Wereldwijf Bonny over verbouwen en (dromen) loslaten 

Gister namen we afscheid van een mooi jaar! Een jaar waarin we ein-de-lijk een droomhuis in wording kochten. Na maar liefst 7 jaar, meer en minder intensief, zoeken en vele teleurstellingen verder. Hoezo de aanhouder wint! Het verbouwen vinden we superleuk om te doen en gaat ons ook goed af. Mijn man Danny heeft 2 rechterhanden en kan zowat alles zelf, ik kan goed handlangeren, slopen en vanaf het grove werk weer opbouwen en doe alle regelarij. 

Onze uiteenlopende wensen, eigenwijsheid en volharding, laten het vuur af en toe hoog oplaaien. Zo discussiëren we stevig over een open of een gesloten keuken, wel of geen toilet op de badkamer, überhaupt de grootte van de badkamer en hoe de tegels geplakt worden. Het is/ was af en toe vuurwerk ;-).

Verbouwen is accepteren of… loslaten!

Maar we komen steeds tot een besluit waar we ons beiden in kunnen vinden. Meestal. En die keer dat dat niet lukt, verklaar ik schriftelijk dat Danny mag besluiten en dat ik het eindresultaat zal accepteren, hahaha. Voor de mensen die mij kennen, is dit een HEEL grote blijk van loslaten!

We zijn er supertrots op dat we deze grootscheepse verbouwing (in de categorie muren slopen, alles tot op het beton eruit en nieuw maken) met z’n tweeën doen. En tegelijk is dat ook af en toe een ding. We doen het met ons tweeën, punt. Dat is het gevolg van de keuze om te emigreren en dus mag je daar niet lang over zeuren, maar toch. Waar je in Nederland makkelijker een vriend kunt vragen om een avond te helpen een plafonnetje erin te hangen, of aangeboden krijgt om de benen onder tafel te schuiven voor een gezonde maaltijd of dat en buuf aanbiedt de hond uit te laten door buuf, is dat met 1000 kilometer afstand toch even wat anders. 

Dus word je creatief en maken we constructies om zelf het plafond erin te hangen, staan we onszelf toe soms een magnetronmaaltijd te nemen en krijgt hond Nika dan maar wat minder uitloop. Het is even wat het is. 

Verbouwen als jij werkt en de rest vakantie heeft

Er zijn zeker vrienden en familie die hun klus-hulp hebben aangeboden en die hebben we ook aangenomen. Het feit dat wij in het toerisme werken en dus aan het werk zijn in periodes dat andere mensen vrij hebben, maakt het plannen van hulp wat lastiger. We zijn nog wel een paar maanden bezig, maar het komt af en het wordt mooi!

Ons huis ligt bijna 2 uur rijden van ons werk op het vakantiepark en dat is een bewuste keuze. Wij beheren dit vakantiepark met 82 woningen en wonen ook op het park. Werkweken van 50 tot 60 uur zijn eerder regel dan uitzondering. Mijn man is verantwoordelijk voor de techniek, onderhoud en groen/sneeuwonderhoud en ik draag als manager de eindverantwoordelijkheid. Met een klein, vaak wisselend team, veeleisende gasten en een park dat aan groot onderhoud toe is, leidt dat tot een fiks takenpakket. 

Ons verantwoordelijkheidsgevoel, plichtsbesef en trots willen zijn op wat je doet, heeft totaal geen invloed op de hoeveelheid uren die we werken en de mentale druk die we ervaren. Lees dit met de sarcasme-knop aan. We werken er, wonen er… Het is zo’n groot deel van onze tijdsbesteding en gedachten. Wij ZIJN het park. Zo voelt het althans. 

Een droom losgelaten

Hoe vaak we wel niet samen praten over dat we weer eens een weekendje weg willen. Of dat we vaker dan 1x per jaar op vakantie zouden willen en meer van de bergen zouden willen genieten. Op onze huidige woonplek lukt het niet. Of in ieder geval niet genoeg. En daarom hebben we in 2024 besloten ons plan om een eigen gastenverblijf te starten, los te laten. Niet alleen zou onze eigen accommodatie veel kleiner worden, maar je bent ook continu in contact met je gasten. Je staat letterlijk steeds aan’. Sterker nog: je draagt ook zelf de financiële last. Als de tent niet goed loopt, komt er geen brood op de plank. We vermoeden dus, dat we dan nog veel meer druk zullen voelen en nóg moeilijker los kunnen komen van het werk.

We besloten dan ook om ons idee van Almstübli Bergerlebnis los te laten. Geen weide met een oud boerenhuis en een paar kneuterige chaletjes erop met een prachtig uitzicht op de rotsige bergen. Dat loslaten van die droom deed overigens geen pijn meer. Het is goed zo. We zijn er de afgelopen jaren als vanzelf naartoe gegroeid: het is een logische uitkomst van de afgelopen 5 jaren wonen, werken en huizenjacht in Oostenrijk. 

Onze eigen plek. Na al het verbouwen…

Ons nieuwe huisje, zoals ik het steeds noem, al is het best een groot ding, heeft dus ‘maar’ 2 woningen. De grootste is voor onszelf en beneden is een woning die we kunnen verhuren aan vrienden, familie en een incidentele vakantieganger. Het kan, maar het moet niet. En dat geeft rust. Bovendien ligt het huis heel rustig en heeft een prachtig uitzicht op hoge bergen die wij fantastisch vinden. 

Het wordt een plek waar we ons terug kunnen trekken van het werk. Als we in de rustigere tijden twee dagen achtereen vrij hebben, kunnen we hierheen en op termijn zullen we er vast naartoe verhuizen. Wanneer dat is en wat we dan werk-technisch doen? Dat staat nog in de sterren geschreven en moeten we nog achterkomen. Misschien gaan we wel huizen verbouwen. Zijn we goed in. Zolang het niet over een wc op de badkamer gaat ;-).