Oorlog in Soedan – Deel 5: Terug in Nederland

Marije Elizabeth

In het nieuws hoor je weinig meer over de oorlog in Soedan, maar iedere dag gaat deze nog steeds in alle hevigheid verder. Een half jaar geleden moest wereldwijf Marije vanwege de oorlog in Soedan halsoverkop evacueren. Na acht dagen in het oorlogsgeweld te hebben gezeten, krijgen ze eindelijk groen licht dat de evacuatie voor haar en haar gezin begint. In een serie blogs schrijft ze over die heftige tijd.

Het vijfde en laatste deel van mijn blog reeks over de oorlog in Soedan. Ditmaal vertel ik over onze tijd in Nederland, vanaf het moment dat we aankomen tot nu. Blijven we of…?

Avontuur - Nederland
Foto’s: Marije – Koningsdag in Nederland

Hallo Nederland! Koningsdag 

De eerste dagen zijn we bij mijn vader in Zwolle. Even bijkomen. We slapen die nacht als roosjes. De dag erna is het Koningsdag. Het is jaren geleden dat we Koningsdag in Nederland hebben gevierd. Wat mij betreft doen we niets bijzonders die dag, maar voor de kinderen vind ik het leuk om ze er iets van te laten zien. Onze “oranjetas” staat in Soedan, maar mijn vader heeft nog wat gadgets voor ons. We gaan naar een stadspark waar een kinderprogramma is. Het is een aparte gewaarwording om daar te zijn, tussen al die Nederlanders in het oranje. Kinderen die in het Nederlands tegen elkaar schreeuwen, groepjes ouders die met elkaar biertjes staan te drinken. 

Wij zijn de dag ervoor uit een oorlogssituatie gekomen. Dit voelt niet echt, alsof het één grote grap is dat wij daartussen staan.

Het is overigens best leuk in het park. De kinderen gaan de klimmuur op, we bestellen een ijsje en struinen over de kleedjesmarkt. Erg handig als al je spullen in Soedan zijn achtergebleven. We kopen wat kleren, spelletjes, skeelers. Na twee uurtjes hebben we er wel weer genoeg van en gaan naar huis. Daar heeft mijn vader de verwarming aangezet. Eigenlijk stookt hij de verwarming nooit meer op, maar voor ons maakt hij een uitzondering. Het is 23 graden in huis, maar ik zit te rillen op de bank. De overgang van 40 graden is toch best groot.

Leuke-dingen-dag

Op vrijdag doen we een leuke-dingen-dag. Harmen en ik zijn ontzettend trots op onze kinderen, hoe flexibel en veerkrachtig ze zich hebben getoond deze afgelopen periode. We willen ze hier graag een compliment voor geven en hebben allemaal leuke verrassingen voor hen bedacht. We beginnen met een bezoek aan de bios, daarna gaan we door naar een chocoladecafé, de snoepwinkel, shoppen en we sluiten af met eten bij een sushi- en grillrestaurant. Even wat leuks na die intensieve twee weken.

In het weekend gaan we naar een huisje op een vakantiepark op de Veluwe, in het dorp waar we iedere zomer verblijven. Ik vind het jammer om weg te gaan bij mijn vader, maar het is goed om de draad hier in Nederland meteen maar weer een beetje op te pakken. Het is nog één week mei-vakantie, daarna kunnen de kinderen naar de basisschool in het dorp. Ieder jaar gaan ze een aantal weken naar die school, dus het is bekend terrein voor ze. De eerste weken zijn we moe. Ik heb wekenlang trillende oogleden door de vermoeidheid. We houden ons leven een beetje rustig, terwijl Harmens werk wel gewoon doorloopt. We zien af en toe vrienden en familie, doen wat leuke dingen en gaan met regelmaat naar onze kerk in Amsterdam.

Nederland niet langer the place to be

We hebben fietsen kunnen lenen van vrienden, dus de kinderen gaan op de fiets naar school. Het regent veel die eerste schoolweek en het is fris. In de klas is het wennen. Ze zullen het schooljaar hier afmaken, dus het is niet zo vrijblijvend als andere jaren, wanneer ze alleen de laatste paar weken voor de zomer meedraaien. 

De lessen in het Nederlands zijn moeilijk en we komen er al gauw achter dat ze met taal een flinke achterstand hebben. Ook steekt het onderwijssysteem hier anders in elkaar, rekenen doen ze bijvoorbeeld op een heel andere manier dan in Soedan. Het kost mijn zoon moeite om contact te leggen met andere kinderen in de klas, mijn dochter pakt haar oude vriendschappen gewoon weer op. 

Ze wil alleen graag met hen praten over wat er is gebeurd in Soedan, maar niemand lijkt haar te begrijpen of hier interesse voor te hebben.

Nederland was altijd the place to be voor de kinderen, maar ze komen er nu achter dat het vooral leuk is tijdens een lange, vrije zomervakantie. Nu we gewoon meedraaien met alles, komen ze erachter dat het wonen in Nederland, net als in andere landen, ook zijn mindere kanten heeft.

Avontuur - Nederland

Nederland: (onge)makkelijke bubbel

Ondanks de struggles gaat het goed met ons. We zijn vooral dankbaar dat we veilig met elkaar in Nederland zijn. Onze zorgen gaan meer uit naar de mensen in Soedan. Gelukkig zijn onze Soedanese vrienden en collega’s het land uit of in de relatief veilig gelegen buitengebieden. Maar dan zijn er nog die miljoenen anderen in het land. Ik denk aan de buren op ons plein, de mensen van het winkeltje om de hoek, de bedelende moeders op het kruispunt op weg naar school. Het leven in Soedan is voor zovelen al een uitdaging, met armoede, droogte en instabiliteit en het wordt hen door de oorlog nog moeilijker gemaakt.  

Voor mijn gevoel staan we met één been in Nederland en met één been in Soedan. Alsof we in een soort bubbel zitten en dat we voor de grap een tijdje meedraaien met het leven hier in Nederland. De kinderen hebben huilbuien en missen Soedan enorm. Harmen werkt vanaf het hoofdkantoor in Apeldoorn, ver weg van zijn collega’s in Soedan. Het valt hem ontzettend zwaar om zo ver weg te zijn van zijn team en van het werk daar. 

Ik denk dat ik er van ons gezin het makkelijkst doorheen fiets. Ik heb hier in Nederland veel meer bewegingsvrijheid en geniet enorm van het buitenzijn. Maar alle vier hopen we terug te kunnen naar Soedan, ik ook.

Al vrij snel na onze aankomst in Nederland komt er bericht van de internationale school in Khartoum, dat ze sowieso het komende schooljaar dichtgaan en wellicht langer. Daarnaast worden de gevechten in het land niet minder, de situatie wordt alleen maar heftiger en schrijnender. De school zit dicht, het is niet veilig en het zal voor de organisatie voorlopig ook zeker niet als gezinspost gelden. Of we nu willen of niet, het hoofdstuk Soedan zullen we af moeten sluiten.

En nu dan?

Over één ding zijn we het alle vier unaniem eens: we willen niet in Nederland wonen. Ooit, maar nu nog niet. Hoe verder de tijd vordert, hoe sterker dat gevoel bij ons wordt. Het idee dat ons buitenlandavontuur nu over zou zijn vliegt me naar de keel. Toch behoort blijven in Nederland wel tot de opties, want er is niet zomaar een andere plek in een ander land voor ons.  

Harmen wil graag voor Soedan blijven werken. Hij wil zijn team niet in de steek laten en ik sta daar helemaal achter. Het idee ontstaat om aan te haken bij een bestaand kantoor van de organisatie in Addis Ababa, de hoofdstad van Ethiopië. Vanuit de overheid daar moet er natuurlijk wel toestemming voor komen en er worden lange gesprekken gevoerd. De dagen worden weken, de weken worden maanden; het antwoord laat lang op zich wachten. 

Ons leven in Nederland gaat gewoon verder. De zomer begint, we gaan op vakantie naar Duitsland. Daarna gaat Harmen een paar weken naar zijn collega’s, die in een veilig deel van Soedan zitten. Het was een hele klus om een visum te krijgen, maar wat doet het hem goed om daar weer te kunnen zijn. De dag nadat hij terug is in Nederland komt er bericht vanuit Addis Ababa: we zijn welkom!

Papierwerk-molen gaat draaien…

We leveren alle benodigde papieren in en de advocaat van de organisatie daar gaat onmiddellijk aan de slag om alles in orde te maken. Het wachten is opnieuw begonnen. We krijgen terug dat sommige papieren niet voldoen en we moeten een deel van het proces opnieuw doen. Het nieuwe schooljaar begint en de kinderen zijn gewoon weer welkom op de school in het dorp. Wat ben ik blij met de flexibiliteit en openheid van die school! We hebben nog geen datum, we zitten in de wachtstand. Maar één ding is in elk geval duidelijk: ons buitenlandavontuur is nog niet voorbij! 

Op het moment van schrijven, een halfjaar na aankomst in Nederland, hebben we net het bericht gekregen dat de papieren in orde zijn. We kunnen tickets gaan boeken. Er zijn nog een hoop praktische zaken te regelen, de “vertrek-stress” is zoals altijd weer enorm, maar we gaan!

Avontuur
Marije: “De leuke kant van zo’n lange tijd in Nederland verblijven: je vrienden en familie zien en dan nog een keer en nog een keer en nog weer een keer 😀”

Dag Nederland. We gaan!

Ik hoop dat we in Ethiopië snel onze draai zullen vinden en dat de kinderen niet te veel last zullen ondervinden van deze afgelopen, roerige periode. De toekomst zal het uitwijzen. Ikzelf heb het idee dat we hier niet door zijn verzwakt, maar er eerder sterker uit voortkomen. Ik blijf erbij dat het vooral verschrikkelijk is voor de mensen in Soedan, voor hen is het echt leed. We hopen en bidden dat de oorlog in Soedan zal stoppen en er weer ruimte zal komen voor wederopbouw van dit bijzondere land.

Over dit Wereldwijf: Marije Elizabeth - Soedan

Keef, tamaam? Ik ben Marije Elizabeth en ik woon met mijn gezin in Soedan, omdat mijn man hier een baan heeft als country director bij een NGO. Hiervoor woonden wij voor drieënhalf jaar in Liberia. Het leven in een geheel andere cultuur geeft genoeg stof tot schrijven. Dit doe ik dan ook graag, op mijn blog en voor De Wereldwijven!