

Inmiddels was ik verhuist met de kinderen naar een particuliere huurwoning die ik met mijn ex samen had kunnen regelen. Voor mij niet te betalen, maar we hadden in elk geval een dak boven ons hoofd. In dezelfde periode heb ik geregeld dat hij een keer langskwam. De kinderen waren er niet blij mee en waren duidelijk hun vader kwijt. De man die beloftes had gemaakt, de man die een grote rol in hun leven speelde was er niet meer. Er zat een man met een zonnebril op zijn hoofd die niet zo goed wist hoe hij zich moest gedragen en wat hij moest zeggen. Na deze ontmoeting waren de kinderen er klaar mee.

Nare nasleep scheiding

In oktober datzelfde jaar werd de scheiding officieel uitgesproken, stonden alle afspraken op papier en hoopte ik dat ik de kinderen zonder zorgen zou kunnen laten opgroeien tot ze helemaal volwassen zijn. Helaas zou het bij mij niet beter gaan dan bij menigeen ander. Uiteraard kun je mooie afspraken maken, maar zal het nooit gaan zoals gehoopt. 

Eind november wilde mijn ex de kinderen nogmaals zien. Hij geloofde niet dat de kinderen zelf de keus hadden gemaakt om geen contact met hem te hebben op dit moment. De vinger werd mij steeds in mijn strot geduwd; Ik zorgde ervoor dat de kinderen geen contact wilden, ik zei allemaal dingen die niet waar waren, ik deed het allemaal fout. Natuurlijk… En dus heb ik de kinderen gevraagd of ze hem alsjeblieft wilden vertellen dat het hun eigen keuze was. In dit gesprek heb ik echt geprobeerd om het positief te laten zijn en bracht het op gang als het vastliep. Maar de kinderen gaven duidelijk aan dat ze er op dat moment geen behoefte aan hadden.

Ze wisten ook dat hij sinds juni al een nieuwe vriendin had, en vroegen daar ook naar. Dat was het moment geweest om eerlijk te zijn, en te laten zien wie hij werkelijk was. In plaats daarvan kwam er weer een heel vaag verhaal en stotterend besloot hij de rekening te betalen… Dit was de laatste keer dat de kinderen hun vader gezien hebben. Hij boos op mij dat ik ze meegesleurd had en de kinderen nog bozer op hem door de manier waarop hij net deed of er niks aan de hand was. Helaas volgde daarna de ene na de andere foute reactie en stopte hij met betalen van alimentatie.

Droom voor ons thuis samen weer oppakken

Inmiddels worden ook de kinderen ouder en ouder. Ze zijn niet gek. Bellen om een ijsje samen te gaan eten? Helaas, daarmee ga je ze niet meer overhalen. Na dat laatste gesprek kregen we wel de spirit terug. We hadden een droom als gezin met zijn vijven. Nu hij eruit is gestapt, hoeven wij onze droom toch niet te laten vallen? Als wij echt willen, gaan we onze droom waarmaken. Met zijn vieren. En zo ontstond er weer wat positiefs.

Ik heb hard gewerkt om alles op de rit te krijgen en te houden. We deden onze stinkende best om in elk geval eerst met zijn vieren Zuid-Afrika te gaan bezoeken zonder mijn ex. Kijken hoe het zou voelen. Hoe wij ons voelen en, vooral om te voelen of het nog steeds thuis is.

2 Januari 2022 is het zover en vlieg ik met de kinderen naar Zuid-Afrika. Zodra we landen op Johannesburg en we uit het vliegtuig zijn, trekt Maylin haar schoenen en sokken uit om op haar blote voeten thuis te komen. Ze heeft ze pas 2,5 week later weer aangetrokken, toen we terugvlogen naar Nederland. Eén van mijn beste vriendinnen haalt ons op samen en haar kids. Tranen over onze wangen. Zo fijn om er te zijn en eindelijk even echt alles los te laten.

Binnen 24 uur was het duidelijk. Hier horen we, hier moeten we zijn! De liefde, de knuffels, de warmte, onze vrienden die voelen als familie. We waren weer thuis. We overleggen, praten en kijken naar alle mogelijkheden. Het is duidelijk: we gaan alle manieren onderzoeken om te kijken hoe we het voor elkaar gaan krijgen hier te blijven! De kinderen zijn hier zoveel gelukkiger en vrijer. Ze lachen, ze genieten, en ik wil ze zo graag dit leven geven. En natuurlijk ook overleggen met hun vader. Als die gewoon doet wat hij moet doen, dan moet ik het kunnen redden. 

De weg naar thuis gaat niet zonder hobbels en kuilen…

Helaas klinkt dit allemaal makkelijker dan het daadwerkelijk zal gaan. Inmiddels is het ook duidelijk dat mijn ex niet blijft betalen. We zitten nog steeds in de huurwoning waar ik in mei echt uit moet. Ik kan het gewoonweg niet betalen. Met spoed krijg ik een urgentieverklaring om te kijken of ik een sociale huurwoning kan krijgen. Helaas haalt ook dit niks uit en begint de tijd echt te tikken. We gaan alles inpakken voor als ik geen huis kan krijgen voordat ik uit dit huis moet.

We zien wel. Dan stappen we in het vliegtuig en vliegen we naar Zuid-Afrika en zien wel wat er gebeurt? In Nederland zonder huis is geen optie. Ik krijg te horen dat ik me vast moet inschrijven bij het Leger des Heils. Just in case…  No way! Dat gaat me niet gebeuren. We zorgen dat als het nodig is we snel spullen kunnen opslaan en we met een aantal koffers kunnen vertrekken.

Met mijn rug tegen de muur, blijven lachen, proberen te relaxen, de kinderen hoeven dit allemaal niet te voelen. Mijn schouders zijn breed genoeg…

Juni 2022. Op de valreep en twee weken voordat ik eruit moest, besloot de makelaar (waar ik mijn huis huurde) mij een ander huis aan te bieden wat goedkoper was. Nog steeds veel te veel geld, want geloof me particulier huren is eigenlijk echt niet te doen, maar dit zou met wat behoorlijke aanpassingen wellicht te doen zijn. Meer werken, andere dingen laten. Opletten met de centjes en er het beste van maken. Wat een ander leven, maar we geven niet op. Samen zijn we sterk en gaan we door. Samen maken we er het beste van. 24/7 Mamma zijn, breekt me langzaamaan op maar we gaan door. Onze droom is onze droom. 

Tijd voor weer een nieuw plan

Als we uiteindelijk echt moeten accepteren dat mijn ex niet wil meewerken, moeten we onze plannen aanpassen. Weer een nieuwe manier vinden. Onze visums voor Zuid Afrika lopen volgend jaar weer af, en dan moeten er weer nieuwe aangevraagd worden. Deze ga ik nooit meer krijgen zonder dat mijn ex er is. Dus tijd voor, inmiddels, plan “P”? Ik vraag een business-visum aan. Hier moet je wel wat aardig wat stappen voor doen, maar ik ga ermee aan de slag.

Stapje voor stapje kom ik verder, na leven, werken, huishouden en andere verplichtingen. Ik mis echter het geld om het allemaal sneller te laten gaan, maar met een goed businessplan en een beetje financiële ruggengraat moet het lukken. Ik kan niet heen en weer vliegen, en alles gaat op zijn Afrikaans. Dus, niet met zoveel haast als wij gewend zijn.

Ondertussen wordt ons verlangen naar huis groter en groter. Soms maakt het ons boos om hier te zijn. Soms verdrietig, want we zijn niet thuis. De oudste valt terug in een angst en paniekstoornis die ze ook al had voor we vertrokken. De middelste zit alleen maar elke avond met zijn beste vrienden te gamen in Zuid-Afrika. De jongste houdt ervan om in haar bed de foto’s en filmpjes van haar vriendinnen en vrienden daar te bekijken, om vervolgens in tranen even een knuffel bij mij te halen.

Ik voel me machteloos, wat wil ik ze graag geven wat ze echt nodig hebben. De rust, de ruimte, en het leven wat ik iedereen zou wensen, maar als je het nooit hebt geleefd niet kent en ook niet zal missen. Moeilijk uit te leggen.

Continue in gevecht

Vanuit Nederland doe ik mijn stinkende best om dingen te regelen, papieren voor elkaar te krijgen, en ondertussen alle balletjes hoog te houden. Inmiddels heb ik ook een bedrijf in de hand genomen om me te helpen bij het krijgen van de alimentatie waar ik recht op heb, maar wat betekent nou eigenlijk zo’n convenant en ouderschapsplan? Het laten maken, door een mediator, laten tekenen en goed laten keuren door de rechter kost je bakken met geld. Om vervolgens te merken dat het allemaal maar gewoon een paar regeltjes op papier zijn, die wanneer één van de partijen er geen zin in heeft, gewoon niks inhouden. Lastig. Tegelijkertijd voer ik een heel ander strijd. Wie ben ik? Wie zijn wij? En wat heb ik toch zo verschrikkelijk verkeerd gedaan.

Opgeven komt niet in mijn woordenboek voor! Tenslotte is een winnaar, iemand die nooit opgeeft. En dus blijf ik sparen, sparen en nog meer sparen want ik moet naar Zuid-Afrika om bepaalde dingen duidelijk te krijgen.

In juli 2023 durf ik op de knop te drukken en tickets naar Zuid Afrika te boeken, dankzij de hulp van de oudste en wat lieve mensen om ons heen. Van tevoren maak ik al afspraken in Pretoria om zoveel mogelijk te regelen. De belangrijkste afspraak staat bij de DTI, het Department of Trade and Industry. Zij moeten een letter of recommendation verstrekken zodat ik een business-visum kan aanvragen. Eindelijk is mij duidelijk waarom het steeds niet werkte: ik ben één van de duizenden mensen die elk jaar proberen naar Zuid-Afrika te komen. Deze afspraak is heel belangrijk want door zelf de dame van de DTI een hand te geven en mijn verhaal te vertellen, is zij bereid om me op weg te helpen. Ik doe wat ik moet doen en heb vertrouwen.

Thuis zijn is alles wat we willen

Toch, na 2,5 week weer thuis, moeten we weer naar Nederland. Niet alleen mijn hart breekt, maar de harten van iedereen als we de laatste knuffels uitdelen. Wat willen we graag bij hen blijven en wat wil iedereen graag dat we daar zijn. Hier in Zuid-Afrika, in Pretoria, in Kameelfontein klopt het allemaal. Klopt ons hart, en de harten van anderen. Daar voelen we ons thuis, daar zijn we thuis. Voelen we ons vrij en gelukkig. Zie ik mijn kinderen lachen, genieten en zelfverzekerd zijn. Zien ze een toekomst waarin ze zelf een leven kunnen opbouwen, zien ze mogelijkheden. Kunnen ze doen wat ze willen doen.

De oudste wil samen met mij weer een eenvoudige B&B, een kleine Lodge, opbouwen zoals we die voorheen ook hadden. Hoe mooi is het als je mensen mag laten zien waarom je zo verliefd bent geworden op een land ver van je geboorteland? Hoe mooi als je van je hobby je werk kan maken? Wij op onze eigen manier op een mooie plek in Zuid-Afrika voor anderen om te ontdekken hoe geweldig bijzonder het daar is. De middelste wil heel graag met zijn twee beste vrienden meubels maken. Verder een stuk land bewerken voor voedsel en vee, om te zorgen dat er altijd genoeg werk en eten is voor de mensen om hen heen. En de jongste wil als Ranger in de bush werken. Tussen de dieren waar ze zo van houdt en alle bush-geluiden waar ze zich zo fijn bij voelt. Het beschermen van dieren en tegelijkertijd onderzoek doen. 

Blijven knokken om ons thuis voor altijd te realiseren

Na ons laatste bezoek aan thuis, ga ik in Nederland wéér aan de slag met de juiste papieren verkrijgen bij de juiste mensen. Zorgen dat we definitief naar huis kunnen. Niet omdat we verwend zijn of omdat we leven in een droomwereld. Nee, gewoon omdat we gelukkig willen zijn. We zullen hard moeten werken en er zullen echt dagen zijn waarop we ons afvragen of we de juiste beslissing hebben genomen. Daar zijn we ons bewust van. Ons huis nu is ons thuis niet. 

Helaas heb ik tot de dag van vandaag nog steeds niet de juiste weg gevonden en ben ik niet vermogend genoeg om iemand anders het te laten doen. Blijf ik zoeken naar de spreekwoordelijke juiste wegenkaart, wegwijzers, het kompas en/of een google maps met de juiste aanwijzingen. Ga ik, al zoekend, ook door met alle ballen hooghouden. Er moet toch een manier zijn?

De tijd tikt weg. De oudste wordt volgend jaar 21, dan wordt het echt lastiger. De druk maakt het allemaal ook niet veel makkelijker. Er gaat geen dag voorbij zonder dat we hier mee bezig zijn. Zuid Afrika is naar huis gaan, het is ons thuis. Hier onafhankelijk zijn van de rest van de wereld en niemand anders meer nodig hebben. Gewoon voor onszelf zorgen en vooral… leven! Met de braai, de ‘dop en tjop’, de dagen in de bush, de Hadida’s op het dak, de aapjes bij het ontbijt, de vogels en bovenal gelukkig zijn. Hard werken en anderen laten meegenieten. 

Wat als je huis niet je thuis is? Weet jij de weg naar huis? De weg naar ons thuis? Wil je me dan aanwijzingen geven?

Ik beloof je de mooiste vakantie ooit!