Grijp je eigen geluk! Dat Spaanse droomleven is ook maar ‘gewoon’

Zon, zee en een prachtige Spaanse finca. Een ligbedje aan jouw eigen zwembad, sangria, een dansje salsa kunnen doen. Paella en een pensioen doorbrengen op het strand terwijl die centen gewoon met elke golf naar je toe komen zwemmen. Oooh, wat is het leven toch goed in Spanje! 

Het Spaanse droomleven. De meeste mensen die deze kant op komen, dromen hier al jaren over. Voor mij zat dat iets anders. Als je mij een aantal jaren geleden had verteld dat ik ooit in Spanje zou eindigen, had ik je hard uitgelachen.

Is dit mijn droomplek?

Ik vond reizen leuk maar was ook zeker op zoek naar een thuis. En de winters met een dik pak sneeuw vond ik wel iets magisch hebben. Maar toen kwam een Ghanese man op mijn pad en bracht mij uiteindelijk naar Spanje. De droom om samen te zijn was sterk, maar mijn wens om dat samen buiten Ghana te doen ook. En zo verkaste ik na ons huwelijk in Ghana met hem naar Spanje zodat we daar een leven samen op konden gaan bouwen.

Inmiddels wonen we hier zo’n vier jaar en heb ik wel een beetje kennis gemaakt met Spanje: de luidruchtige, vriendelijke Spanjaarden, het vuurwerk wat het gehele jaar afgestoken mag worden, de muziek, dans, het eten. Maar is het zoals een droom? 

Waarom dromen we? En waarom rennen we ze achterna? Zijn we op de vlucht voor iets? Of zijn we opzoek naar het ultieme geluk? 

Mijn Spaanse droomleven is heel gewoontjes

In Spanje gaat het leven wat mij betreft gewoon verder. Ik moet mijn tanden poetsen, werken en de luiers verschonen van mijn kind. Na een lange, natte winter kwam de hitte als een klap maar bleek de airco in de auto kappot. Adios centjes! En gisteren liet ik nog een bevroren kippenpoot op mijn teen vallen. “Au!” Ja, we hebben meer zon dan in Nederland maar dat betekent niet dat alle donkere wolken in mijn hoofd compleet zijn verdwenen. Ik heb dagen waarop ik gelukkig ben maar ook genoeg dagen waarop ik me eenzaam en ongelukkig voel. 

En wat blijkt? Wij mensen die onze dromen najagen en ons land verlaten, zijn daar veel gevoeliger voor. Want die droom in een ander land blijkt in realiteit vaak veel moeilijker dan gedacht. Zoals ook Psycholoog of Afstand schrijft zijn we een kwetsbare doelgroep voor allerlei problematiek. Die Spaanse droom valt geregeld in het water. Voor zo’n 50% al binnen 1 a 2 jaar. 

Zon maakt niet gelukkig(er)

Waarom zijn we ook onder de Spaanse zon soms zo ongelukkig? Ik denk omdat ongelukkig en ongezond zijn, angst en eenzaamheid in deze wereld van vandaag een goed verdienmodel is. Ongelukkig? De zelfhulp industrie is groot genoeg om je op te vangen. Ongezond? Sportprogramma’s en detox sapjes zijn overal te vinden maar ondertussen zorgt de supermarkt ervoor dat jij die zak chips koopt in plaats van die wortel door de winkel tactisch in te delen.

Angstig? Als de media al dat gruwelijke nieuws niet meer kan delen, kunnen ze wel opdoeken. De technologie is zo ingericht dat jij maar blijft doorscrollen. En loopt het echt de spuigaten uit? Dan staat de farmaceutische industrie met open armen op je te wachten. Eenzaam? We kopen de nieuwste gadgets om verbonden te zijn met onze vrienden en familie, maar zijn de meest eenzame generatie omdat we geen praatje meer durven te maken in de trein met degene naast ons. En ondertussen gooien we elkaar plat met foto’s van vakanties en auto’s en de knapste kinderen onder het mom van “geniet van de kleine dingen!”

Droomleven is een fantasie van de huidige maatschappij

Maar als al onze mannen zouden genieten van de kleine dingen in het leven, kopen ze geen Tesla. En als alle vrouwen tevreden met zichzelf zouden zijn, lieten ze hun nagels niet meer doen, of winkelden ze minder voor nieuwe kleding. Als we allemaal gelukkig en gezond zouden zijn, zou de hele economie binnen de kortste keren in duigen liggen. Kortom, het systeem heeft helemaal geen belang bij jouw geluk. Die monniken die de hele dag met hun benen gevouwen zitten te mediteren, zorgen er niet voor dat het geld rolt. 

Dus als we ons best doen om gelukkig en gezond te zijn, vechten we tegen een enorm systeem. We duwen als een klein vlindertje tegen de cocon maar hij gaat maar nauwelijks open. We vinden af en toe een gaatje en drinken alleen nog op vrijdagavond een biertje, maar een week later volgt er een feestje en eindigen we in bed met een enorme kater. We staan gemotiveerd op en mediteren een record van 10 minuten, maar de volgende dag krijst onze baby ons wakker en is het eerste wat we grijpen onze telefoon om door de foto’s van ‘gelukkige’ mensen te scrollen om die donkere wolken in ons hoofd weg te laten drijven. Ach… het heeft ook geen zin.. 

Wake up! Emigreren is hard werken

Emigreren is geen droom. Het lost jouw problemen niet op. Ik denk dat we daarom niet zo hard voor onszelf moeten zijn. We werken er hard genoeg aan om gezond en gelukkig te zijn, en ik denk dat het bevrijdend is om je realiseren dat dat op elke plek in de wereld hetzelfde is. De omstandigheden en het uitzicht zijn wellicht iets anders maar waar je ook gaat, je neemt jezelf mee. 

Die Spaanse droom van mij? De ene dag geniet ik ervan. De andere dag doe ik gewoon wat ik moet doen. En weer een andere dag vind ik er niks aan en droom ik van een andere plek. Waar ook niet alles fantastisch zal zijn. 

Wat ik wil zeggen? Zeker niet dat je moet opgeven, of bij de pakken moet gaan neer zitten. Laten we onze dromen vooral proberen waar te maken. En de focus te richten op de dingen in het leven die geen geld opleveren, maar wel het beste voor ons zijn: een gesprekje met de buurman, een kusje voor jouw kind, mediteren en ademhalen, een goede slok water, een compliment, die collega helpen bij een vraag, een wandeling maken door dat prachtige bos, een dansje. We moeten ons denk ik realiseren dat we niet in een droom kunnen leven. Niemand van ons, ook niet als jouw naam Maxima is. Het leven is hobbelig, ook onder de Spaanse zon. Maar als we allemaal een stukje liefde, vriendelijkheid, geduld, begrip en zorg aanleveren, kunnen we wel een hele mooie puzzel aanleggen. Laten we er samen het beste van maken.