In een sportvliegtuig de wereld rond (9) – We zijn er bijna, maar nog niet helemaal…

Profielfoto Martijn Kist

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuig. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die wereldreis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Volgens de website “earthrounders.com” is Martijn de eerste vrouwelijke piloot van Nederlandse nationaliteit die een wereldreis in een sportvliegtuig presteert!

Wat eraan voorafging:  het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis maken in een vliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil als co-piloot kunnen ingrijpen als er onverhoopt toch wat mis mocht dus ze zal haar vliegbrevet moeten halen. Ze slaagt en dan kan de reis beginnen met Brazilië als eerste land van bestemming. Via de Verenigde Staten maken ze de oversteek naar Europa en vliegen dwars door Rusland terug naar de VS en Mexico…

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist

Op bezoek bij vrienden

Vanuit Cozumel vliegen we naar San Salvador omdat een kennis, die ook piloot is, ons heeft uitgenodigd. Wij zijn daar nog nooit geweest en het land stond niet op onze oorspronkelijke route, maar de mogelijkheid om iets anders te ontdekken spreekt ons natuurlijk zeker aan. Onze wereldreis gaat verder!

De ontvangst in El Salvador is geweldig: met journalisten en vrienden van onze kennis. Twee dagen lang verkennen we het tropische berggebied en de kust en daarna vliegen we naar Guatemala City, wat eigenlijk de verkeerde kant op is. Alleen, in El Salvador riep iedereen dat we beslist een bezoek moeten brengen aan Antigua en het meer van Atitlan. Dus wéér maken we een ongeplande stop omdat we graag naar de locale experts luisteren die tot nu toe onze reis doorlopend hebben verrijkt!

Ook maken we een stop in Panama waar meer vrienden wonen. Door het werk van Alex kennen we mensen in heel Latijns Amerika en dat maakt het moeilijk om te kiezen waar we wel en niet stoppen. Niet alleen omdat we iedereen natuurlijk graag willen zien, maar ook omdat we van iedereen tips krijgen welke leuke plaatsen we allemaal moeten bezoeken… Ieder land in dit gebied heeft zijn eigen hemelse stranden en pittoreske dorpjes.

In het noorden van Panama, gaan we eerst naar de Bocas del Toro, een groep tropische eilanden. De aankomst is prachtig: de landingsbaan begint vlak aan het water, aan de rand van een dicht begroeid groen eiland midden in een diep blauwe zee. Over water vliegen tot je de grond raakt, heeft iets magisch, alsof je heel zachtjes op water landt. Een gevoel dat ik ook had bij aankomst in Puerto Plata (Dominicaanse Republiek) en in La Paz (Baja California – Mexico) en later nogmaals zal ervaren in Ushuaïa.

Avontuur
Muzikaal welkom in Bogotá

Fietser op de landingsbaan

De nadering in Bocas del Toro is nogal ongewoon… De verkeerstoren waarschuwt ons voor mensen op de landingsbaan en we zien inderdaad een man met een fiets vlak onder ons! Later begrijpen we dat dit lange, brede stuk asfalt de beste weg in het dorp is en daarmee ook de favoriete plek voor familie wandelingen met kinderwagen en al. Bovendien is het een populaire oversteekplaats tussen één van de woonwijken en het centrum.

“De lokale bevolking weet precies hoe het werkt: zodra de baanverlichting aangaat, moeten ze van de renbaan af omdat er een vliegtuig aankomt. De rest van de tijd is de baan vrij voor iedereen!”

Op Bocas del Toro, blijven we een paar dagen in een hotel met hutjes op het strand. Een groot contrast met onze aankomst in het moderne Panama City waar we bij een ex-collega in een wolkenkrabber logeren. Beide ervaringen zijn even spannend en Panama gaat voor mij zeker op de ‘ik-wil-graag-weer-eens-terug’ lijst.

Evenals Colombia, onze volgende bestemming. We verblijven vijf dagen in Medellin (wees gerust, dit is tegenwoordig een stuk veiliger dan in de tijden van drugsbaron Escobar), maken hier twee stadstoeren en doen een ontzettend leuke en interessante toer over de tropische vruchtenmarkt. In Bogotá, de hoogstgelegen luchthaven van onze reis met maar liefst 2557 meter boven zeespiegel, bezoeken we weer vrienden. We worden begroet door een papayera, een tropisch muziekbandje! Het zal de beste ontvangst van de hele wereldreis blijken en ook een hele opluchting, want landen in een dal tussen bergen die tot de hoogste van de wereld behoren èn dikke wolken, is zeker geen pretje. 

Avontuur
Adembenemende Andesgebergte

Chili: stopt hier onze wereldreis?

Na Bogotá moeten we nog 5000 kilometer naar het zuiden afzakken tot Buenos Aires, ons thuis. Op de korte brandstofhalte na, slaan we Peru over omdat we er al vaak zijn geweest. In Chili willen we de Atacama woestijn bezoeken en na een lange reis, landen we aan het einde van de middag in Iquique, het dichtstbijzijnde vliegveld. Er wacht ons een grote verrassing…

We mogen het land niet in. Ondanks het feit dat we volledig Covid-gevaccineerd zijn. De Chileense gezondheidsautoriteiten keuren onze vaccins niet goed. Reden? We hadden maar liefst 45 dagen van tevoren om goedkeuring moeten vragen, maar die informatie is nooit meegestuurd met de reisinstructies die wij hadden ontvangen. Een enorme domper dat we deze stop in onze wereldreis moeten laten schieten, maar het is te laat in de dag om nog door te reizen. Bovendien gaat de kortste vlucht naar Argentinië over het Andesgebergte waar je niet zomaar even overheen kunt vliegen.

“Er zit niets anders op dan in het vliegtuig te slapen. Naast de brandstofpomp want we mogen zelfs de Terminal niet in! De pompbediendes van de nachtdienst zijn gelukkig heel vriendelijk en we mogen hun WC en waterkoker gebruiken. Sterker, ze brengen ons zelfs wat eten!”

Zodra het licht is, na ongeveer drie uur slaap omdat we de route over de Andes moesten voorbereiden, vliegen we over indrukwekkend hoge bergen naar Mendoza, Argentinië. Onze wereldreis nadert de laatste kilometers. Bijna thuis!

Anekdote bij de hoofdfoto: Martijn vliegt ingespannen tussen de hoge Andes richting Mendoza. Op het scherm is het vele rood van de nabije bergen (gevaar!) zichtbaar en op Martijns schoot ligt een blikje zuurstof. Flauwvallen op deze hoogte is niet ondenkbaar, maar zeker niet aan te raden!

Volgende week: de allerlaatste blog van Martijn over deze fantastische wereldreis!

“De volgende ochtend zitten we half verdoofd aan het ontbijt: wat moeten we nu? We hebben deze hele reis tot in detail uitgestippeld en elke dag onze volgende stappen methodisch voorbereid, maar voor de dag ná aankomst hebben we geen plan. Het voelt als een zwart gat.”

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1blog 2blog 3blog 4blog 5blog 6blog 7 en blog 8 rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?