Wereldwijf Carole: “Mijn zoon is academie voetbalcoach bij ‘Right to Dream’ in Ghana”

In een serie columns vertelt wereldwijf Carole in Australië hoe haar oudste zoon Joerie zijn liefde voor voetbal trouw blijft en zijn droom als voetbalcoach waarmaakt. Niet in Australië, of Nederland (waar ze geregeld naar teruggaan voor familie en vrienden en om hun Nederlandse wortels als gezin water te blijven geven :-)), maar op het Afrikaanse continent!

Een mooie serie van een terecht trotse wereldmoeder over haar wereldzoon, inmiddels 23, die nu voetbalcoach is bij de prachtige organisatie Right to Dream in Ghana.

Covid brengt een change of plans

Na het behalen van Joerie’s middelbare school nam hij een gap year en gaf hij zichzelf alvast op voor ‘camp America’, want het leek hem erg leuk om (vakantie)kampen voor kinderen te begeleiden. Dat idee viel heel erg in het water. Door…, je raadt het al: Covid. In plaats van in Amerika in kampen mee te draaien was Joerie gekluisterd aan huis en hoorden we geregeld dezelfde gitaarliedjes uit zijn kamer. Liedjes die eigenlijk gezellig bij een kampvuur gespeeld moesten worden. Helaas dit keer gewoon thuis. Wel kon hij in de tuin bezig zijn met zijn broertje Antonie die de ambitie heeft om goalkeeper te worden. Met Joerie als zijn coach heeft dat Antonie ook echt geen windeieren gelegd.

Dat ene extra jaar thuis was achteraf een blessing in disguise, want daardoor hadden we Joerie een jaartje langer in huis. In het jaar daarop werd hij gevraagd om de dames te trainen van Sandringham. En dat deed hij met zoveel plezier en overzicht dat Joerie vaak de opmerking kreeg dat hij beter met dit team om kon gaan dan menig ander. En van het één kwam het ander: Joerie kreeg een contract bij Melbourne City om te coachen. Eerst gewoon de kleintjes, maar bij City hadden ze ook wel in de gaten dat Joerie niet zomaar een jongen was die wel leuk een balletje kon schoppen en kon coachen. Het zat natuurlijk in zijn bloed dankzij het vele trainen van zijn broertje en… eigenlijk al zijn hele leven.

Naast studeren ook voetbalcoach

Toen hij ‘International Study’ ging studeren en nog steeds bezig was met Melbourne City vroeg hij aan de coördinator bij de club of hij niet een plek voor hem wist om enerzijds zijn vak ‘Poverty Management’ te combineren met zijn passie voor voetbal. Ze adviseerde hem eens te kijken naar de organisatie Right to Dream in West Afrika. Deze organisatie heeft als missie om via voetbal talenten bij jongeren te ontwikkelen. Zo gezegd, zo gedaan. Joerie stuurde een email naar de academie, boekte een vlucht en vertrok naar Ghana om daar voor enkele maanden te zijn. Hij was toen net 20, alle Covid restricties waren net opgeheven en behalve jaarlijks twee keer heen en weer een reis naar Nederland, was hij eigenlijk nooit ergens anders geweest.

Een paar maanden later kreeg ik een telefoontje van Joerie dat de hoofd coach onverwacht met hem mee zou gaan naar een toernooi en dat hij zelfstandig een team meekreeg. Hij vond het maar wat spannend. “Wat zal ik doen mam?”, vroeg hij en ik dacht en zei alleen maar: “Just wing it…”. “OK”, zei hij. Diezelfde dag nog was de coach naar de baas van het kantoor van de Academy gegaan om te vertellen dat ze graag Joerie voor de baan van voetbalcoach wilden. “Huh? Welke baan? Joerie is een intern. Huh?” Dat was het antwoord van die baas…. “Toch willen we hem hebben”, zei de coach beslist.

Wordt vervolgd!