Rond de wereld in een sportvliegtuig (8) – Viva Mexico!

Profielfoto Martijn Kist

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuig. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die wereldreis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Na ongeveer een maand in het Engels- (en een beetje Frans) sprekende gedeelte van het Noord Amerikaanse continent komen we op 6 oktober in ons sportvliegtuig aan in Baja California, Mexico waar ik me onmiddellijk thuis voel. Niet alleen woon ik al jaren in Argentinië en ben ik gewend aan het leven in een Latijns Amerikaanse omgeving, maar ik heb ook als tiener vier jaar in Mexico gewoond. Het locale Spaanse accent en de warmte van de mensen voelen vertrouwd aan, net als het heerlijke eten dat je zo van de vele kraampjes op straat kunt kopen en zoveel beter smaakt dan tex-mex

Wat eraan voorafging:  het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis maken in een sportvliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil als co-piloot kunnen ingrijpen als er onverhoopt toch wat mis mocht dus ze zal haar vliegbrevet moeten halen. Ze slaagt en dan kan de reis beginnen met Brazilië als eerste land van bestemming. Via de Verenigde Staten maken ze de oversteek naar Europa en vliegen dwars door Rusland terug naar de VS en Mexico…

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist – alebrijes

Vaarwel luchtvaartparadijs

Maar Mexico, en Latijns Amerika, rijmt ook met bureaucratie en we zijn ons gelijk bewust van de voordelen van sportvliegen in de Verenigde Staten. De VS is een luchtvaartparadijs. Alles is makkelijk, op zowel technisch als digitaal vlak en het land is bezaaid met kleine vliegveldjes waar je niet alleen zomaar even kunt landen, maar vaak zelfs een auto voor een paar uur kunt lenen! Zo niet in Mexico waar we naar drie verschillende loketten moeten, die bovendien allemaal iets anders willen om een vliegvergunning te krijgen. En overal lopen militairen op de vliegvelden rond, wat de sfeer beïnvloedt.

Mensen vragen dikwijls welk land ik nu ‘het leukste’ of ‘beste’ vond, maar ik kan daar eigenlijk geen antwoord op geven. Ieder land, elke plaats heeft voor- en nadelen. Mexico heeft zoveel sfeer, muziek en heel veel (oude) cultuur. Er zijn markten vol fruit en artesanias waar ik nostalgisch van word, maar er zijn ook wat lastigere herinneringen. De armoede die duidelijk zichtbaar is en mijn herinnering als 13-jarige toen we pas in Mexico woonden: mannen van alle leeftijden bekeken mij als een sex-object en staarden, floten of riepen openlijk naar me. Dat was een schok om te ervaren voor het tienermeisje uit Nederland dat ik toen was.

Avontuur
Loreto – Baja Californië

Trip down memory lane

Net als Alaska, staat Mexico hoog op ons verlanglijstje en plannen we meerdere weken in dit land om zoveel als mogelijk te zien en mee te maken. In Baja Californië, gaan we eerst naar het pittoreske plaatsje Loreto met een invloed van de Jesuïten. Daarna bezoeken we Guanajuato. Ik wil absoluut naar het mummie museum dat vroeger zoveel indruk op me maakte. Ons bezoek valt precies samen met het Cervantes festival, dus de stad is één groot feest, vooral in de prachtige plazas

Onze volgende halte is Cuernavaca: de stad van de eeuwige lente. Hier zoeken we een oude middelbare school vriend op en tanken we wat vertrouwdheid en gezelligheid bij. Ook bezoeken we hier de bijzondere ruïnes van Xochicalco, want de Maya- en Azteken cultuur staat uiteraard op onze agenda. Net als duiken overigens, maar dat komt later. 

Daarna is Oaxaca aan de buurt waar we de voorbereidingen voor de Dia de los Muertos meemaken en dorpjes met aardewerk, weverij en alebrijes bezoeken. We horen dat het idee voor de film “Coco” in deze streek is ontstaan en zien de film een paar weken later op onze hotelkamer. We kunnen beamen: het klopt!

Landing tussen de militairen

De volgende bestemming is Palenque waar we midden in de tropische bossen op een prachtig vliegveld landen. We horen dat wij het enige (sport)vliegtuig zijn op die dag. Er is bijna nooit verkeer sinds commerciële luchtvaartmaatschappijen daar niet meer opereren. Het is nu veranderd in een soort spookluchthaven… Maar wel volledig bemand met politie en militairen die blij zijn om weer eens mensen te zien en onze bagage grondig fouilleren. We vergeten echter onmiddelijk de kleine ergernis van het fouilleren als we de pyramides bezoeken, ze zijn prachtig!

En omdat er geen ander vliegverkeer is, laten ze ons er bij vertrek zolang en zoveel overheen vliegen als we willen, dus kunnen we een heleboel foto’s en deze geweldige video maken. Zo zie je maar, alles heeft voor- en nadelen!!

Duik in het diepe

Na de unieke ervaring bij Palenque is het eindelijk tijd om te gaan duiken in één van de beste spots van Mexico: Cozumel, waar vlakbij de piramides van Tulum boven de zee uit torenen. Cultuur en tropische natuur ineen, het kan bijna niet beter. Bijna zeg ik want hoe mooi Mexico ook is, ik ontkom niet aan de ‘wraak van Montezuma’. Daar lig ik, twee dagen in bed in ons all-inclusive hotel met een voedselvergiftiging. Vanuit mijn raam kan ik de enorme cruiseschepen zien, in plaats van de vissen onder water.

Ondanks deze tegenslag, verlaten we ‘mijn’ Mexico iets te vroeg naar mijn zin, maar we moeten toch echt door richting het Zuiden. De Latijns-Amerikaanse omgeving geeft ons het gevoel dat we bijna thuis zijn, maar er ligt nog een hele serie landen op onze route waarvan El Salvador de volgende is.

Volgende week:

“Op Bocas del Toro, een tropische eilandengroep bij Panama is de landingsbaan een populaire oversteekplaats tussen éen van de woonwijken en het centrum. De bewoners weten precies hoe het werkt: als de lichten aangaan moeten ze snel van de renbaan af, maar de rest van de tijd is het asfalt van iedereen.”

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1blog 2blog 3blog 4blog 5, blog 6 en blog 7 rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?